ivf1, cd 15, sd 10: follikelmeting

Vanmorgen weer voor een echo en bloedafname geweest. En weer een teleurstellend resultaat voor mijn gevoel.
Links: 2 follikels van 14 mm en 1 van 12 mm en een paar kleintjes.
Rechts: 1 follikel van 13 mm (wat ws de cyste is dus die telt niet mee) en een follikel van 10 mm.
Al met al dus 4 follikels die echt mee doen in het verhaal. Afgelopen dagen voelde ik van alles in m'n rechter eierstok maar ik zie hier helaas niet het resultaat van terug op de echo.

Wat maakt dat ik mij zo teleurgesteld voel? Ik kan het niet goed uitleggen. Ik heb er geen rekening mee gehouden dat er ook nog iets mis kan zijn met mijn eitjes of het groeien daarvan. Dat het probleem bij mij ligt en dat daarom IVF nodig is, was een proces waar ik doorheen moest. Ik heb dat kunnen accepteren, het is niet anders. Maar stel nou dat er ook nog eens wat mis is met de kwaliteit van m'n eitjes? Of dat ik er niet zoveel meer heb?
Ik was zo blij dat ik eindelijk kon starten met het ivf-traject. Eindelijk een reële kans op een zwangerschap. Tenminste, daar ging ik vanuit. En nu komt dit er weer bij, een extra stressfactor.
Gezien mijn leeftijd raden ze me aan om 2 embryo's terug te plaatsen. Wie weet hoeveel eitjes er uit de follikels komen, waarschijnlijk niet voldoende om na bevruchting nog wat over te hebben om in te vriezen. Zo raken de pogingen wel heel snel 'op' mocht het niet gaan lukken.

Ik deel mijn teleurstelling met de arts. Geef aan dat ik niet weet of ik wel een punctie wil doen als er maar 4 follikels doorgroeien. Stel dat ik andere medicatie gebruik en daar groeien wel meer eitjes op? Dan is het zonde van m'n punctie, ik heb er tenslotte maar 3. Maar stel dat ik een volgende poging meer follikels heb maar nog steeds weinig eitjes of misschien wel van slechte kwaliteit? Dan had ik dat al na de 1e poging kunnen weten en had er actie kunnen worden ondernomen (al zou ik niet weten wat voor actie).
Er zitten veel vragen en gedachten in m'n hoofd. Wat is wijsheid? Welke beslissing moet ik nemen?
Als het goed is word ik vandaag besproken in het overleg met de artsen. Ik hoop dat ik donderdag een goed en duidelijk advies kan krijgen wat te doen. De vragen die ik nu nog heb, heb ik maar even opgeschreven zodat ik, overmand door emoties en gedachten, ze donderdag niet vergeet te stellen.
Nu eerst m'n dienst maar proberen te ruilen voor donderdag, want ook dat soort dingen komen er bij kijken.

ivf1, cd 12, sd 7: follikelmeting

Zaterdag was het weer tijd voor een echo.
De hele week was ik eigenlijk vrij rustig. Het prikken ging best goed. Het blijft een bezigheid waar ik tegenop zie, maar ik probeer er zo min mogelijk een issue van te maken. Dus gewoon pakken die spuiten en injecteren maar. Geen gedoe, niet nadenken, geen rituelen meer. Gewoon injecteren met die handel!
Van de hormonen heb ik wisselend last. Ik had heel erg last van nachtelijk zweten. Drijfnat werd ik wakker, meestal al helemaal afgekoeld doordat ik mijn deken aan de kant heb gegooid. De acupuncturiste heeft daar extra opgeprikt en ik moet zeggen dat het dezelfde nacht nog verminderde. Heel fijn!
Overdag heb ik af en toe flink last van opvliegers. Vooral als ik iets gedaan heb dan vliegt het me soms aan; alsof er een hittegolf over me heen komt! Daarnaast merk ik toch wel dat ik erg moe ben. Het is uitputtend op een aparte manier.
Ik probeer zo min mogelijk aandacht aan de bijwerkingen te besteden. Ze zijn er, ik erken het maar wil niet dat ze mijn leven gaan beheersen. Tot nu toe gaat dat goed.

