Kracht met tranen

Soms is er een nummer waarin je jezelf of je situatie herkent. Ik heb dat met het nummer Oceaan van Racoon. De melodie is prachtig, het spreekt me aan, geeft woorden aan mijn gevoel en komt binnen. De tekst is treffend. 

Vooral de zinnen 

Het leven jaagt geen angst meer aan
ik heb al zo ver moeten kruipen
Het laatste stuk zal ook wel gaan,
tot ik ga staan

spreken me aan en voelen alsof ze voor mij geschreven zijn. Ook deze laatste poging ga ik aan kunnen. Ik ga in mijn kracht staan, met al mijn hoop en positiviteit en ik ga er voor. En mocht het niet gaan lukken, dan duik ik onder in de oceaan, laat ik toe wat ik toe moet laten en zal ook dan weer gaan staan. Misschien met de nodige hulp, misschien ook niet. Misschien kan ik alles dan afsluiten en weer verder leven. Want soms voelt het alsof ik stil sta, dat alles draait om de ivf/icsi. Terwijl dit niet echt zo is; ik leef mijn leven, denk vooruit, geniet van de dingen die op mijn pad komen, volg een opleiding en ontwikkel mezelf. Maar toch draaien mijn gedachten over de toekomst nog steeds rondom de wens van een kindje. Het zo graag willen vervullen van deze wens.
Maar de gedachten gaan ook steeds meer over het loslaten van mijn wens. Het doorgaan met mijn leven zonder een kindje van mezelf. Het afsluiten van een periode die zo intensief, soms ontzettend moeilijk en verdrietig, maar ook zo leerzaam is. Waarin ik zoveel over mezelf heb geleerd. Een periode die me heeft gesterkt ondanks alle teleurstellingen en verdrietige momenten. Een periode waarin ik tweemaal een vruchtje heb mogen dragen, hoe kort ook, zo bijzonder. Een klein mensje in wording. Zo gewenst maar niet levensvatbaar. Zo dankbaar dat me dat is gegeven.

De afsluiting is er sowieso. Of ik word zwanger of ik word het niet, maar hierna is het afgelopen, klaar, einde van een periode. Hoe moeilijk ook als het niet zal lukken, het is goed om dingen af te sluiten. Ik ben er aan toe om weer volledig in mijn kracht te staan. Op te gaan staan. De toekomst te gaan bekijken vanuit de dingen die ik wel heb en niet meer vanuit dat wat ik niet heb.

Liefde om je hart te luchten , een oceaan alleen van mij
Een oceaan om te verzuipen ,een dag of wat een held te zijn
Laat die ander nu maar kruipen, een oceaan vol tranen is van mij
alleen van mij

Ben d'r weer!

Vorige week werd ik wakker en ineens had ik het gevoel mezelf weer te zijn. Rare gewaarwording. Want er is eigenlijk niet echt iets gebeurt of veranderd. Ineens merkte ik dat ik niet meer zo enorm verdrietig ben, dat ik weer kon lachen om de dingen om me heen, dat ik kon vertellen over ivf 2 zonder meteen in tranen uit te barsten. Ik zat wat foto's te bekijken op m'n facebook-pagina en ineens overviel me weer dat blije gevoel. Blij word ik van al die lieve mensen om me, mijn familie en vrienden. De leuke dingen die ik doe, de uitstapjes, de gezellige middagen en avonden met dierbaren maar ook minder bekenden. En ook de lieve reacties die ik van mensen krijg als ik over mijn proces vertel. 

Wel was ik nog zo enorm moe. Starten op een nieuwe afdeling is vermoeiend. Als het dan je 10e afdeling in 5,5 jaar tijd is, dan is het nog vermoeiender. En als je dan al geen energie hebt, voelt het als een enorme opgave. Tenminste, zo voelde het bij mij. Als een berg waar ik tegenop moest rennen terwijl ik eigenlijk gewoon even wilde gaan zitten en niets doen. Alleen maar zitten en denken en voelen en huilen.
Een nieuwe afdeling betekent ook weer een nieuwe teamleidster. En dus wederom iemand die ik in vertrouwen moet (en wil) nemen omdat het ivf-traject nu eenmaal veel vraagt aan flexibiliteit. Niet alleen van mij maar ook van mijn werkgever en collega's. En wederom een lieve, begripvolle en respectvolle reactie. Hulp wordt aangeboden, er wordt direct meegedacht hoe dit te kunnen regelen. Fijn is dat. 

