Woelige weken

De afgelopen weken waren weken met ups en downs. Soms komt er ineens teveel op je pad, teveel om te handelen. Dat gevoel had ik 2 weken geleden ook. Teveel tegenslagen de afgelopen maanden en dan is er ineens eentje die je de genade klap geeft.

De genade klap werd gegeven door mijn werk. Ik zou per 1 maart een opleiding starten maar dit is teruggedraaid omdat ik momenteel door een tenniselleboog gedeeltelijk in de ziektewet zit. Overbelasting van de aanhechting in mijn elleboog. Rust is het best. Rust en het uitoefenen van het verpleegkundige vak is niet zo'n hele goed combi. Vandaar dus de kortere werkdagen waardoor mijn elleboog tijd krijgt om te herstellen na een dag werken. En deze, voor mij zo prettige oplossing omdat ik gewoon kan blijven werken, zorgt er nu voor dat ik niet de opleiding mag volgen. Wat een klap zeg. Niet alleen omdat ik er ontzettend veel zin in had en ook al was begonnen met studeren aangezien we voor de eerste week al zo'n 500 pagina's moesten lezen. Maar ook omdat het mijn plannen voor de toekomst in de war gooit. Door deze opleiding heb ik de mogelijkheid om regelmatig te kunnen gaan werken als verpleegkundige. Als ik mama mag worden, dan zou het toch fijn zijn als ik regelmatig kan werken. En nu word dat plan 'zomaar' een half jaar opgeschoven.
Moeilijk vind ik het. Wederom 'iemand' die mijn leven en mijn planning overhoop gooit zonder dat ik daar invloed op heb. De beslissing wordt gemaakt en ik mag daar mee leren omgaan. Poeh!

De avond voor het gesprek op mijn werk, had ik een ontmoeting met mijn potentiële donor. Wederom fijne gesprekken met hem gehad. Maar ook wederom geen knopen die doorgehakt werden. En ik voel dat die knopen wel doorgehakt moeten gaan worden. Ik kan het niet aan om nog weken of zelfs maanden in deze onzekerheid te leven. Zal hij de vader van mijn kindje worden? Of gaat mijn weg toch een andere kant op.
We praten samen over mijn en over zijn gevoelens. Checken wat het met de ander doet als we grenzen aangeven en lachen af en toe over de moeilijkheid van de situatie. Voor beide voelt ons contact goed. Het klikt op verschillende vlakken. Kunnen eerlijk en open naar elkaar zijn, twijfels aankaarten maar ook het goede gevoel wat we bij de ander hebben uitspreken.
Je zou zeggen; perfecte situatie. Maar helaas, hij twijfelt. Eigenlijk over alles, zoals hij zelf zegt. Hij had voor zichzelf een ideaal plaatje in zijn hoofd gemaakt over deze situatie en komt er steeds meer achter dat dat in de realiteit misschien niet altijd zo goed voelt. En daar moet hij mee dealen. Dat de situatie misschien voor hem wel zal worden dat hij niet zo'n grote rol zal spelen als hij eigenlijk bedacht had, gewoon omdat dat eigenlijk veel beter bij hem past. Je ideaalbeeld loslaten en accepteren dat iets anders is dan je dacht, kost tijd. En die tijd heeft hij nodig. Die tijd gun ik hem ook en ik begrijp het. Alleen heb ik die tijd niet. Ik voel dat ik een volgende stap wil maken, dat ik verder wil. Ik ben er zo aan toe om weer te proberen om zwanger te raken. Wil zo graag verder met mijn leven. Het voelt alsof ik al maanden stil sta, met mijn voeten in de modder en ik krijg ze er maar niet uit.
Komende week gaan we elkaar weer ontmoeten. Hij heeft kunnen nadenken over de situatie zoals die er nu ligt; ik zou hem heel graag als vader voor mijn kindje zien. En of hij het kindje nou wekelijks wil zien of eens per maand, het maakt mij niet uit. Ik denk dat we er samen wel uitkomen. Nu moet hij dat vertrouwen ook nog krijgen. En heeft hij die niet, dan is het tijd om door te gaan. Mijn eigen weg te bepalen en weer het heft in eigen handen te nemen. Dan is het tijd om een ander pad in te slaan.