Op de echo was een teleurstellend aantal van 3 follikels te zien, 2 links en 1 kleintje rechts. Voor mij in ieder geval teleurstellend. Ik weet natuurlijk niet wat ik kan en mag verwachten van mijn lichaam, ik ben nog niet eerder zo ver in dit proces geweest. Wat is normaal? Wat kan ik verwachten aan aantal follikels en eitjes en van welke kwaliteit zijn ze? Ik zou het niet weten, maar ik had toch gehoopt op wat meer follikels.
Toen ik mijn gevoel met de arts deelde, stelde ze mij direct gerust. Ik ben nog maar kort aan het stimuleren; 6 dagen om precies te zijn aangezien ik altijd 's avonds injecteer. En dus kan er volgens haar nog van alles gebeuren. Er is bloed afgenomen om te kijken hoe het met mijn hormoonhuishouding is. Hieruit bepalen ze ook of ik meer eenheden Puregon moest gaan gebruiken. Als dit zo was, zou ik zondag een telefoontje krijgen. Niets gehoord dus in het bloed ziet het er in ieder geval goed uit.

En nu is het afwachten tot morgen. Dan volgt de volgende echo. Sinds gister voel ik van alles in mijn rechter eierstok. Hopelijk zien we dat morgen terug op de echo want er zat maar 1 follikel aan die kant. Daar kan nog wel wat bij dus :).
Het relaxte gevoel is wel een beetje weg al moet ik zeggen dat het meer in vlagen komt, de onrustig. Ik besef me heel goed dat ik er geen invloed op kan uitoefenen. Ik doe wat ik moet doen om zoveel mogelijk goede eitjes te laten groeien. Meer kan ik niet doen. En op de een of andere manier geeft me dat wel weer wat rust. Al geeft juist het feit dat ik er niets aan kan doen, ook soms dat machteloze gevoel. Al met al gaat het nog goed en zie ik morgen wel weer verder!

IVF poging 1: cyclus dag 5, stimulatiedag 1

Vandaag in het ziekenhuis geweest voor de zogenaamde uitgangsecho. M'n menstruatie was deze keer erg kort, ondanks de begeleiding van de acupunctuur, dus ik was erg bang dat er misschien wel wat 'mis' was in mijn baarmoederholte.
Ik had tijdens de paaslunch erg veel gedronken dus ondanks dat ik voor die tijd nog was gaan plassen, zat mijn blaas vervelend vol. Het was dus een flinke zoektocht voor de arts. Dat is meestal het geval aan de linkerkant maar nu zat ze met rechts ook een tijd te kijken en te draaien. Door de endometriose is mijn linker eierstok soms lastig te vinden. Al dat gewroet doet flink zeer, de pijn trekt helemaal door tot in m'n rug en stuitje. En probeer je dan nog maar te ontspannen!
Uitslag echo: baarmoederslijmvlies dun genoeg en in mijn rechter eierstok zit een cyste. Voor de arts in eerste instantie reden om mij dinsdag te laten terugkomen. Als ik opmerk dat ik tijdens de laatste IUI ook een cyste had, zoekt ze terug in het dossier en ziet dat dit dezelfde cyste is. Niet gegroeid, dus niets aan de hand volgens haar. Als ik zelf niets had gezegd, had ik dus voor niets een paar dagen gewacht. Zou toch fijn zijn als ze je dossier goed lezen voor je de behandelkamer binnenkomt!

Het stimuleren kan dus gaan beginnen. Vanaf vandaag naast de Decapeptyl ook Puregon spuiten, 225 IE en volgende week zaterdag terugkomen voor een echo en bloedprikken. Ik moet die dag werken dus dinsdag ochtend direct met mijn leidinggevende bellen om te kijken of ik mijn dienst geruild krijg. Ga proberen me er nu nog niet druk om te maken. Het is Pasen, zij is er niet, dus nu niets aan te doen.
De stimulatie is begonnen. Over een week of 2 de punctie. Het komt nu wel heel dichtbij!!

IVF 1: herstart

Gister heb ik de eerste injectie mogen zetten. Op het toilet op mijn werk! Het was enorm druk op het werk, had weinig tijd om te eten dus ook weinig tijd om er rustig bij stil te staan. Misschien maar goed ook ;). Twee keer even diep inademen en darten maar!
De eerste hormonen zitten er in. Morgen nog een keer de pil slikken en dan wachten op mijn menstruatie. Hopelijk de laatste voor een hele lange tijd. Op dag 5 moet ik een uitgangsecho laten maken en als dan eierstokken en baarmoeder er klaar voor zijn, kan het stimuleren gaan beginnen.
Aankomende maandag ga ik ook starten met acupunctuur. Ben benieuwd wat het precies gaat inhouden. Hopelijk houden ze wel rekening met mijn bizarre, als verpleegkundige zijnde, angst voor naalden en injecties!

