Afsluiten en verder gaan

Vandaag de eerste echte signalen van een naderende ongesteldheid. Helaas, ook deze laatste ZI-poging is mislukt. Dit betekent voor mij ook een afsluiting van een bepaalde fase en de start van een nieuwe.
Afgelopen vrijdag heb ik de medicijnen voor de IUI al besteld bij de apotheek. Had de recepten al een tijdje in huis, maar het voelde als 'de goden verzoeken' om ze al op te halen. Omdat ik vrijdag naar de sauna ging, heb ik die ochtend een zwangerschapstest gedaan. Deze was negatief. Reden, ondanks dat het nog echt te vroeg had kunnen zijn, om de medicatie te gaan halen. Had al van meerdere mensen begrepen dat het niet altijd op voorraad is, dus vandaar dat ik er op tijd bij wilde zijn.
Terwijl ik bij de apotheek stond te wachten, voelde ik het heel bewust, deze nieuwe stap en fase. Opeens ben ik daar een persoon die hulp nodig heeft bij het zwanger worden. Pff, kwam even flink binnen. Wil die hulp helemaal niet nodig hebben. Wil gewoon zwanger worden! Merk ook nu dat de ongesteldheid er aan komt, dit ook weer een stukje afscheid nemen is. Het is helaas niet gelukt via deze manier.
Ik ga maar gewoon heel hard hopen dat de komende fase meer geluk gaat brengen!

Heftige periode

Afgelopen week was een heftige week. Op dinsdag de kijkoperatie. Jemig, wat was ik zenuwachtig zeg. Van te voren al wel een beetje, maar ik wist het aardig in bedwang te houden. Maar toen ik eenmaal op de stoel lag, ter voorbereiding voor de operatie, zat ik al te trillen en te beven! Komt nog bij dat ik een enorme hekel heb aan injectienaalden.

Ik was al een keer naar Enschede geweest voor een intake-gesprek. Wat me toen al opviel, waren de ontzettend aardige mensen daar. Al bij het binnen komen van het ziekenhuis, werd ik vriendelijk ontvangen. Fijn om zo binnen te komen.Bij de intake werd de kijkoperatie uitgelegd, vragen beantwoord en de afspraak maar direct gemaakt. Gelukkig heb ik niet lang hoeven wachten, kon direct na m'n volgende cyclus terecht. Mijn moeder was ook mee, erg fijn. Twee horen meer dan één en ik vond het sowieso fijn om haar er bij te hebben. Het is een lastig onderwerp tussen ons en dit maakt het makkelijker om van beide kanten een betrokkenheid te tonen.

Bij de kijkoperatie hebben ze geprobeerd via een vaginale laparoscopie de eileiders en eierstokken in kaart te brengen. Hierbij zouden ze contrastvloeistof in de baarmoeder spuiten, net als bij de baarmoederfoto, om te kijken of dat weer terug te zien was in de vrije buikholte. Zo is te zien of er een verkleving in de eileiders zelf zit of dat de eierstok nog aansluit op de eileider. Ik spreek over zouden en kunnen omdat het helaas zover niet is gekomen. Bij de kijkoperatie is gebleken dat er te veel verklevingen in m'n buikholte zitten om richting de eileiders te komen. Het onderzoek zelf ging niet zo prettig. Ik was erg gespannen, kon me moeilijk overgeven aan de medicatie die ik had gekregen. Uiteindelijk lukte het me om rustig te blijven liggen en kon de arts beginnen. De eerste keer ging het ontspannen nog goed. De arts heeft op twee plaatsen een snee gemaakt in de schede om te kijken, maar beide plaatsen waren niet doorgankelijk.  Toen bleek dat alles opnieuw moest, speculum er in, snee in de schede, scope er doorheen, was het gedaan met de ontspanning. Hierdoor was het helaas ook erg oncomfortabel allemaal, voelde van alles in m'n buik, van krampen tot druk. En toen de uitslag dat het geen zin had, dat de arts niets kon zien. Dit was niet wat ik verwacht had, hier had ik geen rekening mee gehouden. Mijn grootste angst was natuurlijk om als uitslag te krijgen dat de eileider(s) niet doorgankelijk was. Maar ik had geen rekening gehouden dat ik de uitslag eigenlijk helemaal niet zou krijgen. Dat het onduidelijk zou blijven, meer vragen zou oproepen dan beantwoorden.