En dan is er nog mijn allerliefste vriendinnetje, Femke. Mijn maatje, mijn partner in crime, de persoon met wie ik alles deel omdat zij zo goed begrijpt hoe ik me voel en wat ik meemaak. Gewoon omdat zij het ook meemaakt, omdat we alles aan elkaar kunnen vertellen, omdat we in hetzelfde schuitje zaten.
Mijn lieve, lieve vriendin Femke is zwanger. Na bijna 2,5 jaar had ze opeens die zo gewenste positieve test in haar handen! Wat een geluk, wat een fijn bericht. Ik gun het haar zo, ben zo ontzettend blij voor haar.
Waarom werd ik dan ook zo intens verdrietig? Wat maakte dat ik zo moest huilen, me zo eenzaam voelde?
Juist omdat het mijn lieve Femke is, die gelijk op ging met mij, die net als ik na al die tijd nog steeds met lege handen stond. En nu opeens rent ze mijlenver voor me uit. Haar leven gaat veranderen, ten goede, iets wat ze zo enorm graag wil. En daardoor gaat mijn leven ook veranderen. De weekendjes weg samen, de vakanties waarin we samen op pad gaan met de caravan, de urenlange telefoongesprekken, de kerstdagen, de zomerfeesten, carnaval. Alles wordt anders. En al die veranderingen zou ik zelf zo graag mee willen maken. Ik wil dolgraag dat mijn leven verandert alleen dan wel met een eigen kindje in mijn schoot en armen.
Nu leef ik mee met haar. Het kost me geen moeite. Ben echt oprecht blij voor haar. Het is haar zo gegund.

Woelige weken dus. Weken waarin ik veel nadenk. Waarin ik er probeer achter te komen wat ik hier van kan leren, welke lessen er voor mij liggen. Weken met pieken en dalen, waarin geniet van kleine dingen maar ook snel uit het veld ben geslagen als iets tegen zit.
Dit soort weken doen me weer beseffen dat ik moet genieten van de dingen die ik wel heb en het vertrouwen moet houden dat het goed komt. Hoe dan ook, op welke manier dan, zolang ik maar dicht bij mijn eigen gevoel blijf.

Grenzen stellen

De afgelopen weken voelde ik me enorm rusteloos. Ik was snel geïrriteerd, kon het totaal niet hebben dat anderen bezig zijn met zwanger raken en ik niet. Hoe vervelend ook die wachtweken, je hebt in ieder geval een kans om zwanger te zijn. Voor nu voelt dat enorm ver van m'n bed. Rusteloos, waar gaat het contact met O heen, gaat hij de vader van mijn kindje worden of loopt dit uit op niets, ga ik uberhaupt nog proberen om moeder te worden of stop ik ermee als O en ik er niet uitkomen. Wat een warboel was het weer in mijn hoofd!
Met de counseler een goed gesprek gehad over grenzen stellen en erkenning voor de gevoelens die hiermee gepaard gaan. Die bevestiging heb ik nodig om te mogen voelen wat ik voel, om grenzen te stellen waarvan ik al weken voelde dat ik ze moest stellen maar het nog niet kon.

De gesprekken met O zijn prettig en goed. We praten over van alles en nog wat, zijn elkaar aan het leren kennen en zoeken naar elkaars waarden en normen. Vragen in de vorm van 'wat als' worden over en weer gesteld. De antwoorden zijn eerlijk en open. Op heel veel vragen heb ik geen antwoord, hij ook niet. Maar het is goed om te horen wat zijn gedachten zijn omtrent bepaalde onderwerpen. En antwoorden leveren weer nieuwe vragen op. Daarnaast hebben we ook vreselijk veel lol, hebben dezelfde sarcastische humor!

