Gister heb ik de eerste injectie mogen zetten. Op het toilet op mijn werk! Het was enorm druk op het werk, had weinig tijd om te eten dus ook weinig tijd om er rustig bij stil te staan. Misschien maar goed ook ;). Twee keer even diep inademen en darten maar!
De eerste hormonen zitten er in. Morgen nog een keer de pil slikken en dan wachten op mijn menstruatie. Hopelijk de laatste voor een hele lange tijd. Op dag 5 moet ik een uitgangsecho laten maken en als dan eierstokken en baarmoeder er klaar voor zijn, kan het stimuleren gaan beginnen.
Aankomende maandag ga ik ook starten met acupunctuur. Ben benieuwd wat het precies gaat inhouden. Hopelijk houden ze wel rekening met mijn bizarre, als verpleegkundige zijnde, angst voor naalden en injecties!
Vorige week kwam ineens alles binnen rondom het traject met een spermadonor. Ging over van alles nadenken, van voorlichtingboekjes tot het zoeken naar mannelijke rolmodellen. Nu is de rust in mijn hoofd weer terug. Het voelt goed om de knoop te hebben doorgehakt en nog beter dat ik zoveel positieve reacties krijg als ik het vertel.
De injectie van vanavond ligt voor me op tafel op kamertemperatuur te komen. Ik ga snel afsluiten en spuiten, dan kan ik er niet langer tegenop zien!
donderdag 29 maart 2012
donderdag 22 maart 2012
Twee dagen later
Twee dagen later en ik merk dat alles een beetje begint te landen. De afgelopen weken ben ik in gedachten veel bezig geweest met het onbekende donorschap. En nu ik dan de afspraak heb gehad, ik maandag hoor wanneer ik mag starten met het ivf-traject, begint het idee pas goed bij me binnen te komen.
Mijn kindje wordt een donorkindje. Mijn kindje zal de donorvader pas na de zestiende verjaardag leren kennen. Poeh, hoe vaker ik het zeg, als ik het zo weer op schrijf, het wordt steeds meer de realiteit.
Ik merk dat ik kan zeggen dat ik er achter sta. Dat het goed is zo. Neemt niet weg dat ik het nog steeds een moeilijke beslissing vindt met grote gevolgen. Ineens zijn er boekjes die ik zou kunnen aanschaffen over de situatie van mijn kindje; het hebben van een donorvader.
In gesprekken met de counselor hebben we het gehad over de gevolgen voor het kind. Situaties zijn besproken, gevoelens benoemd, gedachten gedeeld. Wat is belangrijk in de begeleiding van mijn kindje, hoe kan ik het beste inspelen op de emoties en gevoelens die er misschien gaan komen, hoe kan ik de tranen die het missen van een vader kunnen oproepen, opvangen? Het voelt goed om er zo over na te denken. Het maakt dat ik me meer zeker voel over mijn kunnen, dat ik alvast voorbereid ben op wat komen gaat.
Twee dagen verder en het gevoel begint te landen. Ik voel me minder wiebelig, minder onrustig.
Maandag hoor ik van de ivf-arts wanneer ik mag herstarten met het ivf-traject. Ik hoop snel, ik ben er klaar voor!
Mijn kindje wordt een donorkindje. Mijn kindje zal de donorvader pas na de zestiende verjaardag leren kennen. Poeh, hoe vaker ik het zeg, als ik het zo weer op schrijf, het wordt steeds meer de realiteit.
Ik merk dat ik kan zeggen dat ik er achter sta. Dat het goed is zo. Neemt niet weg dat ik het nog steeds een moeilijke beslissing vindt met grote gevolgen. Ineens zijn er boekjes die ik zou kunnen aanschaffen over de situatie van mijn kindje; het hebben van een donorvader.
In gesprekken met de counselor hebben we het gehad over de gevolgen voor het kind. Situaties zijn besproken, gevoelens benoemd, gedachten gedeeld. Wat is belangrijk in de begeleiding van mijn kindje, hoe kan ik het beste inspelen op de emoties en gevoelens die er misschien gaan komen, hoe kan ik de tranen die het missen van een vader kunnen oproepen, opvangen? Het voelt goed om er zo over na te denken. Het maakt dat ik me meer zeker voel over mijn kunnen, dat ik alvast voorbereid ben op wat komen gaat.
Twee dagen verder en het gevoel begint te landen. Ik voel me minder wiebelig, minder onrustig.
Maandag hoor ik van de ivf-arts wanneer ik mag herstarten met het ivf-traject. Ik hoop snel, ik ben er klaar voor!
woensdag 21 maart 2012
Een nieuwe weg
In de auto op weg naar het ziekenhuis heb ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Ik kan de spanningen niet zo goed verklaren. Hier heb ik weken, zo niet maanden, naar uitgekeken. Eindelijk weer vooruitgang in mijn proces! Ik probeer het maar op me af te laten komen maar merk dat ik stiekem toch mijn gevoelens analyseer. Ik kan de kriebels niet thuisbrengen. Tot ik bij de dokter zit en zij de woorden uitspreekt 'het is u niet gelukt om een bekende donor te vinden en nu wilt u het proces verder gaan met een onbekende donor'. Slik. Het moment dat ik ineens besef dat dit echt de weg is die ik ga bewandelen. Een weg die ik de afgelopen drie jaar niet echt als optie heb gezien. Waar ik vanaf het begin af aan niet achter stond want ik had zoveel goede redenen om voor een bekende donor te kiezen.