Ondanks dat de arts van te voren had aangegeven dat de arts in mijn eigen ziekenhuis de hoofdbehandelaar is en hij dus de beslissingen neemt over de behandeling, toch aan hem gevraagd wat hij zijn eigen patiënte zou adviseren. Direct kwam daar het antwoord: 'ik zou haar adviseren over te stappen op IVF'. Slik. Wat nu? Terug op de zaal waar ik nog twee uur moest blijven in verband met gekregen opiaten, kwamen de tranen. Wat een tegenvaller zeg. Al die onderzoeken met steeds een negatieve uitslag, ik vind het heftig. De arts kwam nog even met me praten, vond het allemaal heel vervelend. Gaf aan dat dit maar in een paar procent van de gevallen voorkomt en dat hij het erg jammer vond dat dat bij mij het geval was. Ook nu weer prettig opgevangen, vooral ook door de verpleegkundige. Wat een lieve schat! Erg betrokken, ook wel wat nieuwsgierig naar mijn verhaal, maar vooral zorgzaam. Dat was fijn.

Ook m'n vriendinnetje E die mee was, was lief voor me. En de smsjes van vriendinnen, fijn. Maar de boodschap werd er niet minder door. Ik had het vooral ook 's avonds moeilijk. Daar lig je dan, in je eentje in bed met de boodschap dat je toch maar beter IVF kan doen als je zwanger wil worden. Heftig.

Donderdag heb ik de afspraak bij de professor gehad. Wat fijn dat dat zo kort er op kon plaatsvinden. Nu maar twee dagen in de spanning hoeven zitten, dat is prettig. Ook hij gaf aan dat IVF de voorkeur heeft. Ze hadden die ochtend nog een keer de baarmoederfoto bekeken met daarbij de bevindingen van dinsdag in hun achterhoofd. Daarbij mijn leeftijd meegenomen geeft voor hen de doorslag om over te stappen op IVF. Ik had het natuurlijk al verwacht, maar toch wordt het zo wel opeens heel erg definitief. Wat ik zelf heel belangrijk vond om te weten of, stel dat ik niet zwanger raak na/door IVF, heb ik er dan alles aan gedaan? Heb ik niet achteraf dan zo iets van, had ik maar toch laten opereren… Had ik nog dit laten onderzoeken… De arts gaf daarop als antwoord dat hij vindt dat ze alles gedaan hebben. Dat voelt prettig, vind ik belangrijk om te weten.

Het volgende onderwerp was daarna natuurlijk het plannen van de IVF. En dat gaat zomaar niet. Er is een lange wachtlijst voor IVF. Al bijna twee jaar ben ik bezig mijn wens te vervullen en dan zal ik nog langer moeten wachten? Terwijl ik ouder word en IVF al deels geincideerd is vanwege mijn leeftijd? We hebben voor de tussentijd afgesproken om te starten met driemaal een poging via IUI (intra-uteriene inseminatie, waarbij het sperma direct in de baarmoeder wordt gespoten). De kans op een zwangerschap is daarbij 9%, maar altijd 9% meer dan wanneer ik niets doe. Ik zal dan ook starten met hormonen. Spannend, maar het voelt ook wel goed. Er wordt eindelijk actie ondernomen!