Hij staat aan het begin van zijn proces. Praat veel met vrienden over deze situatie, geeft aan de tijd nodig te hebben om dingen uit te zoeken. Hij is een denker. Ik ben al een stuk verder in mijn proces. Maar ook ik leer hiervan, denk over dingen na, ontdek dingen bij mezelf die ik nog niet wist.
Waar komt die onrust vandaan? Ik merk dat het allemaal te lang duurt. Alweer bijna 2 maanden zijn voorbij dat de dag begon dat ik zou starten met IVF. De dag dat J de wereld onder mijn voeten vandaan sloeg.
Dat dat gebeurt is, daar heb ik vrede mee. Schijnbaar heeft het niet zo moeten zijn tussen ons. Het doet me nog steeds pijn en maakt me verdrietig als ik denk aan de manier waarop hij deze beslissing heeft gemaakt. Maar wat me het meest pijn doet is dat ik nooit meer iets van hen gehoord heb. Wat heb ik me in hun vergis. Nog meer reden om vrede te hebben dat het zo heeft gelopen. Deze mannen passen niet in mijn leven, niet in mijn manier van omgaan met een ander, respect hebben voor gevoelens van een ander.

Ruim 2,5 jaar geleden maakte ik de keus om als single moeder proberen te worden. Ik wist nog niet precies wat en hoe maar ben daar gedurende de maanden daarna achtergekomen. Eén ding stond voorop; mijn kindje zou de vader zeker leren kennen en de vader zou een (kleine) rol spelen in het leven van het kindje. Nu 2,5 jaar later ben ik daar niet zo zeker meer van.
Wat ik wel zeker weet dat het tijd is om grenzen te stellen. Ik hou dit niet nog een paar maanden vol. Wil graag weten waar ik aan toe ben. Ben mij zeer bewust van het feit dat het traject om zwanger te raken ook weer gepaard gaat met onzekerheden, maar die kunnen wel leiden naar het verwezenlijken van mijn droom.
Ook neem ik bewust afstand van het besloten forum waar ik al 2,5 jaar lief en leed deel. De confrontaties met de meiden daar op de wachtbank, de zwangeren, de hoop die ze koesteren. Ik kan de confrontatie op dit moment niet goed handelen. Het geeft me onrust, maakt me verdrietig en weemoedig.

Tijd dus om grenzen te stellen. Even de confrontaties uit de weg te gaan. En daarnaast dicht bij mijn gevoel te blijven. Het moment dat ik zekerheid wil, komt en dat mag. Wat ik er mee ga doen weet ik nog niet, maar het voelt goed om weer even het gevoel te hebben de touwtjes in handen te nemen.

Confrontaties

Als je in een proces als dit zit, kom je dagelijks confrontaties tegen. De afgelopen maand was er eentje vol confrontaties. De maand December is bij uitstek De maand om gezellig met je gezin, je geliefde, je partner, je kinderen (al die dingen die ik dus niet heb) fijne tijden te beleven. Nu beleef ik in m'n eentje ook fijne tijden hoor, vermaak me prima, heb fijne familieleden om me heen, lieve vrienden die me heel dierbaar zijn. Maar ik zou ook zo graag die ene man tegen willen komen om daar lekker tegen aan te kruipen op kerstavond, te kijken naar een mooi versierde kerstboom, pakjes eronder... ik weet het, het ideaalbeeld bestaat misschien wel helemaal niet.
En dan die kinderwens erbij. Confronterend, juist in een maand waarin ik me al kwetsbaar voel. Sinterklaas, een feest wat ik zo ontzettend leuk vind. Die spanning bij de kinderen, de blijheid, de vrolijkheid, het gestuiter, de geheimhouding van de oudere kinderen. Ik zou het allemaal zo graag zelf een keer mee willen maken (en ben me bewust van het feit dat ik mijn kind dan waarschijnlijk heel graag een weekje of wat achter het behang wil plakken!).
En toen kreeg ik ook nog een bij mijn bestelling van de Albert Heijn een pak pap voor kinderen cadeau. Pijnlijk moment. Confronterend moment. Een moment wat niet nodig was geweest.

