Een fijn gesprek over een bijzondere situatie

Omdat we nu in het ziekenhuis lopen voor onderzoeken en eventueel hulp bij het zwanger raken, moeten we ook meewerken aan een counselinggesprek. Dit gesprek vindt plaats samen met mijn donor en zijn lief, omdat ook de partners van ons hierbij betrokken raken. Ik was erg benieuwd wat ze zou zeggen, welke vragen ze zou stellen en of ik het gevoel zou hebben mij te moeten verantwoorden voor deze stappen. Want dat is iets wat ik niet prettig vind, het gevoel dat ik me moet verantwoorden. Dus toch een beetje gespannen ging ik het gesprek in.

Een vriendelijke dame, dat was ze. Met veel vragen, ook een beetje nieuwsgierigheid naar de situatie van donor en lief. Hoe staat 'lief' in dit hele proces, hoe is het voor donor om straks twee kinderen te krijgen die niet biologisch van hem zijn maar waar hij wel papa van gaat worden terwijl hij straks (hopen we) wel biologisch gezien vader gaat worden maar niet papa gaat zijn voor ons kindje. Hoe zie ik dat voor me? Hoe gaan we dit aan het kind uitleggen, wat is je insteek en wat verwachten we van elkaar.

Ik zie aan donor en lief dat zij dit gesprek vaker hebben moeten voeren, bij de kinderbescherming, jeugdzorg, ziekenhuizen etc. Voor mij is dit de eerste keer met een officiële instantie en ik moet zeggen, het viel me mee. Ik vond het een prettig gesprek, het voelde niet als een verantwoording maar wel dat ze dingen aanroerde die ook echt aan de orde kunnen komen. Bijvoorbeeld hoe gaan we dat aanpakken als ik een relatie zou krijgen; wat doet dat dan met de rol van donor? Maar ook, hoe gaat dat voor het kindje zijn op het vlak van loyaliteit naar de biologische vader ten opzichte van een man die meer de rol van papa gaat vervullen.

Het zijn geen dingen die je van te voren allemaal kan vastleggen of uitzoeken, maar wel belangrijke dingen om je bewust van te zijn. In mijn werkverleden als pedagogisch medewerker heb ik veel, soms schrijnende situaties, gezien van kinderen waarbij de loyaliteit niet geaccepteerd of erkend wordt door ouders. Kinderen die keuzes moeten maken die geen keuzes zijn. Ik vind het goed om hier bewust van te zijn, wat doet dit met een kind, wat kan ik daar in betekenen en welke rol spelen donor en ik hier samen in.

De dame gaf ook handvatten mee voor ons, voor mij. Eerlijkheid maar vooral feitelijke informatie bieden aan je kindje. Eigenlijk al vanaf dag 1, vertellen wat de feiten zijn rondom deze bijzondere situatie. Zodat je kindje vanaf het allereerste moment weet dat het zeer welkom is onder deze bijzondere omstandigheden, dat er geen lieve papa beschikbaar was maar wel een hele lieve donor. En dat donor laat weten vanaf het allereerste moment dat hij dan wel geen papa gaat worden, maar wel heel bewust hier voor heeft gekozen en van het kindje zal houden. En ook voor zijn lief, dat hij laat weten dat deze situatie voor hem ook zo goed is. Dat hij het fijn vindt voor donor dat hij ook biologisch gezien vader is geworden. En deze informatie blijven aanbieden aan het kind. Zo dat deze bijzondere situatie een bijzonder normale situatie gaat worden en gevoelens van gespleten loyaliteit of splitsing niet hoeven plaats te vinden.

De dame had ook nog een mooie naam voor de hele situatie waarin wij ons straks zullen bevinden. Want het houdt natuurlijk niet op bij ons drieën, straks zijn er nog in ieder geval een tweeling bij betrokken, hopelijk een kindje van donor en mij, maar ook de draagmoeder en eiceldonatrice.Zij noemde het een patchwork-family. Mooi benaming voor deze situatie!