Maar het voelt goed om dit pad nu in te slaan. Ik heb alles gedaan wat in mijn vermogen ligt om een bekende donor te vinden, om een lieve betrokken vader voor mijn kindje te zoeken. En het is niet gelukt. Dus nu ga ik verder. Verder om mijn grote wens te verwezenlijken; een lief klein kindje krijgen. En dat is goed.
De afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over het onbekende donorschap. Hoe zal dat voor mijn kindje zijn? Zal het boos zijn over mijn gemaakte beslissing? Zal het gepest worden daarom? Zal ik mijn kindje daarin goed kunnen begeleiden? Al deze vragen heb ik ook met de counselor besproken. Eerder al in gesprekken maar ook gister weer. Na het gesprek met de arts, had ik een afspraak bij haar gepland staan. Heel fijn, zo kon ik de losgekomen spanning even ventileren bij haar.
Ik geef aan dat ik merkte dat ik het heel hard nodig had om van mijn omgeving te horen dat ze achter mijn besluit staan. Dat het goed is wat ik doe. Ik zou het vreselijk vinden als mijn kindje later te horen zou krijgen dat ze het een stom en ondoordacht idee vonden. De counselor geeft aan dat ik alleen zelf kan zeggen dat het goed is wat ik doe. Dat ik dat moet voelen. Pas dan kan ik het aan mijn kindje doorgeven. Ik noem het zelf perfectionisme waar ik tegenaan loop; altijd maar het beste willen doen. Zij noemt het bezorgdheid. Bezorgdheid of ik mijn kindje wel een goed leven kan bieden, of mijn kindje het wel goed gaat krijgen in dit leven. Ik moet zeker van mezelf worden. Ik heb heel hard gewerkt de afgelopen jaren om het best haalbare te vinden voor mijn kindje. Ik heb het goed gedaan. Mijn kindje krijgt een onbekende donor als vader, een man die wat heeft willen betekenen voor een ander, die heeft willen helpen. En dat is goed!
Maar het voelt goed om dit pad nu in te slaan. Ik heb alles gedaan wat in mijn vermogen ligt om een bekende donor te vinden, om een lieve betrokken vader voor mijn kindje te zoeken. En het is niet gelukt. Dus nu ga ik verder. Verder om mijn grote wens te verwezenlijken; een lief klein kindje krijgen. En dat is goed.
De afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over het onbekende donorschap. Hoe zal dat voor mijn kindje zijn? Zal het boos zijn over mijn gemaakte beslissing? Zal het gepest worden daarom? Zal ik mijn kindje daarin goed kunnen begeleiden? Al deze vragen heb ik ook met de counselor besproken. Eerder al in gesprekken maar ook gister weer. Na het gesprek met de arts, had ik een afspraak bij haar gepland staan. Heel fijn, zo kon ik de losgekomen spanning even ventileren bij haar.
Ik geef aan dat ik merkte dat ik het heel hard nodig had om van mijn omgeving te horen dat ze achter mijn besluit staan. Dat het goed is wat ik doe. Ik zou het vreselijk vinden als mijn kindje later te horen zou krijgen dat ze het een stom en ondoordacht idee vonden. De counselor geeft aan dat ik alleen zelf kan zeggen dat het goed is wat ik doe. Dat ik dat moet voelen. Pas dan kan ik het aan mijn kindje doorgeven. Ik noem het zelf perfectionisme waar ik tegenaan loop; altijd maar het beste willen doen. Zij noemt het bezorgdheid. Bezorgdheid of ik mijn kindje wel een goed leven kan bieden, of mijn kindje het wel goed gaat krijgen in dit leven. Ik moet zeker van mezelf worden. Ik heb heel hard gewerkt de afgelopen jaren om het best haalbare te vinden voor mijn kindje. Ik heb het goed gedaan. Mijn kindje krijgt een onbekende donor als vader, een man die wat heeft willen betekenen voor een ander, die heeft willen helpen. En dat is goed!
zaterdag 3 maart 2012
Doorgehakte knopen
Afgelopen dinsdag had ik de afspraak staan met O. De week was hectisch begonnen. Lastig gesprek op mijn werk gehad, hectiek rondom een patiënt die verslechterde, sollicitatiegesprek in een ander ziekenhuis en de afspraak met O. En dat allemaal in 2 dagen tijd. Ik had dan ook de neiging om de afspraak af te zeggen. Was moe en vol van alles wat er op de maandag en dinsdag gebeurt was.
Maar ik voelde ook de drang om met hem af te spreken. De drang om te horen of hij al een knoop had kunnen doorhakken en hoe hij er na 2,5 week tegenaan keek.
