Hokjes

Wat was ik vorig weekend verdrietig. Ik kon het gevoel niet goed verwoorden. Ik kon alleen maar huilen. Waar was het dankbare gevoel gebleven dat ik na de vorige twee terugplaatsingen had? Ik kon alleen maar denken aan de laatste poging, die ineens keihard dichterbij is gekomen. Wat als de eitjes dan weer van zo'n slechte kwaliteit blijken te zijn? Heb ik hierna dan echt nog maar één poging om zwanger te worden? Of misschien helemaal geen eentje meer?

Het lukte me maar niet om deze gedachten van me af te zetten. Ik ken mezelf, ben een optimistisch persoon, maar merkte dat ik hier niet zelf uit kon komen. Bleef teveel hangen in de 'wat als' gedachten. Dus ik besloot een afspraak te maken met de counselor. Gelukkig kon ik vrijwel direct terecht. Wat ben ik toch blij dat ik hulp aan haar durf en kan vragen.

Samen nemen we deze poging door. Vol vertrouwen stapte ik er in. Tweemaal zwanger van twee terugplaatsingen, dan moet nummer drie gewoon raak zijn! En alles liep voorspoedig. Follikels groeide goed en na de punctie bleken er gewoon acht eicellen te zijn. Top!

Dus wat was het een klap toen ik zaterdag te horen kreeg dat er maar twee bevruchtingen waren. Twee? Geen cryo's? Totale paniek heeft me op dat moment meester van me gemaakt. Ik was echt in shock.

Het doosje, die met een stevige deksel erop in een toekomstig hokje ligt met de tekst er op 'als het echt niet mag lukken', werd totaal onverwachts opengerukt. Ik was daar niet op voorbereid, had er geen rekening mee gehouden en ineens lag het daar. Open en bloot. Straks blijf ik voor altijd kinderloos. Punt. Niets geen dekseltje die ik af en toe open doe en dan de pijn voel waarna ik hem zachtjes weer sluit. Ik weet dat het doosje daar staat en af en toe laat ik dat gevoel toe, misschien een beetje om te wennen. Nu lag het daar zo open dat ik er niet meer omheen kon en verdriet en angst overspoelde me.

En nu kan het doosje niet meer dicht, de deksel is er af en ik zal daar een plekje voor moeten vinden. Maar dat doosje is nog niet aan de beurt, die hoort in een toekomstig hokje. Nu leef ik in het hokje van de terugplaatsing. En er komt nog een hokje 'derde punctie'. En dan pas dat laatste hokje. Of misschien wel niet. 

Samen kijken we hoe ik weer terug kan komen in mijn huidige hokje. Er zijn twee embryo's teruggeplaatst. Ik kan gewoon zwanger zijn. En dan zijn straks de hokjes weer ineens heel anders. Het heeft nu geen zin om al verder te kijken, ik weet niet hoe het gaat lopen. Het is niet eerlijk naar mezelf toe om de hokjes door elkaar te gooien, zo liggen de kaarten gewoon niet. Nu is nu.

Ik geef aan dat ik het prettig vind om alles zo te bekijken maar dat het verdriet er wel is, dat ik wel dat toekomstige hokje zie, dat doosje staat daar dekselloos te staan. Ze geeft me erkenning voor mijn gevoelens, voor mijn verdriet. We hebben het over de zes verloren eitjes, dat ik daar ook verdriet over mag hebben. Dat dat een rouwproces is, hoe klein misschien ook. Zij waren mijn toekomst en ineens zijn ze weg. En via deze weg leidt ze me terug naar het hedendaagse hokje. Naar wat nu speelt, hoe blij ik ben met de mogelijkheden van ivf, dat ik dankbaar ben dat het bestaat. Zonder ivf zal ik zeer waarschijnlijk nooit mama worden. Ik heb nu wel een kans, wel twee! Twee mooie sterke embryo's zijn teruggeplaatst. Want ondanks de slechte kwaliteit van de eitjes, hebben deze het toch maar zo ver weten te schoppen. 

Ik maak contact met mijn lijf, met de embryo's. Ben bewust van de mogelijkheid dat er iets in me aan het groeien is. Ik ben weer terug in het hier en nu. Al blijf ik het doosje in de schaduw zien staan, zonder deksel.

IVF2 - terugplaatsing

Vrijdagmiddag mocht ik bellen met het ziekenhuis. De prangende vraag was natuurlijk of de terugplaatsing zou doorgaan. Gelukkig werd er bevestigend geantwoord. Poeh, deze stap is ook weer gezet!