Toch heb ik december als een gezellige maand beschouwd. Ik heb fijne kerstdagen gehad, doorgebracht met familie en vriendinnen. En oud&nieuw, een avond dat ik weer geconfronteerd word met een jaar alleen, een jaar waarin ik weer niet zwanger ben geworden, was rustig en saai doordat ik moest werken tot 23 uur. En ook die avond is voorbij gegaan zonder tranen en verdriet.
En nu? Nu kan ik ook weer vooruit kijken. Op naar een nieuw jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden. En ik wens mezelf dan ook een fijn nieuw jaar toe. Een jaar waarin dromen mogen uitkomen, de grote en de kleine. Waarin ik eindelijk mag ervaren wat het is om zwanger te worden. Waarin ik ook op het gebied van werk een nieuwe uitdaging aan zal gaan in de vorm van een vervolgopleiding. En waarin ik hoop nog veel te mogen genieten van mijn lieve familie en fijne vriendschappen.
En ik wens iedereen een mooi 2012 toe. Waarin ook bij jullie dromen mogen uitkomen, dat dagen gevuld mogen zijn met dankbaarheid, liefde, vriendschap en plezier en dat het een jaar in goede gezondheid zal zijn. Gelukkig 2012 allemaal!

De ontmoetingen

Ik heb ondertussen alweer 2 ontmoetingen gehad met de potentiele donor, O. Vanaf nu ga ik hem gewoon O noemen. Hij voelt namelijk meer als een donor. Een donor helpt je bij het realiseren van je wens en neemt daarna afstand van de situatie. Dat is niet zoals O en ik het voor ogen hebben. Hij wil graag vader worden, een kindje krijgen, een kindje van hemzelf zien opgroeien. Voor hem hoeft het kindje niet 7 dagen per week 24 uur per dag bij hem te zijn. Ook niet de helft van de tijd. Maar hij zou graag het kindje wel van dichtbij willen meemaken. Daarom spreken we over wekelijks contact met elkaar. Zo voelt het voor mij ook goed. Ik wil graag in de basis de ouder zijn van het kind, de opvoeder. Maar vind het een prettig idee dat er wel iemand is voor het kindje. Ook iemand om af en toe van gedachten mee te wisselen als er beslissingen genomen moeten worden. En het is toch ook een prettig idee om af en toe een dagje rust te hebben!

Het is grappig om met een wildvreemd iemand een klik te hebben. We hadden via de mail al veel aan elkaar gevraagd, geschreven, beantwoord en daaruit bleek al eenzelfde manier van denken. Ook in de ontmoetingen komt dat terug. We zijn het niet over alle punten eens, maar steeds weer komen we er achter dat we vanuit hetzelfde standpunt redeneren; namelijk dat van het kind en het mogen 'zijn' van het kind. Hierdoor kunnen we elkaar standpunt begrijpen.

Zowel de eerste als de tweede keer kletsten we aan een stuk door. De ene vraag gaf antwoord, het andere antwoord riep nieuwe vragen op. En dat allemaal in een prettige sfeer, een wederzijds respect voor elkaars mening, gedachten en gevoelens staat voorop.

Hoe nu verder? Komende week hebben we een afspraak bij de counselor van het ziekenhuis. We hebben nog niet besloten om met elkaar door te gaan. Deze afspraak voelt als onderdeel van het proces om te besluiten of we wel of niet met elkaar deze stap gaan wagen. 

Ik merk dat O nog helemaal aan het begin van deze reis staat. Ik ben ondertussen al bijna 3 jaar 'onderweg'. Heb al vele maanden nagedacht, gepraat met donoren, contact gehad met donoren, daadwerkelijk geprobeerd een kindje te krijgen, teleurstellingen moeten verwerken etc. Dat schept soms wel wat scheefheid tussen ons, ik wil sneller gaan dan hij. Wat ik prettig vind, is dat hij dit direct aangeeft. Dat geeft mij ook weer even gelegenheid om pas op de plaats te maken, de dingen te overdenken en mijn mening te vormen of te herzien. Het frustreert soms ook. Ik wil graag duidelijkheid, wil weten waar ik aan toe ben. Ik wil verder, mijn eierstokken rammelen, mijn biologische klok tikt hard en in gedachten hoor ik de stem van de professor '38 jaar is cruciaal, mevrouw, cruciaal in het geval van ivf/icsi'.