Ik ging er eigenlijk heel rustig naar toe. Benieuwd wat hij te vertellen had en hoe ik daarop zou reageren. Ik merkte een bepaalde rust bij mezelf. Ik voelde dat ik het heft weer in eigen hand moest nemen, dat ik niet meer wilde afwachten tot hij een keuze had gemaakt. Nee, ik wil zelf weer bepalen hoe dit proces loopt.
Het gesprek was prettig, rustig, af en toe weer vreselijk gelachen, open en eerlijk. Hij gaf aan nog niet verder te kunnen, niet te kunnen zeggen 'ja, we gaan er voor'. Voor mij reden om aan te geven dat ik wel door ga. Dat ik besloten heb om de volgende stap te zetten. En ja, dat dat betekende dat ik door ga zonder hem. Hoe graag ik ook zou willen dat hij de vader van mijn kindje wordt, ik ga verder. Als hij na 3 maanden nog steeds niet kan zeggen dat hij er vertrouwen in heeft om dit proces met mij aan te gaan, dan is het tijd om onze wegen te laten scheiden. Ik vind het jammer, heel erg jammer. Maar het voelt ook goed. Ik voel me rustig bij dit besluit.
Hij schrikt van mijn besluit. Had dit schijnbaar niet verwacht, terwijl ik vorige keer duidelijk had aangegeven dat ik voelde dat ik een grens aan het bereiken was. Hij werd er stil van.
Het mooie van ons contact is dat we zoveel begrip hebben voor elkaars situatie. Ik begrijp hem en hij begrijpt mij. We hebben respect voor elkaars besluit en snappen hoe het voor de ander voelt.
Helaas lopen onze processen niet gelijk. We hebben heel veel raakvlakken maar lopen niet gelijk op. En dat is spijtig, heel spijtig.
Tijd dus om door te gaan. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het verdiepen in het onbekende donorschap. Vooral het ontdekken wat dit met mij doet, hoe ik me daarbij zou voelen, hoe mijn omgeving er over denkt. Ik heb gesprekken gevoerd met vrienden, met mijn ouders, met een lotgenote. En ik ga steeds meer achter het idee staan. Ik blijf het lastig vinden, wens mijn kindje zo graag een papa die in zijn of haar leven is. Maar na de zoveelste zoektocht moet ik toegeven dat het me niet gelukt is om deze situatie te realiseren. En dat is jammer, heel erg jammer.
Maar ook uit deze, voor mij niet perfecte situatie, kan iets moois voortkomen en dat is waar ik me nu aan ga vasthouden.
Over 2,5 week heb ik een afspraak staan in het ziekenhuis met één van de fertiliteitsartsen en gaan we de eerste stappen zetten richting ivf met donorzaad. Poeh, spannend maar och wat voelt dit fijn!
Maar ik voelde ook de drang om met hem af te spreken. De drang om te horen of hij al een knoop had kunnen doorhakken en hoe hij er na 2,5 week tegenaan keek.
Ik ging er eigenlijk heel rustig naar toe. Benieuwd wat hij te vertellen had en hoe ik daarop zou reageren. Ik merkte een bepaalde rust bij mezelf. Ik voelde dat ik het heft weer in eigen hand moest nemen, dat ik niet meer wilde afwachten tot hij een keuze had gemaakt. Nee, ik wil zelf weer bepalen hoe dit proces loopt.
Het gesprek was prettig, rustig, af en toe weer vreselijk gelachen, open en eerlijk. Hij gaf aan nog niet verder te kunnen, niet te kunnen zeggen 'ja, we gaan er voor'. Voor mij reden om aan te geven dat ik wel door ga. Dat ik besloten heb om de volgende stap te zetten. En ja, dat dat betekende dat ik door ga zonder hem. Hoe graag ik ook zou willen dat hij de vader van mijn kindje wordt, ik ga verder. Als hij na 3 maanden nog steeds niet kan zeggen dat hij er vertrouwen in heeft om dit proces met mij aan te gaan, dan is het tijd om onze wegen te laten scheiden. Ik vind het jammer, heel erg jammer. Maar het voelt ook goed. Ik voel me rustig bij dit besluit.
Hij schrikt van mijn besluit. Had dit schijnbaar niet verwacht, terwijl ik vorige keer duidelijk had aangegeven dat ik voelde dat ik een grens aan het bereiken was. Hij werd er stil van.
Het mooie van ons contact is dat we zoveel begrip hebben voor elkaars situatie. Ik begrijp hem en hij begrijpt mij. We hebben respect voor elkaars besluit en snappen hoe het voor de ander voelt.
Helaas lopen onze processen niet gelijk. We hebben heel veel raakvlakken maar lopen niet gelijk op. En dat is spijtig, heel spijtig.
Tijd dus om door te gaan. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het verdiepen in het onbekende donorschap. Vooral het ontdekken wat dit met mij doet, hoe ik me daarbij zou voelen, hoe mijn omgeving er over denkt. Ik heb gesprekken gevoerd met vrienden, met mijn ouders, met een lotgenote. En ik ga steeds meer achter het idee staan. Ik blijf het lastig vinden, wens mijn kindje zo graag een papa die in zijn of haar leven is. Maar na de zoveelste zoektocht moet ik toegeven dat het me niet gelukt is om deze situatie te realiseren. En dat is jammer, heel erg jammer.
