Zoektocht naar de nieuwe donor

23-04-2010

Ik ben blij .
Al een aantal weken ben ik aan het mailen met een homostel waarvan één van de mannen donor voor mij wil zijn. Het is een lang verhaal wat ik nog wel een keer opschrijf, maar het afspreken werd steeds vooruit geschoven. Eerst door mijn eigen verhuizing en daarna doordat één van de mannen niet naar huis kon vanwege de aswolk.
Maar nu staat dan eindelijk een afspraak!! A.s. woensdag zal ik hen gaan ontmoeten. Ik heb er echt een goed gevoel over, ze lijken me een leuk stel met reële verwachtingen. Het wordt geen co-ouderschap maar ze gaan wel een rol(letje) spelen in het leven van mijn kindje. Ze opperde zelf de rol als van een oom, die altijd klaar zal staan voor mijn kindje en af en toe op bezoek komt.

Ik ben zo blij dat er eindelijk weer vooruitgang is. Had het er de afgelopen weken best moeilijk mee, ook doordat er op het forum waar ik veel op schrijf, al 3 zwanger zijn en een aantal aan het insemineren. Ik wil ook zo graag weer aanschuiven en mee kunnen kletsen. Ben d'r helemaal klaar voor om weer te gaan beginnen en kijk nu gewoon uit naar de wachtweken .

28-04-2010

Helaas kan de afspraak niet doorgaan vanwege het overlijden van een collega. Balen dus, maar begrijp het wel. Ze zijn wel gelijk met een nieuwe afspraak voor volgende week gekomen. Moet alleen even een andere datum voorstellen, ga volgende week woensdag de nachtdienst in dus dan is het niet zo handig. Hopelijk kunnen ze wat eerder in de week ook, anders wordt het weer zo ver.
Hè wat jammer zeg!

03-05-2010

Joehoe, ik heb donderdag een afspraak met de mannen! Heb net met de ene een heel lang telefoongesprek gevoerd, was alleen niet diegene die gaat doneren!! Maar zo op het eerste gevoel, klikt het.
Jeej zeg, ben zo blij. Eindelijk zit er weer vooruitgang in het proces. Eindelijk kan ik weer vooruitkijken. Ben d'r aan toe moet ik zeggen, het kriebelt flink en al die verloren eieren is ook zonde!

06-05-2010

Via de blog van Femke las ik al een tijdje een blog van een man (S) die heel graag samen met zijn partner een kindje wil. Eerst heeft hij geprobeerd om via co-ouderschap met een alleenstaande vrouw een kindje te krijgen. Dit is helaas op een fiasco uitgelopen omdat de vrouw toen het eenmaal zo ver was, alimentatie wilde van 3000 euro per maand tot het kind 18 was! Het was een flinke domper vooral voor S, die er helemaal voor was gegaan.