Nu is het ook weer de tijd om collega's op het werk in te lichten. Dat ik af en toe vraag om op heel kort termijn te ruilen van dienst. Zonder uitleg is het lastig ruilen, je vraagt van de ander een flexibiliteit die moeilijk is als ze niet weten waar het om gaat. Dus komende tijd mezelf maar weer openstellen voor dit soort gesprekken. 

Want de laatste icsi komt er aan. Ondanks dat ik bij de laatste menstruatie nog geen behoefte had om met de pil te beginnen, heb ik wel het ziekenhuis gebeld om aan te geven dat ik wil gaan starten. Zonder pil. Dat kan, het schema ligt klaar en ik ben ingepland om op 9 mei te beginnen met Decapeptyl.

Nu, een week of wat later, wil ik toch deze laatste poging met de pil gaan doen. Het idee dat het vaak zorgt voor een regelmatigere eigroei, maakt dat ik daar eigenlijk niets in wil veranderen. Ik heb beide keren een zeer regelmatige eigroei gehad, ze hebben toen beide keren alles aan kunnen prikken. Het voelt niet goed om daar nu verandering in te brengen. 

Dus morgen maar weer bellen met het ziekenhuis dat ik van gedachten ben veranderd. Dit betekent dat ik nog wel wat langer moet wachten met starten, maar dat vind ik eigenlijk alleen maar fijn. Nog even genieten van de hervonden rust!

Een heerlijk weekje vrij zorgt ervoor dat ik weer met volle teugen kan genieten. Een weekje vol verrassingen en gezelligheid.
Contact met de man van oud&nieuw zorgt voor enorme verwarring in mijn hoofd en hart, maar geeft ook spannende en leuke avonden. Ik moet hem loslaten want een echte relatie zit er niet in. Niet nu. Voor hem komt het niet op het goede moment. En misschien voor mij ook wel niet. Maar man, wat vind ik dat moeilijk.
Een paar dagen op de camping met lieve vriendin Femke en haar familie, heeft weer gezorgd voor tranen over mijn wangen. Alleen waren deze van het lachen. Heel veel en heel hard lachen. Heerlijk, ik hou d'r van en ga dat de komende tijd ook weer regelmatig doen!!
Morgen nog een dagje vrij en dan weer met frisse moed verder met studie en werk. Nog 3 maanden en dan zomervakantie. Wie weet ben ik dan wel zwanger. Mooie en hoopvolle gedachten!

Lieve mensen, ik ben d'r weer :)

Uitgerekende datum

Vandaag is de dag dat ik eigenlijk uitgerekend was. Het klinkt als een vrolijk rijmpje maar dat is het natuurlijk niet. De uitgerekende dag, de dag waarom het allemaal zou draaien als ik nog zwanger was geweest van de eerst teruggeplaatste embryo. Misschien lag mijn kleintje al wel dagen in mijn armen, misschien was ik de dagen aan het aftellen omdat die dikke buik in de weg zou zitten. Helaas niets van dit alles. Het heeft niet zo mogen zijn.

En moeder natuur is vandaag extra cru en vond deze dag de perfecte dag om ongesteld te worden. Tja...

Drie weken geleden ben ik gestart op een nieuwe afdeling. De laatste zes maanden van de opleiding zijn aangebroken. Die eerste weken zijn slopend, alle indrukken maar vooral het weer opnieuw moeten investeren in een team waarvan ik waarschijnlijk over een paar maanden weer afscheid ga nemen, kosten bergen energie.
En dan lekkage in de badkamer. Al anderhalve week is het dikke ellende en wordt donderdag een deel van de badkamervloer en de muur open gebroken om te kijken of ze bij de lekkage kunnen komen. Wat levert dat een stress op.