Zaterdagochtend mocht ik mij om 11.45 u melden. Lieve vriendin M was meegegaan. Fijn, bijzonder en ook erg gezellig. We hebben lekker samen zitten giebelen achter het gordijn want ze wilde alles weten over mijn avonturen met mannen de laatste tijd! De andere stellen zullen wel gedacht hebben...

Het duurde erg lang voor ik aan de beurt was. Spanning en eigenlijk vooral ontspanning wisselden elkaar af. Vol vertrouwen ging ik de behandelkamer binnen. En daar was dan ineens weer die klap in mijn gezicht, de tegenvaller en het onverwachte wat steeds weer opduikt in dit slopende traject. Van de acht eicellen waren er maar twee bevrucht. 

Met stomheid geslagen zat ik op de behandeltafel. Snapte er niets van. Dit had ik niet verwacht. De vorige keer waren het vier bevruchtingen uit zes eicellen en uiteindelijk drie goede embryo's om terug te plaatsen. En nu maar twee?? Wat naief was ik weer geweest. Het ging allemaal zo voorspoedig en ik had er alle vertrouwen in. Totaal niet terecht blijkt maar weer. 

Eigenlijk meteen gevraagd hoe dit kan gebeuren. De arts heeft er geen antwoord op. Ze geeft aan dat mogelijk mijn leeftijd maar ook de miskramen een rol kunnen spelen. Op mijn vraag wat een volgende keer te doen mocht deze poging niet lukken, geeft ze aan dat dit een indicatie is om een volgende keer voor ICSI te gaan. Maar ik moet wel vertrouwen houden van haar. Ze gaat twee mooie embryo's terugplaatsen en wie weet hoeven we helemaal niet meer te spreken over een volgende keer. 

Verdrietig heb ik de terugplaatsing ondergaan. Het allerergste vind ik dat de dankbaarheid die ik de vorige keren voelde na de terugplaatsing, totaal overschaduwd werd door dit nieuws. Wat een desillusie zeg. 

Er zijn twee embryo's teruggeplaatst. Een negencellige en een viercellige. De laatste is dus nog niet echt goed doorgedeeld maar zag er wel verder 'mooi' uit. 

De tranen bleven stromen terwijl de arts de embryo's terugplaatste. En ook thuis zijn er nog flink wat tranen gelaten. Ik voel me zo in de steek gelaten door mijn lijf. Wat maakt dat het zo moeilijk moet gaan allemaal? Hoeveel tegenslagen kan een mens handelen op dit gebied. Ik merk dat bij mij de rek er een beetje uit begint te raken. Iedere keer die spanningen, het vertrouwen wat geschaad wordt, mezelf weer oppeppen om maar vooral positief te blijven. En waarvoor? Om weer een volgende teleurstelling te kunnen incasseren?

Ik was zo optimistisch toen ik aan deze poging begon. Tweemaal zwanger geweest, dan moet deze keer ook 'gewoon' gaan lukken. En nu, nu weet ik dat niet meer zo zeker. Ik probeer het gevoel van falen, van teleurstelling los te laten. Niet verder te kijken dan nu. Er zijn nu twee mooie embryo's teruggeplaatst en wie weet ben ik over twee weken wel zwanger. En zo niet, dan kijken we dan gewoon weer verder. Nu is nu. En nu is er hopelijk een mooie emmie aan het innestelen. Wat zou dat fijn en bijzonder zijn.

IVF2

Ineens besef ik mij vanmorgen dat ik nog helemaal niets heb geschreven sinds ik gestart ben met de 2e ivf. En dat terwijl de punctie alweer voorbij is! Gevoelsmatig gaat deze periode ook snel. Gelukkig maar want wat had ik deze keer last van de hormonen zeg!

Vorige week zaterdag had ik de eerste follikelmeting. Er waren 2 follikels aan de linkerkant te zien en 4 aan de rechterkant. Allemaal van even grote afmeting, links van 17 mm, rechts 14 mm. Dat is goed, dan groeien ze allemaal even hard door. Toch was ik stiekem wel een beetje teleurgesteld over het aantal. Uiteindelijk gaat het niet over het aantal maar is de kwaliteit van de embryo het belangrijkste, maar toch is het fijn om een beetje 'speling' te hebben. Na de punctie ontstaat er toch een soort van afvalrace tot de dag dat er ingevroren gaat worden. Met een iets groter aantal bij de start, is de kans op iets meer overhouden voor het invriesproces toch verhoogd. 