Ik heb er een goed gevoel aan over gehouden. Het was ook goed om dit soort gevoelens weer eens met elkaar te delen en te horen hoe de heren hier in staan. Een fijn gesprek over een bijzondere situatie.

Onzekerheid en tranen

Na de baarmoederfoto gelijk weer een poging gewaagd om zwanger te raken. Ik was nog wel erg aan het vloeien dat weekend door het onderzoek. Maar volgens de verpleegkundige kon ik direct een poging wagen. Om me heen veel mensen die zeiden dat ik vermeerderd vruchtbaar zou zijn door het onderzoek. "Alles is even weer lekker doorgespoten", was de opmerking van velen. Dus vol goede moed ga je er dan weer voor!

Helaas heeft ook deze poging niet zo mogen zijn. Aan de ene kant misschien logisch, als de eierstok en eileider niet meer op elkaar aansluiten door de verkleving en het eitje toevallig aan die kant springt heeft het ook geen kans om bevrucht te raken. Maar ja, misschien is dit wel helemaal niet aan de orde of sprong het eitje aan de 'goede' kant. Al met al weer genoeg redenen om de wachtweken als slopend te ervaren en de uiteindelijke uitslag als een klap in het gezicht.

Het raakte me deze keer weer zo enorm hard, had zo gehoopt dat alle verdere onderzoeken onnodig zouden zijn geweest omdat ik gewoon lekker zwanger zou zijn. Merkte ook dat het kwam doordat de signalen wel heel vroeg in de cyclus kwamen en daardoor andere plannen in de war zouden schoppen. Ik was bezig een reisje Engeland te boeken naar mijn lieve vriendin M. Heb het nodig, iets om naar uit te kijken, even weg van de studie en het werk en gezellig bijkletsen met M. Maar als de volgende cyclus ook opeens zo kort zou duren, zou ik misschien midden in het weekend in Engeland m'n eisprong hebben. Reden genoeg om enorm te gaan twijfelen of ik het reisje wel moest boeken. En ook mijn jaarlijkse uitje naar Den Bosch voor carnaval kwam ter sprake. Als ik op maandag voor het samenlevingsonderzoek moest gaan, betekende dat zondagavond insemineren en geen carnaval.

Ik merkte bij mezelf dat ik het zo enorm zat was op dat moment. Iedere keer die teleurstellingen, telkens weer opnieuw opladen voor een nieuwe poging, het afspreken, dingen die je er voor aan de kant moet zetten, spanningen of mijn donor wel kan op de dag dat ik wil insemineren etc. etc. Nu, een paar dagen later, is dat gevoel weer gezakt. De poging is voorbij, de menstruatie brak uiteindelijk een paar dagen later pas door waardoor alle plannen gewoon door kunnen gaan, een plekje heeft het gekregen en nu kijken we weer verder naar de volgende poging. Want daar zijn de afspraken weer voor gemaakt, agenda's op elkaar afgestemd en blik weer vooruit.

Want ondanks al deze onzekerheden en al die tranen blijft het gevoel om moeder te willen worden, overheersen. Het zit diep en ik voel het nog steeds, dus ik recht m'n schouders weer, droog mijn tranen en kijk met goede hoop naar de volgende kans om deze droom in vervulling te laten gaan.

Hysterosalpingogram (HSG) of ook wel de baarmoederfoto genoemd

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor de baarmoederfoto. Bij dit onderzoek spuiten ze contrastvloeistof via een slangetje in de baarmoeder. Op röntgenapparatuur kunnen ze dan kijken of de vloeistof doorloopt naar de eileiders en verdwijnt in de vrije buikholte. Met dit onderzoek kunnen ze dus kijken of er geen obstructies zijn in de baarmoeder of in de eileider. Als bijvoorbeeld de eileider verstopt zit, dan kan het eitje niet naar de baarmoeder afdalen en kan er dus geen zwangerschap tot stand komen. Ik heb verschillende verhalen gehoord over het onderzoek; de een vond het helemaal niet pijnlijk, de ander vond het inspuiten pijnlijk en weer een ander had meer moeite met de pijn daarna. Van te voren dus niet echt uitgekeken naar het onderzoek.