Ik ben bang dat, mochten we besluiten om niet met elkaar door te gaan, ik deze maanden als verloren maanden ga beschouwen. Maanden dat ik mijn kinderwens al had kunnen vervullen. Maar weet ook dat ik deze weg wil bewandelen, wil weten of er nog iemand is die mij wil helpen om mijn kinderwens te vervullen voor ik eventueel overstap op een onbekende donor. Want dat blijft mijn uitgangspunt; kijken wat naar mijn idee het beste is voor het kindje. En naar mijn idee is dat weten wie je vader is. Dus zal ik dit doorlopen, mij openstellen, geduld moeten hebben. Maar man, wat is dat soms moeilijk.

Ik kijk weer vooruit

Sinds een kleine 3 weken heb ik intensief mailcontact met een 38-jarige man die misschien wel de vader van mijn kindje wil worden. Hij is homo en zou graag samen met iemand een kindje willen opvoeden. Niet zozeer als co-ouders, maar wel een grote rol spelend in het leven van het kindje.
Via een website zijn we met elkaar in contact gekomen en sinds die dag mailen we regelmatig met elkaar. Allerlei issues zijn al ter sprake gekomen, kleine discussies gevoerd en vooral veel gevoelens en gedachten uitgewisseld.

En vandaag is het dan zover, we zullen elkaar gaan ontmoeten. Zo spannend! Nog een kleine 10 minuten en dan ga ik van huis en jeej, wat ben ik zenuwachtig opeens! Het voelt als een eerste date. Wat moet ik aan? Hoe zal hij me vinden? Hoe vind ik hem? Is de klik, die er op papier zeker is, in real life er ook? Ik hoop het zo, het voelt zo goed.
Rekening houdend met het risico dat ik vanavond een illusie armer zou kunnen zijn, ga ik vol vertrouwen de ontmoeting tegemoet. Ben erg benieuwd en ga het gewoon maar zien!

Chaos in mijn hoofd

Het is nu twee weken geleden dat J. de beslissing nam om mij telefonisch mede te delen dat hij stopt met doneren. Daarna niets meer van hem of zijn partner gehoord. Het blijft voelen alsof ik in een slechte film ben gestapt. Met één telefoontje gooit hij mijn hele leven overhoop om vervolgens niets meer te laten horen. Alsof hij niet bestaat heeft, alsof contact nooit geweest is en we niet ruim 1,5 jaar geleden de afspraak hebben gemaakt dat hij me zou helpen bij het verwezenlijken van mijn kinderwens. Het voelt dubbel allemaal. Aan de ene kant heb ik ook geen behoefte om met hem te praten. Het zal geen goed gesprek worden, kan denk ik alleen maar vanuit mijn emotie kan reageren. Daarmee krijg je geen antwoorden en hang ik vast gefrustreerd op. Maar aan de andere kant wil ik hem laten weten wat hij me heeft aangedaan door dit zo aan te pakken. Door sowieso deze stap te maken en dan ook nog eens telefonisch, na anderhalve week spanning, op de dag dat ik dacht te starten met IVF. Soms overvalt het oneerlijke gevoel me. Het overspoelt me weer met dat machteloze en verdrietige gevoel die me twee weken geleden overspoelden.