De tweede follikelmeting was afgelopen maandag. Ik voelde al flink m'n eierstokken, vooral bij een volle blaas, dus de gedachte aan de punctie kwam steeds dichterbij. Tot mijn grote verrassing waren er nog 2 follikels bijgekomen. Fijn!! En alle follikels waren gemiddeld 20 mm dus de punctie kon gepland worden. 

En gister was het dan zover. Ik heb een iets kortere periode van stimuleren gehad met een iets beter resultaat qua aantal eitjes dan de vorige keer. De arts heeft 8 follikels aangeprikt en er zijn 8 eitjes gevonden. Wat een blij nieuws!

De punctie op zich viel tegen. De vorige keer was alleen even aan het eind vervelend maar nu deden beide kanten flink pijn. Ik ben gewend aan de pijn bij de echo's tijdens de follikelmetingen. Door verklevingen trekt die pijn vaak direct door naar mijn ruggenwervel. Ik weet hoe ik dat kan opvangen en tijdens de echo's is het vaak maar een kort moment. Nu bleef de pijn aanhouden en kwam daar de pijn van het aanprikken bij. Poeh! Gelukkig was vriendin I mee en heb ik haar hand fijn kunnen knijpen.

En ook vandaag heb ik nog flink pijn, vooral onderin mijn buik boven de schaamstreek. Kan de pijn niet goed omschrijven. Het is een zeurende pijn, niet echt prettig! Maar met paracetamol is het te doen. 

Morgenmiddag mag ik bellen of de terugplaatsing zaterdag door gaat. Weer een stapje die genomen moet worden. Spannend, dat zal het blijven tot er hopelijk over 9 maanden een kindje in m'n armen ligt. Er zijn nog vele stappen te maken tot dat punt bereikt is. Maar deze zijn alvast genomen!

Bijzonder gesprek

Collega C en ik zitten samen in de verpleegpost. Ik werk achter de computer, zij loopt wat rond en pleegt een telefoontje.
Uit het niets vraagt ze, "hoe oud zijn jouw kinderen eigenlijk, Merel?".
Ik antwoord rustig met "Ik heb geen kinderen". En voeg er vervolgens aan toe "helaas nog niet". 

"Oh", zegt mijn collega, zelf moeder van, ik geloof, zonder te willen overdrijven, acht kinderen. "Wat naar dat ik zo vanzelfsprekend daar om vraag. Ze stottert en hapert wat. "Ik hoop niet dat ik je hiermee gekwetst hebt?". 

"Nee hoor, het is ook een vrij normale vraag. Helaas heb ik er alleen geen standaard antwoord op en kan ik alleen maar zeggen dat ik helaas nog geen kinderen heb."

"Ik vind het naar dat ik er zo om gevraagd heb, ik wil je geen pijn doen met mijn domme vragen. Heb ik je van streek gemaakt?"

"Nee hoor, ik kan er goed over praten".

Zo praten we wat over het krijgen van kinderen, hoe dat voor veel mensen een vanzelfsprekendheid is maar helaas voor een groep vrouwen en mannen niet. Ik vertel dat ik bezig ben met het ivf-traject en dat ik daardoor momenteel wat afwezig kan overkomen.

"Jeetje, wat bijzonder en zwaar. Is het jullie eerste kindje die je probeert te krijgen?".
"Hmmm, tja, allereerst is er geen jullie want ik ben alleen en ja het is mijn eerste kindje die ik hoop te krijgen"

"Goh zeg, ik maak wel een goede indruk bij je. Ik schrik van mijn eigen vooringenomenheid dat het allemaal maar gaat zoals het bij mij gaat. Nou, je zal ook wel denken".

Ik lach en geef aan dat ik het wel begrijp. Ik zit ook in een bijzondere situatie. Ook al hoor je dat er steeds meer vrouwen kiezen om alleen moeder te willen worden én loopt er een zwangere single mom-to-be in het team rond, het blijft toch een andere situatie dan 'normaal'. En dan ook nog via ivf, het roept vaak veel vragen en belangstelling op. 

We praten over het kiezen voor een donor, mijn overstap naar een onbekende donor en wat dat voor mij en mijn kindje betekent. Hoe het is om dit alleen te doen en ik geef aan dat ik het soms best heel zwaar vind.

Er gaat een bel vanuit de patientenkamer en een andere collega loopt binnen. We gaan ieder ons weegs. Later kom ik haar nog even in de gang tegen. Ze geeft aan dat we een prettig koppeltje zijn vandaag en dat ze fijn met me samenwerkt. Ik beaam dit en we gaan weer verder met onze patiëntenzorg.