Maar ook uit deze, voor mij niet perfecte situatie, kan iets moois voortkomen en dat is waar ik me nu aan ga vasthouden.
Over 2,5 week heb ik een afspraak staan in het ziekenhuis met één van de fertiliteitsartsen en gaan we de eerste stappen zetten richting ivf met donorzaad. Poeh, spannend maar och wat voelt dit fijn!
zondag 26 februari 2012
Woelige weken
De afgelopen weken waren weken met ups en downs. Soms komt er ineens teveel op je pad, teveel om te handelen. Dat gevoel had ik 2 weken geleden ook. Teveel tegenslagen de afgelopen maanden en dan is er ineens eentje die je de genade klap geeft.
De genade klap werd gegeven door mijn werk. Ik zou per 1 maart een opleiding starten maar dit is teruggedraaid omdat ik momenteel door een tenniselleboog gedeeltelijk in de ziektewet zit. Overbelasting van de aanhechting in mijn elleboog. Rust is het best. Rust en het uitoefenen van het verpleegkundige vak is niet zo'n hele goed combi. Vandaar dus de kortere werkdagen waardoor mijn elleboog tijd krijgt om te herstellen na een dag werken. En deze, voor mij zo prettige oplossing omdat ik gewoon kan blijven werken, zorgt er nu voor dat ik niet de opleiding mag volgen. Wat een klap zeg. Niet alleen omdat ik er ontzettend veel zin in had en ook al was begonnen met studeren aangezien we voor de eerste week al zo'n 500 pagina's moesten lezen. Maar ook omdat het mijn plannen voor de toekomst in de war gooit. Door deze opleiding heb ik de mogelijkheid om regelmatig te kunnen gaan werken als verpleegkundige. Als ik mama mag worden, dan zou het toch fijn zijn als ik regelmatig kan werken. En nu word dat plan 'zomaar' een half jaar opgeschoven.
Moeilijk vind ik het. Wederom 'iemand' die mijn leven en mijn planning overhoop gooit zonder dat ik daar invloed op heb. De beslissing wordt gemaakt en ik mag daar mee leren omgaan. Poeh!
De avond voor het gesprek op mijn werk, had ik een ontmoeting met mijn potentiële donor. Wederom fijne gesprekken met hem gehad. Maar ook wederom geen knopen die doorgehakt werden. En ik voel dat die knopen wel doorgehakt moeten gaan worden. Ik kan het niet aan om nog weken of zelfs maanden in deze onzekerheid te leven. Zal hij de vader van mijn kindje worden? Of gaat mijn weg toch een andere kant op.
We praten samen over mijn en over zijn gevoelens. Checken wat het met de ander doet als we grenzen aangeven en lachen af en toe over de moeilijkheid van de situatie. Voor beide voelt ons contact goed. Het klikt op verschillende vlakken. Kunnen eerlijk en open naar elkaar zijn, twijfels aankaarten maar ook het goede gevoel wat we bij de ander hebben uitspreken.
Je zou zeggen; perfecte situatie. Maar helaas, hij twijfelt. Eigenlijk over alles, zoals hij zelf zegt. Hij had voor zichzelf een ideaal plaatje in zijn hoofd gemaakt over deze situatie en komt er steeds meer achter dat dat in de realiteit misschien niet altijd zo goed voelt. En daar moet hij mee dealen. Dat de situatie misschien voor hem wel zal worden dat hij niet zo'n grote rol zal spelen als hij eigenlijk bedacht had, gewoon omdat dat eigenlijk veel beter bij hem past. Je ideaalbeeld loslaten en accepteren dat iets anders is dan je dacht, kost tijd. En die tijd heeft hij nodig. Die tijd gun ik hem ook en ik begrijp het. Alleen heb ik die tijd niet. Ik voel dat ik een volgende stap wil maken, dat ik verder wil. Ik ben er zo aan toe om weer te proberen om zwanger te raken. Wil zo graag verder met mijn leven. Het voelt alsof ik al maanden stil sta, met mijn voeten in de modder en ik krijg ze er maar niet uit.
Komende week gaan we elkaar weer ontmoeten. Hij heeft kunnen nadenken over de situatie zoals die er nu ligt; ik zou hem heel graag als vader voor mijn kindje zien. En of hij het kindje nou wekelijks wil zien of eens per maand, het maakt mij niet uit. Ik denk dat we er samen wel uitkomen. Nu moet hij dat vertrouwen ook nog krijgen. En heeft hij die niet, dan is het tijd om door te gaan. Mijn eigen weg te bepalen en weer het heft in eigen handen te nemen. Dan is het tijd om een ander pad in te slaan.
En dan is er nog mijn allerliefste vriendinnetje, Femke. Mijn maatje, mijn partner in crime, de persoon met wie ik alles deel omdat zij zo goed begrijpt hoe ik me voel en wat ik meemaak. Gewoon omdat zij het ook meemaakt, omdat we alles aan elkaar kunnen vertellen, omdat we in hetzelfde schuitje zaten.