Vandaag is ook de dag dat ik weer zou kunnen beginnen met het slikken van de pil. Om de start van de laatste poging in te luiden. Ik geloof niet dat ik het ga doen, het slikken van de pil. In ieder geval nu niet, misschien wel helemaal niet. Het voelt nog niet goed om ook maar iets met ivf/icsi te doen. Voel me nog te wiebelig, sta nog niet stevig in mijn schoenen. Misschien dat ik vanavond ineens bedenk dat het toch wel goed is om te doen, maar ik geloof het niet.

Vriendinnen zeggen dat ik te hard ben voor mezelf, maar ik vind deze dip veel te lang duren. Het is niet dat ik depressief thuis zit, maar echt happy voel ik me niet. Eigenlijk is alles me te veel. Het liefst zou ik gewoon even een week met mijn hoofd onder de dekens verdwijnen. Even gewoon helemaal niets. Niet denken, niet voelen. Of misschien juist wel heel veel voelen en denken. Ik weet het gewoon niet zo goed. Een weekje naar de zon, een boek mee, beetje energie op doen. Of lekker thuis, beetje rommelen, katjes op schoot, filmpje kijken en wat haken. Maar misschien is het beter om maar gewoon door te gaan, de afleiding te ervaren van het werk en de studie. Uitstapjes te maken en gezellige dingen te doen.

Als ik het zo opschrijf ben ik misschien toch ook wel een beetje te hard voor mezelf. Het is ook allemaal veel, er komt van alles op me af en de badkamerstress is gewoon echt een flinke druppel te veel.

Hoe het ook zij, ik voel wat ik voel en daar zal ik het mee moeten doen. Ik zal het moeten accepteren dat het gewoon nog niet zo goed gaat, dat ik me wat down voel en de dip langer duurt dan ik zou willen.

En toch heb ik het gevoel dat het wel beter gaat met me. Misschien als deze dag voorbij is dat ik eindelijk weer vooruit kan denken. Dat ik deze dag nog even moet doormaken, het verdriet van het nog steeds geen mama mogen zijn nog een keer bewust moet voelen. En dat ik na vandaag weer naar de toekomst kan kijken. Want langzaam maar zeker krijg ik een beetje vertrouwen terug in mijn lichaam en de mogelijkheden van de laatste icsi. Na de eerste punctie is het ook tweemaal gelukt om zwanger te worden. De tweede punctie was gewoon even een foutje. Een misstap die we allemaal wel eens maken. Drie maal is scheepsrecht, zowel qua punctie als qua terugplaatsing. Langzaam kan ik weer dit soort dingen denken, is er weer een beetje ruimte om dit positieve gedachten toe te laten. 

Vandaag is vandaag. Geen bevalling, geen zwangerschap, nog geen mama. Gewoon een doordeweekse maandag. Ik kruip met mijn katten onder een deken en doe niets. En morgen zien we wel weer verder.

Evaluatie

Niet helemaal wetend wat ik eigenlijk met dit gesprek wil bereiken, loop ik bij de arts naar binnen. De verpleegkundige die de negatieve zwangerschapstest vier weken geleden doorgaf, vond dit gesprek niet echt nodig. Ik kon gewoon ingepland worden voor de volgende ivf. Maar ik wilde graag met de arts spreken. Waarom weet ik eigenlijk niet, voelde gewoon zo. En daarnaast wilde ik niet ingepland worden, nog niet. Eerst rust in mijn hoofd. 

Als ik naar het ziekenhuis rij, voel ik me rustig. Wil wat dingen met de arts bespreken en aan haar vragen. Ik wil vooral weten hoe het kan dat de kwaliteit van mijn eitjes ineens zo slecht kan zijn. En wat ik daar aan kan doen. En hoe zij er naar kijken, naar mijn traject. Hebben ze er nog vertrouwen in? 

De arts roept me naar binnen en geeft aan dat ze het met mij gaat hebben over de komende poging. Maar eerst wil ze weten hoe het met me gaat. Mezelf groot houdend vertel ik dat het wel goed gaat. Dat ik het wel moeilijk heb gehad na de laatste poging, maar dat het nu weer gaat. En dan breek ik. Weer die tranen als ik het over de mogelijkheid heb dat ik misschien wel nooit moeder zal worden. Dat ik zo bang ben dat er bij de volgende poging helemaal geen bevruchtingen zijn. 