De afgelopen dagen eigenlijk niet heel zenuwachtig geweest maar vanmorgen kwamen toch wel de kriebels.Voor de ingreep had ik pijnstillers voorgeschreven gekregen die ik een uur voor ingreep moest nemen. In de bus op weg naar het ziekenhuis die maar ingenomen.

Mijn lieve vriendin D was mee naar het ziekenhuis. Altijd fijn, een beetje ondersteuning. Daarnaast weet D. wat ik doormaak, zij doorloopt hetzelfde traject en is zelfs al langer dan ik bezig om zwanger te raken. We kunnen dan ook veel met elkaar delen, iets wat heel prettig is.

Het onderzoek verliep op zich wel goed. Het inbrengen van het speculum viel mee. Daarna werd er een cupje op de baarmoeder gezet wat zich daarom vacuüm zoog. Dat gaf een licht krampgevoel, leek een beetje op menstruatiekramp. Tot zover ging het eigenlijk wel.

Vervolgens werd de contrastvloeistof ingespoten. Poeh, dat was dus wel pijnlijk zeg. Het gaf een flinke kramp maar ook een soort branderig gevoel. Ik had de neiging om mijn buik vast te pakken en knieën op te trekken, maar dat kon natuurlijk niet. Dan zouden ze mijn vingers op de röntgenbeelden zien ipv de baarmoeder! De arts was erg vriendelijk en begeleidde me er doorheen. Gaf ook aan dat ik wat moest zuchten en binnen 10 tellen van de pijn af was. Jeej zeg, wat was ik blij dat de pijn ook echt afnam toen. Ik vond het echt een naar gevoel, alsof mijn baarmoeder ontzettend heet werd en tegelijkertijd samentrok.

Daarna mocht ik rechtop gaan zitten om het filmpje te bekijken. De arts heeft het filmpje meerdere keren laten zien en uitgelegd wat hij daarop zag. Helaas is op het filmpje een verkleving aan de linkerkant te zien. Je ziet aan de rechterkant het contrastvloeistof door de eileider gaan en vervolgens verdwijnen in de vrije buikholte. Zo hoort het ook te gaan. Aan de linkerkant zie je de vloeistof de eileider in gaan en daar waar het zal moeten verdwijnen, hoopt het zich op. De arts legde uit dat daar dus 'iets' zit wat er voor zorgt dat de vloeistof niet zomaar weg kan. Dit kan een verkleving in de eileider zijn maar het kan ook bij de darmen zitten die daardoor tegen de eileider aan zit. Wat dit precies betekent voor mijn eisprong en de doorgankelijkheid van de eileiders, kon de arts nog niet zeggen. De foto wordt besproken in het team van artsen en ik krijg de uitslagen te horen op de afspraak van 10 maart.

De uitslag kwam best hard aan. Ik ging eigenlijk met het gevoel heen dat er weinig te zien zou zijn op de foto. Waar ik dat gevoel op baseerde weet ik eigenlijk niet, gewoon zo'n optimisme die je kan hebben. Eenmaal terug in de kleedkamer kwamen de tranen. Dit had ik niet verwacht. Veel vragen komen, nu ik weer thuis ben, naar boven. Heb een beetje op google gekeken wat daar stond, maar heb te weinig zekerheid over de plek van de verkleving. Als die echt in de eileider zit, heeft dit veel gevolgen voor de doorgankelijkheid van het eitje. Als de verkleving in/bij de darm zit, gaat het er om of die de doorgang van de eierstok naar de eileider dichthoudt waardoor er nog steeds geen eitje naar beneden kan gaan.