Moedeloos

Vanavond de eerste tekenen van de ongesteldheid gehad. De verwachte ongesteldheid, want deze keer hebben we alleen voor het samenlevingsonderzoek geïnsemineerd. En dat was dus veel te vroeg, dat zagen ze ook duidelijk door alle dooie zaadjes. Maar toch, ergens diep van binnen blijft dat kleine sprankje hoop bestaan. Toch ergens daar binnen wakkert een vlammetje. Stel dat er toch ééntje geweest is die sterk genoeg was? Het eitje viel aan de rechterkant, tot op heden bekend als 'de goede kant'. Heel diep daar van binnen voel ik dat beetje hoop, ook een stukje wat zal kunnen zeggen 'zie je wel dat ik het kan'. Het voelt toch een beetje als falen, het niet zwanger kunnen raken. Ik weet dat ik het zo niet moet zien, maar gevoelsmatig zit het daar wel. Het lukt mijn lijf niet, het lukt mij niet.

Over 2 weken heb ik het intakegesprek in Enschede. Hopelijk kunnen ze me dan ook vertellen dat de kijkoperatie zelf al snel zal plaatsvinden. Iedere week wachten is een week verwijderd van mijn wens om mama te worden. Een wens die soms heel ver weg voelt, buiten mijn bereik. Vooral omdat ik er geen grip op heb, kan zo weinig doen. Ja ja, afvallen, dat weet ik nu wel. Daar ben ik mee bezig maar dat gaat nu eenmaal niet zo snel. En al die emoties die alle kanten op vliegen, ik weet het, het zijn excuses, maken het er ook niet makkelijker op.

De uitslag

Vandaag het gesprek gehad. De arts heeft aangegeven dat ik een inwendige kijkoperatie moet laten doen. Een 'gewone' kijkoperatie kan niet ivm mijn overgewicht (en bedankt doc). De inwendige operatie is een nieuwe techniek die nog maar weinig ziekenhuizen uitvoeren. Dus ik moet er voor naar Enschede. De arts heeft mijn dossier daar als het goed is vanmiddag naar toegestuurd. Ik krijg een uitnodiging voor een intake en daarna de opname. Hij kon niet zeggen op welk termijn dat zal plaatsvinden. Uit de baarmoederfoto kwam naar voren dat er echt geen uitvloeisel is van het contrastvloeistof en dat ze dat willen onderzoeken. Daarnaast kreeg ik het gevoel dat de arts ook niet zeker was van de eierstok aan de rechterkant. Ik heb een aantal jaar geleden een ontsteking aan mijn baarmoeder gehad en dat kan ook een eierstokontsteking zijn geweest of overgeslagen zijn op de eierstokken. Ze willen dus aan beide kanten kijken of er iets afwijkends te zien is.
Daarnaast werd er meermalen benadruk dat ik toch echt moet afvallen, dat is beter voor nu maar ook eventueel voor als ik over moet stappen op IVF. Jammer dat niemand er echt in geïnteresseerd is daar dat ik ook daadwerkelijk bezig ben met afvallen en dat het nou eenmaal niet zo snel gaat.

Mijn donor wil voor nu stoppen met insemineren. Naar zijn gevoel heeft het toch geen zin. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het voor mij niet zo voelt en dat ik het erg moeilijk vind om zo maar een poging over te slaan. Hij heeft het heel erg druk met zijn zaak, is jarig dit weekend en de tweeling wordt natuurlijk bijna geboren. Hij had al eerder aangegeven dat dit weekend heel lastig zou worden, maar nu dus helemaal niet meer. Misschien dat hij de volgende poging wel weer wil maar nu dus niet. Deels begrijp ik hem, maar mijn emoties maken het lastig om zijn kant te zien. Zal me er bij neer moeten leggen, het is niet anders.

Geen fijne dag dus vandaag. Ben erg verdrietig van dit alles. Baal er zo enorm van dat het zo lang moet duren allemaal en dat ik er al die vervelende onderzoeken voor moet laten doen. En dan ook nog een poging die dus verloren gaat. Het is even heel veel van alles bij elkaar.

Samenlevingsonderzoek 2

Vandaag nogmaals het samenlevingsonderzoek gehad. Dus gisteravond weer een potje opgehaald bij de donor. Ik moest minimaal 2 uur en maximaal 12 uur  voor het onderzoek insemineren. Met dit onderzoek kijken ze naar de bewegelijkheid van de spermacellen in de baarmoeder. Vorige keer waren er geen spermacellen te zien, iets wat vreemd is volgens de arts. Dus vandaar vandaag de herkansing.