Momenteel heb ik een hoofd en lijf vol onrust. Ik kan me moeilijk ontspannen, heb geen rust om na te denken. Het werk biedt me afleiding, maar de avonden geven me geen rust. Wat kosten al die emoties toch veel energie.
Ondanks dat ik voel dat ik nog geen ruimte heb om na te denken over de toekomst, ploppen alle opties toch steeds naar boven. Wat wil ik? Hoe wil ik het? Kan ik weer de emotionele weg in slaan voor het zoeken naar een donor? Weer open stellen naar vreemde mannen, de rotte appels die er helaas tussen zitten eruit plukkend, kijkend of er iemand tussen zit die mij kan helpen met mijn kinderwens? Of wil ik toch voor een anonieme donor gaan? Dat waar ik altijd op tegen ben geweest, uit levensovertuiging, voor de toekomst van mijn kindje, zou ik dat toch kunnen doen nu ik na 2,5 jaar nog steeds met lege handen sta? Of zoek ik een tussenweg, een donor die wel bekend wil zijn maar geen grote rol wil spelen in het leven van het kindje? En tja, waar vind ik die... zal toch ook weer die slopende weg worden op zoek naar een betrouwbaar iemand.

Er zijn veel lieve mensen die met me mee proberen te denken. De optie om eicellen in te vriezen is door meerdere mensen genoemd. Maar wat doe ik nu dan met mijn wens die zo diep is, die zo aanwezig is. Ik kan die niet in de vriezer stoppen, ik heb de wens al meerdere jaren, probeer die al 2,5, jaar uit te laten komen, dus om die nog langer uit te stellen is niet wat ik zou willen en kunnen.
Ook de wederkerigheid die bij sommige klinieken wordt aangeboden kwam aan bod. Maar dan zit ik nog steeds met het feit dat ik een anonieme donor zal kiezen. Een stap waar ik (nog) niet voor 100% achter kan staan. En stel dat ik niet zwanger zal raken, maar de mensen die ik mijn eitjes zou 'geven' wel? En er over 16 jr. opeens een kind op mijn stoep zal staan. Dat kan ik nu in ieder geval niet aan, is een hele grote stap te ver op dit moment.
Al met al ligt er veel om over na te denken, maar ook nog veel om te voelen. Eerst voelen en dan denken was de tip van de counselor. Maar poeh, wat is dat lastig!

Mijn wens, zo intens, zo dichtbij en ineens zo ver weg

Al sinds het voorlichtingsgesprek in het ziekenhuis probeerde ik mijn donor te spreken. Hij moest nog een aantal dingen doen (formulieren tekenen, bloed afnemen en urine inleveren) voor de eerste uitgangsecho zou plaatsvinden. Aangezien we daar nog ruim een week de tijd voor hadden, maakte ik me er niet al te druk om. Het gebeurde wel vaker dat ik J niet te pakken kon krijgen.
De maandag na het gesprek heb ik hem na verschillende telefoontjes een mailtje gestuurd met alle info er in. Nog steeds met het vertrouwen dat het wel goed kwam. Maar op het mailtje kwam geen antwoord, terwijl ik had gevraagd of hij wilde aangeven of het hem ging lukken om dit te realiseren binnen een week. Ook de dagen die volgden kwam er geen reactie. Ik belde maar steeds kreeg ik de voicemail. Na een week begon de twijfel toe te slaan. Waarom nam hij de telefoon niet op? Wilde hij me niet spreken? Had ik iets verkeerds gezegd of gedaan? Snapte er helemaal niets van. Het weekend voor het gesprek hebben we elkaar nog gesproken. Naar mijn idee toen geen vuiltje aan de lucht. Laatste smsje van zijn kant was een succeswens voor het voorlichtingsgesprek. Daarna totale radiostilte. Ik kon het niet rijmen met elkaar. Waarom nu totaal geen reactie?
Op zaterdagavond hem een smsje gestuurd met daarin mijn gevoelens van onzekerheid en twijfel. De angst dat maandag de IVF niet kon starten daar ook in benoemd. Maar ook daarop geen reactie. Wat voelde ik me rot en verdrietig. Voelde mijn wens om moeder te worden tussen mijn vingers vandaan glijden en had er totaal geen grip op. Wat voelde ik me machteloos. Ook de partner van J geprobeerd te bellen maar ook daar geen gehoor.