Mijn lieve, lieve vriendin Femke is zwanger. Na bijna 2,5 jaar had ze opeens die zo gewenste positieve test in haar handen! Wat een geluk, wat een fijn bericht. Ik gun het haar zo, ben zo ontzettend blij voor haar.
Waarom werd ik dan ook zo intens verdrietig? Wat maakte dat ik zo moest huilen, me zo eenzaam voelde?
Juist omdat het mijn lieve Femke is, die gelijk op ging met mij, die net als ik na al die tijd nog steeds met lege handen stond. En nu opeens rent ze mijlenver voor me uit. Haar leven gaat veranderen, ten goede, iets wat ze zo enorm graag wil. En daardoor gaat mijn leven ook veranderen. De weekendjes weg samen, de vakanties waarin we samen op pad gaan met de caravan, de urenlange telefoongesprekken, de kerstdagen, de zomerfeesten, carnaval. Alles wordt anders. En al die veranderingen zou ik zelf zo graag mee willen maken. Ik wil dolgraag dat mijn leven verandert alleen dan wel met een eigen kindje in mijn schoot en armen.
Nu leef ik mee met haar. Het kost me geen moeite. Ben echt oprecht blij voor haar. Het is haar zo gegund.
Woelige weken dus. Weken waarin ik veel nadenk. Waarin ik er probeer achter te komen wat ik hier van kan leren, welke lessen er voor mij liggen. Weken met pieken en dalen, waarin geniet van kleine dingen maar ook snel uit het veld ben geslagen als iets tegen zit.
Dit soort weken doen me weer beseffen dat ik moet genieten van de dingen die ik wel heb en het vertrouwen moet houden dat het goed komt. Hoe dan ook, op welke manier dan, zolang ik maar dicht bij mijn eigen gevoel blijf.
De genade klap werd gegeven door mijn werk. Ik zou per 1 maart een opleiding starten maar dit is teruggedraaid omdat ik momenteel door een tenniselleboog gedeeltelijk in de ziektewet zit. Overbelasting van de aanhechting in mijn elleboog. Rust is het best. Rust en het uitoefenen van het verpleegkundige vak is niet zo'n hele goed combi. Vandaar dus de kortere werkdagen waardoor mijn elleboog tijd krijgt om te herstellen na een dag werken. En deze, voor mij zo prettige oplossing omdat ik gewoon kan blijven werken, zorgt er nu voor dat ik niet de opleiding mag volgen. Wat een klap zeg. Niet alleen omdat ik er ontzettend veel zin in had en ook al was begonnen met studeren aangezien we voor de eerste week al zo'n 500 pagina's moesten lezen. Maar ook omdat het mijn plannen voor de toekomst in de war gooit. Door deze opleiding heb ik de mogelijkheid om regelmatig te kunnen gaan werken als verpleegkundige. Als ik mama mag worden, dan zou het toch fijn zijn als ik regelmatig kan werken. En nu word dat plan 'zomaar' een half jaar opgeschoven.
Moeilijk vind ik het. Wederom 'iemand' die mijn leven en mijn planning overhoop gooit zonder dat ik daar invloed op heb. De beslissing wordt gemaakt en ik mag daar mee leren omgaan. Poeh!
De avond voor het gesprek op mijn werk, had ik een ontmoeting met mijn potentiële donor. Wederom fijne gesprekken met hem gehad. Maar ook wederom geen knopen die doorgehakt werden. En ik voel dat die knopen wel doorgehakt moeten gaan worden. Ik kan het niet aan om nog weken of zelfs maanden in deze onzekerheid te leven. Zal hij de vader van mijn kindje worden? Of gaat mijn weg toch een andere kant op.
We praten samen over mijn en over zijn gevoelens. Checken wat het met de ander doet als we grenzen aangeven en lachen af en toe over de moeilijkheid van de situatie. Voor beide voelt ons contact goed. Het klikt op verschillende vlakken. Kunnen eerlijk en open naar elkaar zijn, twijfels aankaarten maar ook het goede gevoel wat we bij de ander hebben uitspreken.
Je zou zeggen; perfecte situatie. Maar helaas, hij twijfelt. Eigenlijk over alles, zoals hij zelf zegt. Hij had voor zichzelf een ideaal plaatje in zijn hoofd gemaakt over deze situatie en komt er steeds meer achter dat dat in de realiteit misschien niet altijd zo goed voelt. En daar moet hij mee dealen. Dat de situatie misschien voor hem wel zal worden dat hij niet zo'n grote rol zal spelen als hij eigenlijk bedacht had, gewoon omdat dat eigenlijk veel beter bij hem past. Je ideaalbeeld loslaten en accepteren dat iets anders is dan je dacht, kost tijd. En die tijd heeft hij nodig. Die tijd gun ik hem ook en ik begrijp het. Alleen heb ik die tijd niet. Ik voel dat ik een volgende stap wil maken, dat ik verder wil. Ik ben er zo aan toe om weer te proberen om zwanger te raken. Wil zo graag verder met mijn leven. Het voelt alsof ik al maanden stil sta, met mijn voeten in de modder en ik krijg ze er maar niet uit.