Er is geen moment meer geweest waarop het gesprek is voortgezet. Ook geen ongemakkelijke situaties daarna. Het was een fijn gesprek, bijzonder ook, ik ken haar helemaal niet zo goed. Door open en eerlijk te zijn, durfde zij ook vragen te stellen en zich kwetsbaar op te stellen. Een waardevol gesprek zo midden op de werkdag!

Klaar voor ivf 2?

Nog 2 dagen en dan begin ik aan ivf 2. Voor de nieuwjaarswisseling werd ik ongesteld en kon ik starten met de pil. Wat blijft dat toch tegenstrijdig. Bijna 4 jaar geleden gooide ik de strips aan de kant om mij voor te bereiden op de weg naar het moederschap. En nu start ik daar iedere keer weer mee om de weg op te gaan om de kans op het moederschap te vergroten. 

Woensdag gaat de eerste spuit Decapeptyl er in. Ik kijk er naar uit en zie er als een berg tegenop. Ik ben enorm dankbaar dat ik dit traject kan doen. Zonder ivf zou de kans op een zwangerschap zo ontzettend klein zijn. Maar al die hormonen, iedere keer weer de stappen die gezet moeten worden, stappen die gepaard gaan met spanningen en stress, het is zwaar. En hoe hard ik ook mijn best doe om de dingen los te laten, het lukt me maar moeizaam. 

Het terugkijken op de eerste ivf geeft mij hoop. Tweemaal een terugplaatsing en tweemaal een zwangerschap. Mooi resultaat! Helaas blijft het daar alleen bij. En dat maakt dat de hoop ook zijn schaduwkant kent; wat als het bij de volgende terugplaatsing ook zo gaat? Heb ik gewoon dikke vette pech gehad dat het tweemaal mis is gegaan? Of zijn mijn embryo's niet goed genoeg om door te delen? Of stoot mijn lichaam ze uiteindelijk toch af?

Er zijn (nog) geen antwoorden op deze vragen en eigenlijk wil ik er ook niet teveel over nadenken. Maar ergens achterin mijn hoofd eisen ze wel steeds een beetje aandacht. Het overschaduwd mijn hoop en blijdschap die ik voel als ik denk dat ik weer een kans ga hebben op een zwangerschap. Het maakt me angstig. En daarom schrijf ik ze ook maar op. Dan ben ik het kwijt en kan ik het misschien wat beter loslaten. 

De afgelopen weken heb ik heerlijk van het leven genoten. Vele avonden wijntjes drinken, lol maken met vriendinnen, spannende afspraakjes met mannen en vooral veel plezier gemaakt. Ze hebben me goed gedaan. Met een beetje een weemoedig gevoel ga ik de komende tijd weer wat rustiger aan doen. In ieder geval de drank laten staan zodra het stimuleren begint. Maar ik heb mezelf voorgenomen om gezellige uitstapjes te blijven doen. Hier krijg ik energie van. En ook dat schrijf ik op, als reminder aan mezelf. Als de hormonen dan maken dat ik mezelf wil terugtrekken in mijn veilige huis, lees ik dit terug en maak hopelijk nieuwe plannen voor leuke afspraken. Want die maken mijn leven zo leuk en dankbaar!

Nog 2 dagen en dan ga ik starten met ivf 2. Ik geloof dat ik er klaar voor ben.

Decemberblues

Het einde van het jaar komt weer langzaam in zicht. Melancholie valt soms over me heen. Naast alle gezellige afspraken deze laatste weken, komt ook het besef dat ik wederom nog geen moeder ben geworden.

Een bewogen jaar, 2012. Tweemaal zwanger geweest en helaas nog steeds kindloos en niet zwanger het nieuwe jaar in.

Soms vraag ik me af of ik niet moet stoppen met het hele ivf-traject. Vind het soms zo ontzettend zwaar. Al die hormonen, de kleine stapjes die steeds weer spanningen oproepen. Heb je de ene hobbel genomen staat de volgende alweer klaar. 

Maar ik kan nog niet opgeven. Wil het ook niet. Geen moeder worden, dat kan ik gewoon nog niet accepteren. Mijn kinderwens is daar te groot voor en de kansen met de ivf liggen er nog. Die wil ik aangrijpen met alle kracht die ik in me heb. Maar ik zie er soms wel als een berg tegenop. 