Nu is het dus gewoon afwachten. Op 10 maart is er weer een vervolgafspraak. In de tussentijd hebben we het counselinggesprek nog en bij een eventuele mislukte poging moet bij de volgende poging het samenlevingsonderzoek nog herhaald worden. De 10e hebben we dan als het goed is alle uitslagen en kan er een vervolgplan gemaakt worden.

Afwachten… wachten… toch wel een regelmatig terugkomend fenomeen in dit hele proces. Ik ga morgen wel gewoon insemineren. Mijn eisprong komt er aan en er is nog steeds een rechterkant die zeker wel doorgankelijk is. Dus nu maar heel hard hopen dat het eitje deze keer vanuit de rechterkant komt en het zaad zijn weg kan vinden in een mooi schoon gespoelde baarmoeder en eileider.

Het loopt niet altijd zoals je het zou willen

30-01-2011

Ben helaas vannacht ongesteld geworden. Dacht het gisteren al maar bleef toch nog wat hoop houden. Voor niets dus jammer genoeg. Het komt deze keer weer even hard aan, had echt goede hoop. Hebben op het goede moment geïnsemineerd, dus het voelde goed. Baal er gewoon even flink van zeg.

Het 'voordeel' dat ik nu 'al' ongesteld ben dat ik a.s. vrijdag de baarmoederfoto kan laten maken en de week daarna het samenlevingsonderzoek. Dat scheelt dan weer, anders moest ik ergens een keuze maken tussen de twee onderzoeken. Nu kunnen ze beiden uitgevoerd worden en dat is wel prettig.

01-02-2011

Ik moest afgelopen maandag naar de afdeling Voortplantingsgeneeskunde bellen om de baarmoederfoto af te spreken. Ik was gunstig gezind vanwege de 'positieve' dag dat ik ongesteld ben geworden. Nou helaas… a.s. vrijdag geen plek. Echt, ik baal daar zo enorm van. Ik heb het met de verpleegkundige vorige week nog besproken. "nee hoor geen probleem, als je maandag belt kan je vrijdag terecht". Zij weet de agenda natuurlijk niet uit haar hoofd maar het is wel gewoon zo balen. Nu heb ik hem voor volgende wk vrijdag gezet maar dat is ook dag 13 van m'n cyclus. Moet dus niet opeens m'n eitje bedenken dat een eisprong op dag 12 ook wel 'ns leuk is. Meestal is het op dag 14 of later dus daar hoop ik nu ook maar op.
Het samenlevingsonderzoek gaat nu deze cyclus ook niet door. Mag pas na de baarmoederfoto. Dus die moet de volgende cyclus. Hopelijk is hij dan wel goed want dan is het 2 dagen voor m'n vervolgafspraak met de arts, dus kan niet echt herhaald worden. Maar anders had de baarmoederfoto naar mijn volgende cyclus geschoven moeten worden. Dan is hij niet besproken in het team voor de afspraak van 10 mrt die dan dus ook weer verschoven moet worden.

Pfff ik baal echt dat het iedere keer zo'n gedoe moet zijn. Ik wil gewoon deze cyclus alles afronden zodat er een duidelijk plan neergelegd kan worden op 10 mrt. Maar ben bang dat dat allemaal niet gaat lukken. Want ik ga toch echt niet een inseminatie overslaan voor die onderzoeken. Dat voelt niet goed op dit moment. Maar misschien dat ik me wel bedenk als de keuze daar is. Het is natuurlijk ook wel weer fijn om alle onderzoeken afgerond te hebben. Ahhhh, dit kost bijna nog meer tranen en frustratie maar vooral energie dan de teleurstelling van het ongesteld zijn.