Komende week gaan we elkaar weer ontmoeten. Hij heeft kunnen nadenken over de situatie zoals die er nu ligt; ik zou hem heel graag als vader voor mijn kindje zien. En of hij het kindje nou wekelijks wil zien of eens per maand, het maakt mij niet uit. Ik denk dat we er samen wel uitkomen. Nu moet hij dat vertrouwen ook nog krijgen. En heeft hij die niet, dan is het tijd om door te gaan. Mijn eigen weg te bepalen en weer het heft in eigen handen te nemen. Dan is het tijd om een ander pad in te slaan.
En dan is er nog mijn allerliefste vriendinnetje, Femke. Mijn maatje, mijn partner in crime, de persoon met wie ik alles deel omdat zij zo goed begrijpt hoe ik me voel en wat ik meemaak. Gewoon omdat zij het ook meemaakt, omdat we alles aan elkaar kunnen vertellen, omdat we in hetzelfde schuitje zaten.
Mijn lieve, lieve vriendin Femke is zwanger. Na bijna 2,5 jaar had ze opeens die zo gewenste positieve test in haar handen! Wat een geluk, wat een fijn bericht. Ik gun het haar zo, ben zo ontzettend blij voor haar.
Waarom werd ik dan ook zo intens verdrietig? Wat maakte dat ik zo moest huilen, me zo eenzaam voelde?
Juist omdat het mijn lieve Femke is, die gelijk op ging met mij, die net als ik na al die tijd nog steeds met lege handen stond. En nu opeens rent ze mijlenver voor me uit. Haar leven gaat veranderen, ten goede, iets wat ze zo enorm graag wil. En daardoor gaat mijn leven ook veranderen. De weekendjes weg samen, de vakanties waarin we samen op pad gaan met de caravan, de urenlange telefoongesprekken, de kerstdagen, de zomerfeesten, carnaval. Alles wordt anders. En al die veranderingen zou ik zelf zo graag mee willen maken. Ik wil dolgraag dat mijn leven verandert alleen dan wel met een eigen kindje in mijn schoot en armen.
Nu leef ik mee met haar. Het kost me geen moeite. Ben echt oprecht blij voor haar. Het is haar zo gegund.
Woelige weken dus. Weken waarin ik veel nadenk. Waarin ik er probeer achter te komen wat ik hier van kan leren, welke lessen er voor mij liggen. Weken met pieken en dalen, waarin geniet van kleine dingen maar ook snel uit het veld ben geslagen als iets tegen zit.
Dit soort weken doen me weer beseffen dat ik moet genieten van de dingen die ik wel heb en het vertrouwen moet houden dat het goed komt. Hoe dan ook, op welke manier dan, zolang ik maar dicht bij mijn eigen gevoel blijf.
zondag 29 januari 2012
Grenzen stellen
De afgelopen weken voelde ik me enorm rusteloos. Ik was snel geïrriteerd, kon het totaal niet hebben dat anderen bezig zijn met zwanger raken en ik niet. Hoe vervelend ook die wachtweken, je hebt in ieder geval een kans om zwanger te zijn. Voor nu voelt dat enorm ver van m'n bed. Rusteloos, waar gaat het contact met O heen, gaat hij de vader van mijn kindje worden of loopt dit uit op niets, ga ik uberhaupt nog proberen om moeder te worden of stop ik ermee als O en ik er niet uitkomen. Wat een warboel was het weer in mijn hoofd!
Met de counseler een goed gesprek gehad over grenzen stellen en erkenning voor de gevoelens die hiermee gepaard gaan. Die bevestiging heb ik nodig om te mogen voelen wat ik voel, om grenzen te stellen waarvan ik al weken voelde dat ik ze moest stellen maar het nog niet kon.
De gesprekken met O zijn prettig en goed. We praten over van alles en nog wat, zijn elkaar aan het leren kennen en zoeken naar elkaars waarden en normen. Vragen in de vorm van 'wat als' worden over en weer gesteld. De antwoorden zijn eerlijk en open. Op heel veel vragen heb ik geen antwoord, hij ook niet. Maar het is goed om te horen wat zijn gedachten zijn omtrent bepaalde onderwerpen. En antwoorden leveren weer nieuwe vragen op. Daarnaast hebben we ook vreselijk veel lol, hebben dezelfde sarcastische humor!
Hij staat aan het begin van zijn proces. Praat veel met vrienden over deze situatie, geeft aan de tijd nodig te hebben om dingen uit te zoeken. Hij is een denker. Ik ben al een stuk verder in mijn proces. Maar ook ik leer hiervan, denk over dingen na, ontdek dingen bij mezelf die ik nog niet wist.
Waar komt die onrust vandaan? Ik merk dat het allemaal te lang duurt. Alweer bijna 2 maanden zijn voorbij dat de dag begon dat ik zou starten met IVF. De dag dat J de wereld onder mijn voeten vandaan sloeg.