Vorige week kwam ineens alles binnen rondom het traject met een spermadonor. Ging over van alles nadenken, van voorlichtingboekjes tot het zoeken naar mannelijke rolmodellen. Nu is de rust in mijn hoofd weer terug. Het voelt goed om de knoop te hebben doorgehakt en nog beter dat ik zoveel positieve reacties krijg als ik het vertel.

De injectie van vanavond ligt voor me op tafel op kamertemperatuur te komen. Ik ga snel afsluiten en spuiten, dan kan ik er niet langer tegenop zien!

Twee dagen later

Twee dagen later en ik merk dat alles een beetje begint te landen. De afgelopen weken ben ik in gedachten veel bezig geweest met het onbekende donorschap. En nu ik dan de afspraak heb gehad, ik maandag hoor wanneer ik mag starten met het ivf-traject, begint het idee pas goed bij me binnen te komen.
Mijn kindje wordt een donorkindje. Mijn kindje zal de donorvader pas na de zestiende verjaardag leren kennen. Poeh, hoe vaker ik het zeg, als ik het zo weer op schrijf, het wordt steeds meer de realiteit.
Ik merk dat ik kan zeggen dat ik er achter sta. Dat het goed is zo. Neemt niet weg dat ik het nog steeds een moeilijke beslissing vindt met grote gevolgen. Ineens zijn er boekjes die ik zou kunnen aanschaffen over de situatie van mijn kindje; het hebben van een donorvader.
In gesprekken met de counselor hebben we het gehad over de gevolgen voor het kind. Situaties zijn besproken, gevoelens benoemd, gedachten gedeeld. Wat is belangrijk in de begeleiding van mijn kindje, hoe kan ik het beste inspelen op de emoties en gevoelens die er misschien gaan komen, hoe kan ik de tranen die het missen van een vader kunnen oproepen, opvangen? Het voelt goed om er zo over na te denken. Het maakt dat ik me meer zeker voel over mijn kunnen, dat ik alvast voorbereid ben op wat komen gaat.

Twee dagen verder en het gevoel begint te landen. Ik voel me minder wiebelig, minder onrustig.
Maandag hoor ik van de ivf-arts wanneer ik mag herstarten met het ivf-traject. Ik hoop snel, ik ben er klaar voor!

Een nieuwe weg

In de auto op weg naar het ziekenhuis heb ik toch een beetje kriebels in mijn buik. Ik kan de spanningen niet zo goed verklaren. Hier heb ik weken, zo niet maanden, naar uitgekeken. Eindelijk weer vooruitgang in  mijn proces! Ik probeer het maar op me af te laten komen maar merk dat ik stiekem toch mijn gevoelens analyseer. Ik kan de kriebels niet thuisbrengen. Tot ik bij de dokter zit en zij de woorden uitspreekt 'het is u niet gelukt om een bekende donor te vinden en nu wilt u het proces verder gaan met een onbekende donor'. Slik. Het moment dat ik ineens besef dat dit echt de weg is die ik ga bewandelen. Een weg die ik de afgelopen drie jaar niet echt als optie heb gezien. Waar ik vanaf het begin af aan niet achter stond want ik had zoveel goede redenen om voor een bekende donor te kiezen.
Maar het voelt goed om dit pad nu in te slaan. Ik heb alles gedaan wat in mijn vermogen ligt om een bekende donor te vinden, om een lieve betrokken vader voor mijn kindje te zoeken. En het is niet gelukt. Dus nu ga ik verder. Verder om mijn grote wens te verwezenlijken; een lief klein kindje krijgen. En dat is goed.

De afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over het onbekende donorschap. Hoe zal dat voor mijn kindje zijn? Zal het boos zijn over mijn gemaakte beslissing? Zal het gepest worden daarom? Zal ik mijn kindje daarin goed kunnen begeleiden? Al deze vragen heb ik ook met de counselor besproken. Eerder al in gesprekken maar ook gister weer. Na het gesprek met de arts, had ik een afspraak bij haar gepland staan. Heel fijn, zo kon ik de losgekomen spanning even ventileren bij haar.
Ik geef aan dat ik merkte dat ik het heel hard nodig had om van mijn omgeving te horen dat ze achter mijn besluit staan. Dat het goed is wat ik doe. Ik zou het vreselijk vinden als mijn kindje later te horen zou krijgen dat ze het een stom en ondoordacht idee vonden. De counselor geeft aan dat ik alleen zelf kan zeggen dat het goed is wat ik doe. Dat ik dat moet voelen. Pas dan kan ik het aan mijn kindje doorgeven. Ik noem het zelf perfectionisme waar ik tegenaan loop; altijd maar het beste willen doen. Zij noemt het bezorgdheid. Bezorgdheid of ik mijn kindje wel een goed leven kan bieden, of mijn kindje het wel goed gaat krijgen in dit leven. Ik moet zeker van mezelf worden. Ik heb heel hard gewerkt de afgelopen jaren om het best haalbare te vinden voor mijn kindje. Ik heb het goed gedaan. Mijn kindje krijgt een onbekende donor als vader, een man die wat heeft willen betekenen voor een ander, die heeft willen helpen. En dat is goed!

Doorgehakte knopen

Afgelopen dinsdag had ik de afspraak staan met O. De week was hectisch begonnen. Lastig gesprek op mijn werk gehad, hectiek rondom een patiënt die verslechterde, sollicitatiegesprek in een ander ziekenhuis en de afspraak met O. En dat allemaal in 2 dagen tijd. Ik had dan ook de neiging om de afspraak af te zeggen. Was moe en vol van alles wat er op de maandag en dinsdag gebeurt was.
Maar ik voelde ook de drang om met hem af te spreken. De drang om te horen of hij al een knoop had kunnen doorhakken en hoe hij er na 2,5 week tegenaan keek.

Ik ging er eigenlijk heel rustig naar toe. Benieuwd wat hij te vertellen had en hoe ik daarop zou reageren. Ik merkte een bepaalde rust bij mezelf. Ik voelde dat ik het heft weer in eigen hand moest nemen, dat ik niet meer wilde afwachten tot hij een keuze had gemaakt. Nee, ik wil zelf weer bepalen hoe dit proces loopt.

Het gesprek was prettig, rustig, af en toe weer vreselijk gelachen, open en eerlijk. Hij gaf aan nog niet verder te kunnen, niet te kunnen zeggen 'ja, we gaan er voor'. Voor mij reden om aan te geven dat ik wel door ga. Dat ik besloten heb om de volgende stap te zetten. En ja, dat dat betekende dat ik door ga zonder hem. Hoe graag ik ook zou willen dat hij de vader van mijn kindje wordt, ik ga verder. Als hij na 3 maanden nog steeds niet kan zeggen dat hij er vertrouwen in heeft om dit proces met mij aan te gaan, dan is het tijd om onze wegen te laten scheiden. Ik vind het jammer, heel erg jammer. Maar het voelt ook goed. Ik voel me rustig bij dit besluit.
Hij schrikt van mijn besluit. Had dit schijnbaar niet verwacht, terwijl ik vorige keer duidelijk had aangegeven dat ik voelde dat ik een grens aan het bereiken was. Hij werd er stil van.

Het mooie van ons contact is dat we zoveel begrip hebben voor elkaars situatie. Ik begrijp hem en hij begrijpt mij. We hebben respect voor elkaars besluit en snappen hoe het voor de ander voelt.
Helaas lopen onze processen niet gelijk. We hebben heel veel raakvlakken maar lopen niet gelijk op. En dat is spijtig, heel spijtig.

Tijd dus om door te gaan. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het verdiepen in het onbekende donorschap. Vooral het ontdekken wat dit met mij doet, hoe ik me daarbij zou voelen, hoe mijn omgeving er over denkt. Ik heb gesprekken gevoerd met vrienden, met mijn ouders, met een lotgenote. En ik ga steeds meer achter het idee staan. Ik blijf het lastig vinden, wens mijn kindje zo graag een papa die in zijn of haar leven is. Maar na de zoveelste zoektocht moet ik toegeven dat het me niet gelukt is om deze situatie te realiseren. En dat is jammer, heel erg jammer.
Maar ook uit deze, voor mij niet perfecte situatie, kan iets moois voortkomen en dat is waar ik me nu aan ga vasthouden.

Over 2,5 week heb ik een afspraak staan in het ziekenhuis met één van de fertiliteitsartsen en gaan we de eerste stappen zetten richting ivf met donorzaad. Poeh, spannend maar och wat voelt dit fijn!