Tweede afspraak in het ziekenhuis

Vandaag naar het ziekenhuis geweest. Het was op zich een kort maar duidelijk gesprek. De volgende punten zijn besproken:
- Het zaad van mijn donor is 'goed gekeurd'. De eerste keer was het te weinig in ml. maar de tweede keer was alles goed. Dus daar ligt geen probleem.
- Er is bij mij bloed afgenomen om te controleren of er een eisprong had plaatsgevonden. Dat had er, dus ook daar geen probleem.
- Chlamydia en rode hond testen waren ook allemaal goed.
- Alleen de samenlevingsonderzoek van de vorige cyclus was dus niet goed. Er waren geen levende spermacellen te zien. Hoe dat precies komt, kon de arts ook niet goed zeggen. Het kan zijn dat we te vroeg in de cyclus zaten.

Dus op zich is tot nu toe alles goed maar blijven we met een samenlevingstest zitten die niet goed was. Daarom is besloten om deze te herhalen mocht ik volgende week ongesteld worden.
Daarnaast wil de arts een baarmoeder foto maken. Hij wil hiermee uitsluiten dat er geen obstructie in de eileiders aanwezig is. Deze obstructie kan er namelijk voor zorgen dat het zaad niet naar het eitje kan zwemmen maar ook dat het eitje niet naar de baarmoeder kan verplaatsen. Dus wel belangrijk. Het kan dus wel zo zijn dat ik een eisprong heb maar dat die door een obstructie boven in de eileider blijft zitten en daar weer ten gronde gaat. De arts gaat er niet vanuit, maar wil het wel uitsluiten.
Het schijnt een nogal pijnlijk onderzoek te zijn. Heb ook stevige pijnstillers gekregen die ik een uur voor de foto moet innemen.
Mocht ik ongesteld worden, dan moet ik op die dag direct de afdeling bellen en dan wordt er voor de vrijdag daarna een afspraak voor de foto gemaakt.
Na die foto gaan we ook weer een samenlevingstest doen. Dit moet na de foto omdat met het contrastvloeistof wat ze gebruiken bij de foto, een eventueel bevrucht eitje weggespoeld kan worden. En dat willen we natuurlijk niet!

Dus nu is het weer spannend of ik, als ik ongesteld word, wel op tijd ben voor volgende week vrijdag. Ik mag namelijk geen bloed meer verliezen voor de foto. Anders moeten we wachten tot de vrijdag daarna en kom ik weer in de knoei met mijn cyclus. Dan kan de samenlevingstest niet uitgevoerd moeten worden. Die moet namelijk op dag 11 worden uitgevoerd. Mocht die weer niet goed zijn dan wordt ie op dag 13 of 14 weer herhaald.
Naast al deze medische dingen moeten we ook een counselingsgesprek voeren met iemand van het psychologische team. Dit gesprek moet samen met mijn donor én zijn lief. Ze willen zeker weten dat we hier goed over hebben nagedacht… tja, we zullen na een jaar insemineren toch eens bedenken dat het toch niet zo'n goed idee is geweest ;). Maar goed, een gesprek kan nooit kwaad.
Na de counseling worden we besproken in het team. Die komen pas eind febr. bij elkaar. Dus in maart hebben we een nieuwe afspraak met de arts om weer alle uitslagen naast elkaar te leggen en een nieuw plan te maken.


Dus er ligt weer veel om te doen maar het is zo jammer dat het allemaal veel tijd kost. Tussendoor proberen we natuurlijk gewoon zwanger te raken maar ik zou het liefst nu al wat 'actie' zien waarmee de kans iets vergroot zou worden. Maar ja, nu even niets aan te doen en we zien komende weken wel hoe het loopt!

Een poging en een samenlevingsonderzoek

De dag van het samenlevingsonderzoek!