Dat dat gebeurt is, daar heb ik vrede mee. Schijnbaar heeft het niet zo moeten zijn tussen ons. Het doet me nog steeds pijn en maakt me verdrietig als ik denk aan de manier waarop hij deze beslissing heeft gemaakt. Maar wat me het meest pijn doet is dat ik nooit meer iets van hen gehoord heb. Wat heb ik me in hun vergis. Nog meer reden om vrede te hebben dat het zo heeft gelopen. Deze mannen passen niet in mijn leven, niet in mijn manier van omgaan met een ander, respect hebben voor gevoelens van een ander.
Ruim 2,5 jaar geleden maakte ik de keus om als single moeder proberen te worden. Ik wist nog niet precies wat en hoe maar ben daar gedurende de maanden daarna achtergekomen. Eén ding stond voorop; mijn kindje zou de vader zeker leren kennen en de vader zou een (kleine) rol spelen in het leven van het kindje. Nu 2,5 jaar later ben ik daar niet zo zeker meer van.
Wat ik wel zeker weet dat het tijd is om grenzen te stellen. Ik hou dit niet nog een paar maanden vol. Wil graag weten waar ik aan toe ben. Ben mij zeer bewust van het feit dat het traject om zwanger te raken ook weer gepaard gaat met onzekerheden, maar die kunnen wel leiden naar het verwezenlijken van mijn droom.
Ook neem ik bewust afstand van het besloten forum waar ik al 2,5 jaar lief en leed deel. De confrontaties met de meiden daar op de wachtbank, de zwangeren, de hoop die ze koesteren. Ik kan de confrontatie op dit moment niet goed handelen. Het geeft me onrust, maakt me verdrietig en weemoedig.
Tijd dus om grenzen te stellen. Even de confrontaties uit de weg te gaan. En daarnaast dicht bij mijn gevoel te blijven. Het moment dat ik zekerheid wil, komt en dat mag. Wat ik er mee ga doen weet ik nog niet, maar het voelt goed om weer even het gevoel te hebben de touwtjes in handen te nemen.
Met de counseler een goed gesprek gehad over grenzen stellen en erkenning voor de gevoelens die hiermee gepaard gaan. Die bevestiging heb ik nodig om te mogen voelen wat ik voel, om grenzen te stellen waarvan ik al weken voelde dat ik ze moest stellen maar het nog niet kon.
De gesprekken met O zijn prettig en goed. We praten over van alles en nog wat, zijn elkaar aan het leren kennen en zoeken naar elkaars waarden en normen. Vragen in de vorm van 'wat als' worden over en weer gesteld. De antwoorden zijn eerlijk en open. Op heel veel vragen heb ik geen antwoord, hij ook niet. Maar het is goed om te horen wat zijn gedachten zijn omtrent bepaalde onderwerpen. En antwoorden leveren weer nieuwe vragen op. Daarnaast hebben we ook vreselijk veel lol, hebben dezelfde sarcastische humor!
Hij staat aan het begin van zijn proces. Praat veel met vrienden over deze situatie, geeft aan de tijd nodig te hebben om dingen uit te zoeken. Hij is een denker. Ik ben al een stuk verder in mijn proces. Maar ook ik leer hiervan, denk over dingen na, ontdek dingen bij mezelf die ik nog niet wist.
Waar komt die onrust vandaan? Ik merk dat het allemaal te lang duurt. Alweer bijna 2 maanden zijn voorbij dat de dag begon dat ik zou starten met IVF. De dag dat J de wereld onder mijn voeten vandaan sloeg.
Dat dat gebeurt is, daar heb ik vrede mee. Schijnbaar heeft het niet zo moeten zijn tussen ons. Het doet me nog steeds pijn en maakt me verdrietig als ik denk aan de manier waarop hij deze beslissing heeft gemaakt. Maar wat me het meest pijn doet is dat ik nooit meer iets van hen gehoord heb. Wat heb ik me in hun vergis. Nog meer reden om vrede te hebben dat het zo heeft gelopen. Deze mannen passen niet in mijn leven, niet in mijn manier van omgaan met een ander, respect hebben voor gevoelens van een ander.
Ruim 2,5 jaar geleden maakte ik de keus om als single moeder proberen te worden. Ik wist nog niet precies wat en hoe maar ben daar gedurende de maanden daarna achtergekomen. Eén ding stond voorop; mijn kindje zou de vader zeker leren kennen en de vader zou een (kleine) rol spelen in het leven van het kindje. Nu 2,5 jaar later ben ik daar niet zo zeker meer van.
Wat ik wel zeker weet dat het tijd is om grenzen te stellen. Ik hou dit niet nog een paar maanden vol. Wil graag weten waar ik aan toe ben. Ben mij zeer bewust van het feit dat het traject om zwanger te raken ook weer gepaard gaat met onzekerheden, maar die kunnen wel leiden naar het verwezenlijken van mijn droom.
Ook neem ik bewust afstand van het besloten forum waar ik al 2,5 jaar lief en leed deel. De confrontaties met de meiden daar op de wachtbank, de zwangeren, de hoop die ze koesteren. Ik kan de confrontatie op dit moment niet goed handelen. Het geeft me onrust, maakt me verdrietig en weemoedig.