De arts geeft me even de tijd om mijn tranen te drogen en we nemen het hele proces door, vanaf het allereerste moment dat ik het ziekenhuis ben binnengekomen. En dat is alweer ruim twee jaar geleden. We lopen langs alle onderzoeken die ik heb ondergaan waardoor steeds duidelijker werd dat ik zeer waarschijnlijk niet via de natuurlijke weg zwanger zou kunnen worden, via de iui's, naar de eerste ivf die werd uitgesteld omdat mijn donor ermee stopte, naar de overstap op een onbekende donor en de eerste ivf die uiteindelijk een escape-iui werd. En toen de eerste ivf waarvan ik ook meteen zwanger was, naar de miskraam, de tweede terugplaatsing waarvan ik ook eventjes zwanger ben geweest, naar de tweede ivf die zo snel voorbij was. 

Een lange weg die veel energie, tranen, geduld en ook mooie momenten heeft opgeleverd. Want ik ben ook gegroeid van dit proces, heb veel over mezelf geleerd, over mijn omgeving, over hoe mooi het kan zijn als je open en eerlijk bent naar anderen toe, hoeveel je dan terug krijgt. 

Ik vraag of zij er vertrouwen in hebben, in dit proces van mij. De arts zegt volmondig ja. Geeft daarna wel aan dat ze geen garantie kan geven, dat ze niet weet hoe de eikwaliteit de volgende keer is. Het kan verbeteren, maar kan ook verslechteren. Of gelijk blijven. En dat is afwachten.

Ook vraag ik naar de uitkomsten in het verslag over de cijfers van alle ivf/icsi-behandelingen in Nederland in 2011. Hoe het komt dat het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben, niet zo'n hele hoge score heeft. Want dat zat me zo dwars; ik heb nog maar 1 poging, die wil ik dan wel in een centrum doen waar ik goed behandeld word. 

We bespreken de cijfers en vooral welke doelgroepen er voor ivf/icsi in aanmerking komen. En dat er een aantal centra zijn die niet alle doelgroepen helpen, waardoor er andere cijfers uitkomen. Duidelijk.

Ook hebben we het over een second opinion. Ze geeft aan mee te willen werken als ik dat zou willen laten doen. Geeft aan dat, mocht ik voor een second opinion willen gaan, het beste naar het buitenland kan gaan. Want in Nederland zijn er weinig extra mogelijkheden. Maar als alleenstaande zonder eigen donor wordt het lastig. En ik weet niet of ik er wel behoefte aan heb om hiervoor te gaan. Ik ga er over nadenken. 

Na het gesprek loop ik rustig naar buiten. Van de arts mag ik nu nog niet door voor de volgende poging. Nog teveel emoties, te veel spanningen in mijn lijf. Gelukkig besef ik dat zelf ook maar al te goed en voelt het fijn dat ze me in bescherming wil nemen. Dat hoeft alleen niet, ik wil zelf ook echt nog niet door. 

Ik mag bellen als ik zover wel ben. Dan plannen ze me in. Deze keer zal het icsi worden gezien het aantal bevruchtingen de vorige keer. 

Wanneer ik weer ga starten, ik weet het nog niet. Aan de ene kant voelt iedere week wachten als een week te veel. Het feit dat mijn eitjes slechter van kwaliteit worden door dat ik ouder word, maakt het wachten niet een heel logische keus. Maar ik moet er niet aan denken om nu hormonen te moeten spuiten. Ik voel me nog niet sterk genoeg. Ik moet realistisch zijn, de kans is er dat de volgende keer weer weinig of zelfs geen bevruchtingen plaats vinden. En die klap zal ik moeten kunnen opvangen. En dat kan ik nu nog niet. Daarvoor is er nog teveel onrust in mijn hoofd, pijn in mijn hart en verdriet in mijn 'zijn'. De teleurstellingen hebben zich opgestapeld en de toren wankelt. Er kan even niets meer bij. Hij moet gestut worden met een heleboel hoop. En die heb ik nog even niet. Komt wel weer, nog even geduld, werk in uitvoering zullen we maar zeggen. Nog even niets, even geen stress van de behandelingen, geen hormoonschommelingen. Gewoon even Merel zijn, mezelf weer worden en optimisme opbouwen. Ik voel het borrelen, heel diep van binnen, een strijdvaardige gedachte, gebaseerd op ongeloof. Ik kan het niet geloven dat ik nooit moeder zal gaan worden. Dus dat gaat ook niet gebeuren. Ik word straks gewoon zwanger. Dat moet. Die hoop en dat zelfvertrouwen moet ik voelen. Wil ik voelen. Ga ik voelen. Nog even wachten en dan komt het goed.