Ik zit dit logje te schrijven en voel me rot. Op kerstavond is er ineens een leuke buurman mijn leven ingerold. Maar nu zo na de kerst heb ik het gevoel dat hij er alweer keihard uitrolt. Ik snap het niet, wat is dat toch met mij en de mannen? Het maakt me verdrietig. Ik voel me onzeker over mezelf, over mijn lichaam, over hoe ik ben en wie ik ben. Het maakt dat ik aan hem ga trekken, wil horen hoe leuk hij me vindt. En ik merk dat het hem juist afstoot. Of tenminste, dat denk ik. Want ik weet niet of het zo is. Er is ineens weinig contact terwijl we toch een leuke avond, een nog leukere middag hebben gehad samen en regelmatig berichtjes stuurden naar elkaar. Ben heus niet meteen hoteldebotel, maak geen trouwplannen en zeg het ivf-traject niet af. Maar had het wel leuk gevonden om te kijken hoe het zou lopen. Het zou me goed doen om weer eens het gevoel te hebben dat er ook iemand echt voor mij is. Iemand die me lief vindt, die voor me gaat en van me houdt. Maar blijkbaar zit het ook bij deze leuke buurman er niet. Helaas.

Het einde van het jaar... melancholie... dikke tranen. Het zal er allemaal wel bij horen.

Gevoelens

Ondanks dat gevoelsmatig IVF 1 ten einde is, blijft er maar hcg in mijn bloed zitten. Het is niet veel maar genoeg om onder controle te blijven in het ziekenhuis. Aanstaande woensdag moet ik opnieuw bloed laten prikken. Hopelijk is het dan wel laag genoeg om het af te sluiten. Ik zou zo graag het evaluatiegesprek met de arts willen hebben. Dan kan ik deze poging echt afsluiten, verwerken en weer naar voren kijken. Nu hang ik er zo'n beetje tussen. Voelt niet goed, zo ben ik niet. Ik wil graag dingen afsluiten, een plekje kunnen geven. Dan kan ik weer positief naar de toekomst kijken. 

Al voel ik me momenteel niet zo heel positief. Voel me een beetje, tja, hoe zal ik het zeggen... Voel me een beetje wiebelig. Zo'n net-niet gevoel. Vorige week was ik vooral heel erg boos. Boos op de wereld, op het oneerlijke gevoel dat me soms overvalt en gewoon op alles en niets. Daarnaast voelde ik me jaloers op mensen die wel zwanger zijn. Kan soms zo verdrietig worden als ik er over na denk dat ik nu ook al zover had kunnen zijn dat ik mijn kindje had kunnen voelen rondzwemmen in een warm en veilig binnenbad. Maar ik leef ook met ze mee, ben benieuwd hoe het gaat met mijn vriendinnetjes die beide zwanger zijn. Maar eigenlijk wil ik het niet weten en horen. En toch vraag ik er naar, omdat ik het wel graag wil weten en horen. En omdat ik gewoon blij voor ze ben. Wat ingewikkeld is het toch, al deze gevoelens. Ik vind het vreselijk om me zo te voelen. Kan boos op mezelf worden dat ik me zo voel, wil deze gevoelens helemaal niet ervaren. Weet dat het bij het rouwproces hoort en dat ik ze mag hebben, maar het voelt heel dubbel. Door er tegen te vechten kom ik ook niet verder, dus ik probeer ze maar gewoon toe te laten. Het zij zo, ze zullen er toch uit moeten.

En nu voel ik me dus gewoon een beetje wiebelig. Niet helemaal in balans. Zal vast ook komen door de feestdagen. Ik hou van de decembermaand. Van alle gezelligheid die er bij hoort, de sfeer die het uitstraalt. Maar ik vind het ook een confronterende maand. Zou zo graag mijn eigen gezinnetje willen hebben. Mijn eigen sinterklaasfeest organiseren. De spanningen op de snoetjes van mijn kinderen zien. Zoals vriendin I schreef, weet zeker dat jij er een geweldig feest van zou maken.

En wat zou ik graag mijn eigen kersttradities beginnen. Samen het huis gezellig maken, mooie ballen zoeken en gezellig de kaarsjes aan. Kerstontbijtje, dineren met lieve mensen om ons heen. Ook dit is weer zo dubbel, want de gezelligheid kan ik zelf ook maken en creeeren. En dat doe ik dan ook maar. 

Vandaag heb ik mooie kaarsen gekocht, leuke freubels voor in de boom die ik niet ga kopen en ideeën opgedaan om mijn huisje gezellig te maken. Dus dat ga ik vanavond maar 'ns doen. Geen boom omdat de katten die toch altijd afbreken, omgooien en alle dennennaalden door het huis verspreiden. Maar wel gezelligheid, warmte en glinsteringen. Gewoon omdat het kan en omdat ik er van hou. Ook al ben ik wederom dit jaar met kerst nog geen mama.