Vanmorgen vroeg potje opgehaald bij m'n donor. Stond om half 7 naast de auto alleen waren al mijn autoportieren dichtgevroren! Kreeg ze met geen mogelijkheid open. Dus ik snel weer naar boven om een kan heet water te halen. Toen de ruiten schoon proberen te krijgen… niet te doen! Zelfs aan mijn ruitenwissers zaten klonten sneeuw vast gevroren. Uiteindelijk na een kwartiertje kunnen wegrijden.
Sta ik bij hem voor de deur te wachten, gaat het echt keihard sneeuwen. Was er zo klaar mee op dat moment! Waarom kan het niet gewoon rustig verlopen, zonder stress!!
Gelukkig kon ik nog redelijk snel naar huis rijden, het was ondertussen 7.15 uur en het begon al wat drukker te worden op de weg. En het sneeuwde flink. Maar kon in een keer doorrijden.
Pff zie er echt zo tegen op straks. Sowieso dat onderzoek, bah. En dan ook nog de angst dat er gewoon niets te zien is. Had gister wel al een licht positieve ovulatietest. Dus dat is mooi. Hopelijk zien ze dan ook wat eitjes liggen en kunnen ze inschatten hoe lang het nog duurt. Heb zondag ook een afspraak met m'n donor staan dus dan zijn we mooi op tijd.

20.30 uur

Vanmorgen natuurlijk eerst de rampzalige inseminatie. Tenminste zo voelt het voor mij. Mijn auto moest vandaag ook voor APK dus die weggebracht. Daardoor moest ik met de bus naar het ziekenhuis. Ik was op tijd bij de bushalte maar helaas kwam de bus helemaal niet. Geprobeerd om iemand in de buurt te bellen maar niemand te pakken gekregen. Via iemand anders telefoonnummers van taxicentrales geprobeerd. Het was ondertussen al kwart voor 12 en de volgende bus moest ook al komen. Die doet er nog een half uur over dus was sowieso te laat. Lang verhaal, kort verteld: uiteindelijk taxi gepakt, 27 euro moeten betalen en alsnog 25 min. te laat op de afspraak. Gelukkig had ik via een omweg de afdeling al kunnen inlichten dus ze wisten dat ik eraan kwam. Sneeuw in Nederland... het hele land staat gelijk op zijn kop!

Het onderzoek op zich was vervelend maar te doen. De arts, vriendelijke en betrokken jonge vrouw, heeft 3 uitstrijkjes gemaakt. Die heeft ze later bekeken op levende zaadjes. Tot grote verbazing waren er op alle 3 de uitstrijkjes geen levende zaadjes te zien. Ze bleef kijken, weer terug naar plaatje 1 en zo een tijdje door. De arts heeft weinig gezegd over de oorzaak hiervan. Ze wil eerst de uitslag van het semenonderzoek hebben, voor ze een conclusie kan trekken. Ik heb gevraagd of het kan dat alles eruit gelopen is. Volgens haar is dat onmogelijk, er blijft altijd wel wat zitten (gelukkig). Verder wilde ze er niet zo heel veel over zeggen. Gaf aan dat het vervelend is voor mij, maar dat ze niets voorbarigs wil zeggen. Gevraagd of het kon komen dat ik nog geen helder slijm heb (meestal verlies ik eerst wat donkerder slijm). Ze gaf wel aan dat het kon dat we nu te vroeg waren. Later nog even met de echtgenoot van mijn donor gesproken (is huisarts). Hij gaf aan dat dat zeker een oorzaak zou kunnen zijn. Het heldere slijm waar je soms draden van kan trekken, is heel zaad-vriendelijk. Daarvoor is het slijm nog niet zo vriendelijk. Dus het kan zijn dat de zaadjes daarom al dood waren. Ik hoop het!

De arts heeft ook gekeken naar mijn baarmoederslijmvlies. Dat zag er goed uit, al aardig dik dus dat is mooi. En ook zag ze een eitje van 18-19 mm groot. Dus de eisprong komt er wel aan. Zij verwacht zondag op maandag. Komt mooi uit aangezien we zondag nog insemineren.