Pieken en dalen

Sinds de tweede ivf-poging in een zucht voorbij is gegaan, blijf ik een beetje in een dip zitten. Het lukt me maar niet om er uit te komen. Het is niet zo dat ik de hele dag thuis zit te sippen, absoluut niet, heb het druk zat. Doe gezellige dingen met vriendinnen en geniet daar ook van. Maar echt happy voel ik me niet. Ik slaap slecht, droom veel en voel me moe als ik wakker word. Het vertrouwen waarmee ik aan de ivf-pogingen begon is weg. Zomaar, zonder aankondiging waren daar de slechte eitjes en namen dat vertrouwen mee. 

De afgelopen jaren werd het steeds meer duidelijk dat de kans dat ik via de natuurlijke weg (nou ja, je kan natuurlijk niet helemaal spreken van de natuurlijke weg als je zwanger probeert te worden via ZI :) ) zwanger zou raken, nihil zou zijn. Dus toen ik eindelijk mocht gaan starten met ivf was ik vol met hoop. Eindelijk, na vele pogingen zou ik nu echt een kans krijgen om zwanger te worden. De hoop die ik voelde kan ik niet beschrijven. Eindelijk zou er dan toch een mogelijkheid zijn dat ik moeder zou kunnen worden. Dat maakte me zo blij, zo dankbaar. Door medisch ingrijpen kan iets waarheid worden, wat via de gewone weg niet kan. Iets wat voor velen zo vanzelfsprekend is, zwanger worden, een gezin stichten, het oergevoel gevolgen wat ik niet kan uitleggen maar vanuit mijn binnenste voel. En zelfs na de twee terugplaatsingen waarbij ik zwanger raakte, maar helaas ook het vruchtje weer verloor, was ik nog steeds vol vertrouwen. 

En nu is die hoop ineens geminimaliseerd. Wat als er volgende keer helemaal geen goede eitjes meer zijn? Wat als er helemaal geen bevruchtingen plaatsvinden? Dan is het allemaal voorbij. Zomaar voorbij. Dan sta ik met lege handen. 

Ik weet dat ik nog een poging heb en dat ik hoop moet houden. Maar wat vind ik het moeilijk om het vertrouwen terug te vinden om deze laatste poging te grijpen. Ik ben bang voor wat gaat komen. Het is al een spannend en slopend proces, maar nu wordt ook dat eerste gedeelte zenuwslopend. Daar waar ik bij ivf 1 en 2 nog vol vertrouwen was toen ik eenmaal wist hoeveel eitjes er waren, zal nu ook die stap daarna zoveel meer spannend zijn. Zijn er wel bevruchtingen? Zo ja, hoeveel? Zo nee, wat nu? 

En voor dat 'wat nu' ben ik zo bang. De tranen schieten omhoog zodra ik daar over nadenk. Dan is het voorbij. Dan zal ik me er bij neer moeten leggen dat ik nooit moeder zal worden. In ieder geval niet biologisch moeder. Wat maakt die gedachten veel los. 

Voor nu heb ik gekozen om even rust te nemen. Ik ben weer ongesteld geworden en het voelt goed om nog niet aan de pil te gaan. Even geen troep in mijn lijf, geen hormonen die me kunnen ontwrichten. Gewoon alleen mezelf zijn. 

Ik sport veel en voor het eerst in heel veel jaar voel ik me daar goed bij. Ik val weinig af, iets wat frustreert maar door de Lipoedeem dat ik heb, niet iets ongewoons. Ik weet dat het sporten voor mijn lijf en hoofd goed is, daar doe ik het dan maar voor. Dat ik het niet terug zie op de weegschaal is dan jammer. 