Tijd dus om grenzen te stellen. Even de confrontaties uit de weg te gaan. En daarnaast dicht bij mijn gevoel te blijven. Het moment dat ik zekerheid wil, komt en dat mag. Wat ik er mee ga doen weet ik nog niet, maar het voelt goed om weer even het gevoel te hebben de touwtjes in handen te nemen.
zaterdag 7 januari 2012
Confrontaties
Als je in een proces als dit zit, kom je dagelijks confrontaties tegen. De afgelopen maand was er eentje vol confrontaties. De maand December is bij uitstek De maand om gezellig met je gezin, je geliefde, je partner, je kinderen (al die dingen die ik dus niet heb) fijne tijden te beleven. Nu beleef ik in m'n eentje ook fijne tijden hoor, vermaak me prima, heb fijne familieleden om me heen, lieve vrienden die me heel dierbaar zijn. Maar ik zou ook zo graag die ene man tegen willen komen om daar lekker tegen aan te kruipen op kerstavond, te kijken naar een mooi versierde kerstboom, pakjes eronder... ik weet het, het ideaalbeeld bestaat misschien wel helemaal niet.
En dan die kinderwens erbij. Confronterend, juist in een maand waarin ik me al kwetsbaar voel. Sinterklaas, een feest wat ik zo ontzettend leuk vind. Die spanning bij de kinderen, de blijheid, de vrolijkheid, het gestuiter, de geheimhouding van de oudere kinderen. Ik zou het allemaal zo graag zelf een keer mee willen maken (en ben me bewust van het feit dat ik mijn kind dan waarschijnlijk heel graag een weekje of wat achter het behang wil plakken!).
En toen kreeg ik ook nog een bij mijn bestelling van de Albert Heijn een pak pap voor kinderen cadeau. Pijnlijk moment. Confronterend moment. Een moment wat niet nodig was geweest.
Toch heb ik december als een gezellige maand beschouwd. Ik heb fijne kerstdagen gehad, doorgebracht met familie en vriendinnen. En oud&nieuw, een avond dat ik weer geconfronteerd word met een jaar alleen, een jaar waarin ik weer niet zwanger ben geworden, was rustig en saai doordat ik moest werken tot 23 uur. En ook die avond is voorbij gegaan zonder tranen en verdriet.
En nu? Nu kan ik ook weer vooruit kijken. Op naar een nieuw jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden. En ik wens mezelf dan ook een fijn nieuw jaar toe. Een jaar waarin dromen mogen uitkomen, de grote en de kleine. Waarin ik eindelijk mag ervaren wat het is om zwanger te worden. Waarin ik ook op het gebied van werk een nieuwe uitdaging aan zal gaan in de vorm van een vervolgopleiding. En waarin ik hoop nog veel te mogen genieten van mijn lieve familie en fijne vriendschappen.
En ik wens iedereen een mooi 2012 toe. Waarin ook bij jullie dromen mogen uitkomen, dat dagen gevuld mogen zijn met dankbaarheid, liefde, vriendschap en plezier en dat het een jaar in goede gezondheid zal zijn. Gelukkig 2012 allemaal!
En dan die kinderwens erbij. Confronterend, juist in een maand waarin ik me al kwetsbaar voel. Sinterklaas, een feest wat ik zo ontzettend leuk vind. Die spanning bij de kinderen, de blijheid, de vrolijkheid, het gestuiter, de geheimhouding van de oudere kinderen. Ik zou het allemaal zo graag zelf een keer mee willen maken (en ben me bewust van het feit dat ik mijn kind dan waarschijnlijk heel graag een weekje of wat achter het behang wil plakken!).
En toen kreeg ik ook nog een bij mijn bestelling van de Albert Heijn een pak pap voor kinderen cadeau. Pijnlijk moment. Confronterend moment. Een moment wat niet nodig was geweest.
Toch heb ik december als een gezellige maand beschouwd. Ik heb fijne kerstdagen gehad, doorgebracht met familie en vriendinnen. En oud&nieuw, een avond dat ik weer geconfronteerd word met een jaar alleen, een jaar waarin ik weer niet zwanger ben geworden, was rustig en saai doordat ik moest werken tot 23 uur. En ook die avond is voorbij gegaan zonder tranen en verdriet.
En nu? Nu kan ik ook weer vooruit kijken. Op naar een nieuw jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden. En ik wens mezelf dan ook een fijn nieuw jaar toe. Een jaar waarin dromen mogen uitkomen, de grote en de kleine. Waarin ik eindelijk mag ervaren wat het is om zwanger te worden. Waarin ik ook op het gebied van werk een nieuwe uitdaging aan zal gaan in de vorm van een vervolgopleiding. En waarin ik hoop nog veel te mogen genieten van mijn lieve familie en fijne vriendschappen.
En ik wens iedereen een mooi 2012 toe. Waarin ook bij jullie dromen mogen uitkomen, dat dagen gevuld mogen zijn met dankbaarheid, liefde, vriendschap en plezier en dat het een jaar in goede gezondheid zal zijn. Gelukkig 2012 allemaal!
Abonneren op:
Posts (Atom)