Nou helaas, ook vandaag geen bewegende, levende cellen te zien. De arts was een beetje afstandelijk en had duidelijk van te voren vermeld dat de vragen morgen in het gesprek met de professor aan bod kwamen. Zij zou alleen vertellen wat ze deed en zag, maar niet verder uitweiden. Dat deed ze dan ook niet! Kreeg weinig concrete informatie, of eigenlijk alleen wat ze zag en dat was het.

Nu weer thuis en de gedachten gaan weer flink in de rondte. Wat heeft dit te betekenen? Zal ik verkeerd insemineren? Is mijn baarmoederslijm zo defensief dat het gelijk alles dood? Maar ik weet niet goed of er wel dode cellen te zien waren, daarop gaf ze geen antwoord.

Een fijn gesprek over een bijzondere situatie

Omdat we nu in het ziekenhuis lopen voor onderzoeken en eventueel hulp bij het zwanger raken, moeten we ook meewerken aan een counselinggesprek. Dit gesprek vindt plaats samen met mijn donor en zijn lief, omdat ook de partners van ons hierbij betrokken raken. Ik was erg benieuwd wat ze zou zeggen, welke vragen ze zou stellen en of ik het gevoel zou hebben mij te moeten verantwoorden voor deze stappen. Want dat is iets wat ik niet prettig vind, het gevoel dat ik me moet verantwoorden. Dus toch een beetje gespannen ging ik het gesprek in.

Een vriendelijke dame, dat was ze. Met veel vragen, ook een beetje nieuwsgierigheid naar de situatie van donor en lief. Hoe staat 'lief' in dit hele proces, hoe is het voor donor om straks twee kinderen te krijgen die niet biologisch van hem zijn maar waar hij wel papa van gaat worden terwijl hij straks (hopen we) wel biologisch gezien vader gaat worden maar niet papa gaat zijn voor ons kindje. Hoe zie ik dat voor me? Hoe gaan we dit aan het kind uitleggen, wat is je insteek en wat verwachten we van elkaar.

Ik zie aan donor en lief dat zij dit gesprek vaker hebben moeten voeren, bij de kinderbescherming, jeugdzorg, ziekenhuizen etc. Voor mij is dit de eerste keer met een officiële instantie en ik moet zeggen, het viel me mee. Ik vond het een prettig gesprek, het voelde niet als een verantwoording maar wel dat ze dingen aanroerde die ook echt aan de orde kunnen komen. Bijvoorbeeld hoe gaan we dat aanpakken als ik een relatie zou krijgen; wat doet dat dan met de rol van donor? Maar ook, hoe gaat dat voor het kindje zijn op het vlak van loyaliteit naar de biologische vader ten opzichte van een man die meer de rol van papa gaat vervullen.

Het zijn geen dingen die je van te voren allemaal kan vastleggen of uitzoeken, maar wel belangrijke dingen om je bewust van te zijn. In mijn werkverleden als pedagogisch medewerker heb ik veel, soms schrijnende situaties, gezien van kinderen waarbij de loyaliteit niet geaccepteerd of erkend wordt door ouders. Kinderen die keuzes moeten maken die geen keuzes zijn. Ik vind het goed om hier bewust van te zijn, wat doet dit met een kind, wat kan ik daar in betekenen en welke rol spelen donor en ik hier samen in.

De dame gaf ook handvatten mee voor ons, voor mij. Eerlijkheid maar vooral feitelijke informatie bieden aan je kindje. Eigenlijk al vanaf dag 1, vertellen wat de feiten zijn rondom deze bijzondere situatie. Zodat je kindje vanaf het allereerste moment weet dat het zeer welkom is onder deze bijzondere omstandigheden, dat er geen lieve papa beschikbaar was maar wel een hele lieve donor. En dat donor laat weten vanaf het allereerste moment dat hij dan wel geen papa gaat worden, maar wel heel bewust hier voor heeft gekozen en van het kindje zal houden. En ook voor zijn lief, dat hij laat weten dat deze situatie voor hem ook zo goed is. Dat hij het fijn vindt voor donor dat hij ook biologisch gezien vader is geworden. En deze informatie blijven aanbieden aan het kind. Zo dat deze bijzondere situatie een bijzonder normale situatie gaat worden en gevoelens van gespleten loyaliteit of splitsing niet hoeven plaats te vinden.