Ik ga weer naar de acupunctuur en slik braaf de kruiden. Ook dat voelt goed. Ik doe er alles aan om mijn lichaam weer in balans te krijgen, een goed begin te vormen voor de laatste poging. 

Woensdag heb ik het evaluatiegesprek in het ziekenhuis. Ik weet niet zo goed wat ik eigenlijk wil vragen, wil zeggen. Ik ga er blanco in en hoor graag wat hun mening is over de situatie. En dan wil ik afspraken maken voor de laatste poging. Sowieso om icsi te gaan doen in plaats van ivf. En dat ik nog even een tijdje rust neem. Misschien hierna nog wel een cyclus oversla. Zodat ik in mei met een gezond lijf, een rustig gevoel en hopelijk weer vol hoop en vertrouwen kan beginnen aan de laatste poging. De laatste kans om mijn wens om moeder te worden, te verwezenlijken.

Einde ivf 2

Vorige week zondag werd ik wakker. Misselijk. En ineens overviel mij het gevoel dat deze poging zomaar eens gelukt zou kunnen zijn. Wat zou dat mooi en bijzonder zijn!

Maar de dag daarop begint de hoofdpijn, die dagen blijft aanhouden. Daarbij komt de lage rugpijn. En vervolgens de lichte krampgevoelens in mijn buik. Allemaal tekenen die ik helemaal niet wil voelen, niet wil ervaren maar die te veel aanwezig zijn om te negeren. Mijn positieve gevoel slaat langzaam om in teleurstelling. Weer overvalt me het gevoel dat het misschien wel nooit gaat lukken. Wat maakt die gedachte me verdrietig zeg. 

De dagen kruipen voorbij en mijn hoop sijpelt langzaam weg. Ergens sluimert er nog een sprankje hoop. Bij de eerste ivf verloor ik tenslotte ook bloed en bleek ik toch zwanger. Stel je voor dat dat nu ook weer zo is? Stel er groeit toch een klein bijzonder mensje in mij? Braaf ga ik door met de bolletjes en wacht af. 

Vanmorgen, de eigenlijke dag dat ik mocht testen van het ziekenhuis, werd mijn gevoel bevestigd. Een witte test met maar één streepje. Helaas, niet zwanger. 

De tranen komen niet echt. Ik kruip terug in bed en blijf daar een tijd lang stil liggen. Ik denk na, voel wat ik voel en voel een soort van kracht in me naar boven borrelen. 

Is het kracht? Is het boosheid? Potverdrie zeg, wie beslist daar gewoon dat ik nooit mama zal gaan worden? Waar slaat dat op. Ik wil het zo graag, weet dat ik het kan, weet dat ik zoveel liefde, kracht, vertrouwen en plezier te bieden heb aan een kindje. Wie beslist dan dat dat niet zo mag zijn? Ik kan me er niets bij voorstellen dat ik nooit mama ga worden, dat er nooit een kindje mama tegen me zal zeggen. Dat ik nooit zo'n klein hummeltje in m'n armen hou waar ik onvoorwaardelijk van zal houden. Dat kan toch niet?

Het is tijd voor rust, even pas op de plaats, alles weer rustig laten worden in hoofd en lijf. Lekker blijven sporten, het voelt goed dat ik daarmee bezig ben. Ga het bijna leuk vinden, maar voel me er vooral goed bij. Vanaf morgen ga ik ook weer meer op mijn eetpatroon letten. Die kilo's moeten er toch langzaam af kunnen. Bouwen aan een goed gevoel over mijn lijf en rust in mijn hoofd. Het voelt goed om goede daden te plannen, positief bezig te zijn met mijn lichaam. Door de ivf kan ik dat niet altijd. Mijn lichaam laat me te vaak in de steek de laatste jaren.

Ik heb nog één punctie te gaan. En die kans ga ik grijpen. Met alles wat in mijn macht ligt. Ik laat het niet zomaar van me af nemen.