En hoe nu verder?
Afgelopen weken had ik al telefonisch een behoorlijke discussie gevoerd met de assistentes van de afdeling Voortplantingsgeneeskunde. Omdat mijn donor er niet bij was bij de afspraak, moet er een aparte afspraak met hem gemaakt worden voor een intake gesprek. Prima, helaas kon het pas gepland worden op 25 januari. De afgelopen weken heeft hij 2 maal een semenonderzoek laten doen, alleen accepteert het ziekenhuis deze niet. Hij moet dus twee nieuwe testen laten doen waar minstens 2 weken tussen zitten. Ik wilde dit alvast regelen voor de afspraak van 25 jan zodat dat ook maar vast gedaan was. Dat kon dus niet, absoluut niet, we doen niet aan uitzonderingen op de regels etc. We zien altijd eerst de patiënt en pas daarna wordt het semenonderzoek gepland. Belachelijk! Wat maakt het nou uit of hij zijn semen laat controleren voor de afspraak of er na? Dat ze de uitslagen pas geven tijdens de afspraak van de 25ste prima, maar om nou pas daarna de semenonderzoeken te willen uitvoeren??
Gelukkig was de arts het daar vandaag ook mee eens. Dus J mag zich in het nieuwe jaar inschrijven en dan tweemaal een semen inleveren. Op 25 jan. ga ik dan mee naar de afspraak. Mocht er uit het semenonderzoek geen bijzonderheden komen, gaan ze een baarmoederfoto maken. Hierop kunnen ze zien of alles goed doorgankelijk is. Het schijnt een heel vervelend onderzoek te zijn, maar dat moet dan maar.
Daarnaast ga ik volgende week vrijdag en de maandag daarna bloed laten afnemen om te bepalen of er een eisprong is geweest. Dan hoef ik ook niet meer te temperaturen. Dat had door de nachtdiensten deze periode toch geen zin, was niet meer realistisch zei ze gelijk op mijn vragen.

Het was een enerverend dagje. Weet niet zo goed wat ik met de informatie aan moet dat er geen levende cellen te zien waren. Ik hou het er maar op dat het komt door het slijm aangezien het semen van J al tweemaal goed was tijdens onderzoek. Het kan toch niet zijn dat het opeens van vruchtbaar naar onvruchtbaar is gegaan?!
Ik ben blij dat er nu wel onderzoeken gedaan worden, voelt goed. De arts reageerde erg vriendelijk en dacht ook echt mee. Dus al met al veel info en we zien eind volgende maand wel weer verder!

Wachten

Ik verwacht één dezer dagen ongesteld geworden dus dan weet ik ook wanneer dag 13 is! Over een week of 2 als het goed. is. Zo'n fijn idee dat ik dan ook weer kan insemineren!
Achteraf gezien is deze 'poging' ook weer zo voorbij. Heb er best wel verdriet over gehad, maar kan het ook wel weer loslaten. Heb niet het gevoel dat het me iets heeft opgeleverd, als van rust of zo. Ben er toch veel mee bezig geweest, ook door mijn afspraak bij het ziekenhuis.

Ik ben maar gelijk begonnen met temperaturen. Je moet het bij houden vanaf cyclusdag 1 en aangezien ik niet precies weet wanneer die komt, zal ik toch iedere morgen moeten tempen. Afgelopen dagen moest ik toch om 6 uur op, dus toen was het niet zo erg. Maar vanmorgen …. Ik had m'n gewone wekker om 8 uur gezet, omdat ik nog van alles wilde doen voor ik naar mijn broer zou gaan. De wekker van m'n telefoon had ik op 6 uur gezet. Alleen ging die gewoon mee in m'n droom . Dus het duurde een hele tijd voor ik echt besefte dat ik wakker moest worden. Gelijk getempt en daarna plassen en weer verder slapen. Tenminste, dat was de planning. En toen gebeurde waar ik al bang voor was, ik viel niet meer goed in slaap. Maar goed, ik hou het gewoon nog even vol. Misschien dat het gaat wennen.
Heb vanmorgen ook om 8 uur getempt zodat ik kan kijken of daar veel verschil in zit (dus met de temp van 6 uur). Als dat nou een beetje een standaard verschil blijkt te zijn, dan trek ik dat gewoon af van de 8 uur tijd! Heb ik toch weer 2 uurtjes langer slaap te pakken.