Maandagochtend kreeg ik van het ziekenhuis te horen dat ik geen echo kon krijgen omdat de papieren niet getekend waren en onderzoeken niet waren uitgevoerd. Het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Heel naïef misschien maar heb toch de hoop gehad dat hij deze dingen gewoon had gedaan maar even geen tijd en ruimte had om mij te berichten. Helaas, mijn hoop was nergens op gebaseerd. De verpleegkundige was lief en dacht met me mee. Ze gaf aan dat ik nog een week de Decapeptyl kon doorspuiten zodat J nog een weekje de tijd had om de dingen te regelen. De echo werd gewoon een week verplaatst. Wat fijn dat ze zo met me meeleefde en flexibel was.
Na dit telefoontje direct weer J geprobeerd te bellen. Wederom de voicemail. Daarna de partner nog een keer geprobeerd te bellen en die kreeg ik gelukkig aan de telefoon. Het was een fijn gesprek, begripvol en met informatie voor mij over de situatie van J. Ik kreeg weer wat meer hoop. Het had niets met mij te maken, de situatie was er op dit moment niet naar om rationeel te denken en juiste stappen te maken. Hij zou aan J vragen om mij te bellen.

Een aantal uur later ging de telefoon. Ik was net op weg naar het winkelcentrum en stopte bij een bankje om rustig te praten. Ik gaf aan dat ik blij was dat ik hem aan de telefoon was. Zijn antwoord zorgde voor het afgaan van alle alarmbellen; hij dacht niet dat ik zo blij zou worden van dit telefoontje. Ik ben opgestaan en terug naar huis gelopen. Voelde aan dat ik dit gesprek niet in de supermarkt wilde gaan voeren.
Ik ga hier niet het gesprek opschrijven, het is iets tussen J en mij. Maar het kwam er op neer dat hij al een tijd aan het twijfelen was over het proces en er mee wil stoppen. Pats boem, daar was hij dan. De boodschap waar ik zoveel angst om heb gehad maar niet verwacht had te zullen krijgen. Daar ging mijn kinderwens. Ik zou nooit moeder worden, was het eerste wat ik dacht. Wat een verdriet, maar ook boosheid, machteloosheid en radeloosheid kwamen naar boven. Totale paniek overheerste al mijn gedachten en gevoelens.

Nu, een kleine week verder, is de rust in mijn hoofd en hart weer teruggekeerd. Ik kan weer helder nadenken, kan de situatie van meerdere kanten bekijken en mijn gevoelens ervaren. Mede door mijn lieve vriendinnen, luisterende oren van mijn ouders en familie, en een gesprek met de counselor verbonden aan het ziekenhuis, krijg ik mijn gedachten en gevoelens weer wat meer op een rij.
Verdriet zit er nog steeds. Teleurstelling ook, dat dit zo heeft moeten lopen. Dat ik dit mee moet maken in een proces wat al zo heftig en intens is. Op de dag dat ik dacht dat mijn wens dichterbij was dan ooit, was hij opeens verder weg dan ik ooit had gedacht. Wrang en bizar, zo heb ik het vaak genoemd. Alsof ik wakker was geworden in een hele slechte film.
Ik kan een beetje begrip opbrengen voor J in zijn situatie. Maar blijf het vreselijk naar vinden hoe hij mij heeft behandeld. Ik heb dit niet verdiend. Hij had eerder moeten aangeven twijfels te ervaren, eerder dan op de dag van de ivf. Dit was te heftig, te emotioneel.

Maar ik zal verder moeten. Deze periode een plekje moeten geven. We zijn toch samen een lange tijd onderweg geweest, veel meegemaakt in een intens proces. Ik zal het moeten afsluiten. Hopelijk kan dat samen met de mannen, maar anders in ieder geval alleen. Pas dan kan ik verder, gedachten toelaten, opties naast elkaar leggen en keuzes maken. Er is nog een lange weg te gaan maar wat ben ik blij dat de rust in mijn hoofd weer wat is teruggekeerd.