Hokjes

Wat was ik vorig weekend verdrietig. Ik kon het gevoel niet goed verwoorden. Ik kon alleen maar huilen. Waar was het dankbare gevoel gebleven dat ik na de vorige twee terugplaatsingen had? Ik kon alleen maar denken aan de laatste poging, die ineens keihard dichterbij is gekomen. Wat als de eitjes dan weer van zo'n slechte kwaliteit blijken te zijn? Heb ik hierna dan echt nog maar één poging om zwanger te worden? Of misschien helemaal geen eentje meer?

Het lukte me maar niet om deze gedachten van me af te zetten. Ik ken mezelf, ben een optimistisch persoon, maar merkte dat ik hier niet zelf uit kon komen. Bleef teveel hangen in de 'wat als' gedachten. Dus ik besloot een afspraak te maken met de counselor. Gelukkig kon ik vrijwel direct terecht. Wat ben ik toch blij dat ik hulp aan haar durf en kan vragen.

Samen nemen we deze poging door. Vol vertrouwen stapte ik er in. Tweemaal zwanger van twee terugplaatsingen, dan moet nummer drie gewoon raak zijn! En alles liep voorspoedig. Follikels groeide goed en na de punctie bleken er gewoon acht eicellen te zijn. Top!

Dus wat was het een klap toen ik zaterdag te horen kreeg dat er maar twee bevruchtingen waren. Twee? Geen cryo's? Totale paniek heeft me op dat moment meester van me gemaakt. Ik was echt in shock.

Het doosje, die met een stevige deksel erop in een toekomstig hokje ligt met de tekst er op 'als het echt niet mag lukken', werd totaal onverwachts opengerukt. Ik was daar niet op voorbereid, had er geen rekening mee gehouden en ineens lag het daar. Open en bloot. Straks blijf ik voor altijd kinderloos. Punt. Niets geen dekseltje die ik af en toe open doe en dan de pijn voel waarna ik hem zachtjes weer sluit. Ik weet dat het doosje daar staat en af en toe laat ik dat gevoel toe, misschien een beetje om te wennen. Nu lag het daar zo open dat ik er niet meer omheen kon en verdriet en angst overspoelde me.

En nu kan het doosje niet meer dicht, de deksel is er af en ik zal daar een plekje voor moeten vinden. Maar dat doosje is nog niet aan de beurt, die hoort in een toekomstig hokje. Nu leef ik in het hokje van de terugplaatsing. En er komt nog een hokje 'derde punctie'. En dan pas dat laatste hokje. Of misschien wel niet. 

Samen kijken we hoe ik weer terug kan komen in mijn huidige hokje. Er zijn twee embryo's teruggeplaatst. Ik kan gewoon zwanger zijn. En dan zijn straks de hokjes weer ineens heel anders. Het heeft nu geen zin om al verder te kijken, ik weet niet hoe het gaat lopen. Het is niet eerlijk naar mezelf toe om de hokjes door elkaar te gooien, zo liggen de kaarten gewoon niet. Nu is nu.

Ik geef aan dat ik het prettig vind om alles zo te bekijken maar dat het verdriet er wel is, dat ik wel dat toekomstige hokje zie, dat doosje staat daar dekselloos te staan. Ze geeft me erkenning voor mijn gevoelens, voor mijn verdriet. We hebben het over de zes verloren eitjes, dat ik daar ook verdriet over mag hebben. Dat dat een rouwproces is, hoe klein misschien ook. Zij waren mijn toekomst en ineens zijn ze weg. En via deze weg leidt ze me terug naar het hedendaagse hokje. Naar wat nu speelt, hoe blij ik ben met de mogelijkheden van ivf, dat ik dankbaar ben dat het bestaat. Zonder ivf zal ik zeer waarschijnlijk nooit mama worden. Ik heb nu wel een kans, wel twee! Twee mooie sterke embryo's zijn teruggeplaatst. Want ondanks de slechte kwaliteit van de eitjes, hebben deze het toch maar zo ver weten te schoppen. 

Ik maak contact met mijn lijf, met de embryo's. Ben bewust van de mogelijkheid dat er iets in me aan het groeien is. Ik ben weer terug in het hier en nu. Al blijf ik het doosje in de schaduw zien staan, zonder deksel.