De dame had ook nog een mooie naam voor de hele situatie waarin wij ons straks zullen bevinden. Want het houdt natuurlijk niet op bij ons drieën, straks zijn er nog in ieder geval een tweeling bij betrokken, hopelijk een kindje van donor en mij, maar ook de draagmoeder en eiceldonatrice.Zij noemde het een patchwork-family. Mooi benaming voor deze situatie!

Ik heb er een goed gevoel aan over gehouden. Het was ook goed om dit soort gevoelens weer eens met elkaar te delen en te horen hoe de heren hier in staan. Een fijn gesprek over een bijzondere situatie.

Onzekerheid en tranen

Na de baarmoederfoto gelijk weer een poging gewaagd om zwanger te raken. Ik was nog wel erg aan het vloeien dat weekend door het onderzoek. Maar volgens de verpleegkundige kon ik direct een poging wagen. Om me heen veel mensen die zeiden dat ik vermeerderd vruchtbaar zou zijn door het onderzoek. "Alles is even weer lekker doorgespoten", was de opmerking van velen. Dus vol goede moed ga je er dan weer voor!

Helaas heeft ook deze poging niet zo mogen zijn. Aan de ene kant misschien logisch, als de eierstok en eileider niet meer op elkaar aansluiten door de verkleving en het eitje toevallig aan die kant springt heeft het ook geen kans om bevrucht te raken. Maar ja, misschien is dit wel helemaal niet aan de orde of sprong het eitje aan de 'goede' kant. Al met al weer genoeg redenen om de wachtweken als slopend te ervaren en de uiteindelijke uitslag als een klap in het gezicht.

Het raakte me deze keer weer zo enorm hard, had zo gehoopt dat alle verdere onderzoeken onnodig zouden zijn geweest omdat ik gewoon lekker zwanger zou zijn. Merkte ook dat het kwam doordat de signalen wel heel vroeg in de cyclus kwamen en daardoor andere plannen in de war zouden schoppen. Ik was bezig een reisje Engeland te boeken naar mijn lieve vriendin M. Heb het nodig, iets om naar uit te kijken, even weg van de studie en het werk en gezellig bijkletsen met M. Maar als de volgende cyclus ook opeens zo kort zou duren, zou ik misschien midden in het weekend in Engeland m'n eisprong hebben. Reden genoeg om enorm te gaan twijfelen of ik het reisje wel moest boeken. En ook mijn jaarlijkse uitje naar Den Bosch voor carnaval kwam ter sprake. Als ik op maandag voor het samenlevingsonderzoek moest gaan, betekende dat zondagavond insemineren en geen carnaval.

Ik merkte bij mezelf dat ik het zo enorm zat was op dat moment. Iedere keer die teleurstellingen, telkens weer opnieuw opladen voor een nieuwe poging, het afspreken, dingen die je er voor aan de kant moet zetten, spanningen of mijn donor wel kan op de dag dat ik wil insemineren etc. etc. Nu, een paar dagen later, is dat gevoel weer gezakt. De poging is voorbij, de menstruatie brak uiteindelijk een paar dagen later pas door waardoor alle plannen gewoon door kunnen gaan, een plekje heeft het gekregen en nu kijken we weer verder naar de volgende poging. Want daar zijn de afspraken weer voor gemaakt, agenda's op elkaar afgestemd en blik weer vooruit.

Want ondanks al deze onzekerheden en al die tranen blijft het gevoel om moeder te willen worden, overheersen. Het zit diep en ik voel het nog steeds, dus ik recht m'n schouders weer, droog mijn tranen en kijk met goede hoop naar de volgende kans om deze droom in vervulling te laten gaan.