Toen ik er eenmaal weer aan toe was om op zoek te gaan naar een donor, las ik op bam-mam.nl een oproepje van een homostel die op zoek waren naar een alleenstaande vrouw die een eicel wilde afstaan en daarvoor in de plaats sperma gedoneerd zou krijgen. Een donorschap op basis van wederkerigheid dus eigenlijk. De heren (S en J) hebben via een oproep een draagmoeder gevonden, alleen zij wil niet zelf een eitje afstaan. Dat zou te dichtbij komen, te emotioneel zijn. Dus vandaar de ruil van sperma en eicellen. Niet iets waar ik in principe naar op zoek was. Maar op de één of andere manier bleef het oproepje wel in mijn hoofd zitten. De toon die ze gebruikte trok me erg aan. Daarnaast herkende ik hem uit de blog die ik via Femkes blog af en toe las.
Na ong. 2 weken heb ik toch gereageerd op hun oproepje. Wat precies maakte dat ik reageerde weet ik niet, maar ik vond (en vind) het een prettig idee dat zij zelf ook in een soort gelijk proces verwikkeld zijn, weten hoe het is om heel graag een kindje te willen krijgen en er veel voor over hebben om dat ook te bereiken.
Ik kreeg vrijwel direct een mailtje terug van S dat ze het bijzonder vonden dat ik reageerde. Ik had wat vragen gesteld over hoe zij het dan voor zich zien, qua contact naar wederzijdse kinderen toe (die dus eigenlijk broer en zus zouden zijn). In mijn tweede mail ook direct mijn grootste twijfel aangekaart; kan ik het aan om eicellen te doneren terwijl ik zelf nog geen kindje heb gekregen? Kan ik het aan als zij eerder zwanger zouden zijn van 'mijn' eitje en het bij mij misschien wel niet lukt? Aangegeven dat ik daar niet zo goed het antwoord op wist en dat dat ook maakte dat ik niet gelijk heb gereageerd.
Ze reageerde daar erg begripvol op. Met daarna gelijk de boodschap dat een hele lieve en goede vriendin van hen had aangeboden om eicellen te doneren dus dat de "ruil" niet meer door zou gaan. En daar weer op volgend dat ze het zo bijzonder vonden dat ik gereageerd had, dat ze mij wel graag nog wilde helpen! En het zou dan zo gaan dat J aan mij zou doneren, terwijl voor hen zelf S de donor is. Jullie begrijpen, daar had ik wel oren naar. En zo zal het dus ook gaan!

De kennismaking verliep eigenlijk heel vlot. Ik ben bij hen thuis geweest en we zaten eigenlijk binnen een kwartiertje al lekker te kletsen. Beetje aftasten hoe iemand is natuurlijk, maar de klik was er eigenlijk direct. Dat hebben we beide dan ook uitgesproken aan het eind, ze gaven aan dat het voor hen ook goed voelde.
We hebben het over van alles en nog wat gehad; ook over hun situatie, die flink gecompliceerd is. In Nederland wil namelijk geen enkel ziekenhuis meewerken aan draagmoederschap voor een homostel. Wel als het voor een heterostel is en zowel de eicel als de donorcel van de toekomstige ouders zijn. Zij moeten dus uitwijken naar het buitenland om hun droom te verwezenlijken. Een groot avontuur (ook financieel gezien) met hopelijk een goede uitkomst. Maar ze zijn zeer positief en hebben twee ontzettend lieve vrouwen die hen daarbij gaan helpen.
S gaat komende week naar het buitenland voor zijn werk. Ik heb met J afgesproken dat we volgende week nog wat gaan drinken samen om elkaar wat beter te leren kennen. Leuk!
En wat hem betreft wil hij bij mijn komende eisprong al insemineren! En dat voelt voor mij ook heel goed. Er is echt een klik en ik heb er een super goed gevoel over. De testen e.d. zijn allemaal al geregeld. Waarschijnlijk gaat J ook nog een spermatest laten uitvoeren om te kijken of het op dat vlak bij hem wel goed zit. Hier kwamen ze zelf mee.
Dus over een week of twee ga ik, zoals het er nu voor staat, weer starten met insemineren!! Ik ben echt blij .

Ik ga weer verder

Ik heb mijn bam-reis maar weer voortgezet. Voelde me vorig weekend zo rot, zat er even helemaal doorheen door het hele gedoe met mijn donor en vooral met het feit dat ik de komende tijd niet zwanger zal raken.
Heb toen toch maar weer het heft in eigen handen genomen en een oproepje op bam-mam.nl gezet. Ik heb er een tijd over nagedacht. Vooral omdat ik geen zin heb in het uitzoeken of de donor wel/niet serieuze intenties heeft. En het er uitpikken van een bepaalde vent die  steeds weer opduikt onder een andere naam en met een ander e-mailadres, waar ik ook geen zin in en vooral geen energie voor heb. Maar ja, als ik moeder wil worden zal ik toch stappen moeten ondernemen.

Dus mijn zoektocht naar een donor is weer begonnen. Daarnaast heb ik zelf ook op een enkele oproep gereageerd.

Ik heb momenteel serieus contact met 2 donoren. Alleen heb ik van eentje sinds woensdag geen reactie meer gehad, dus dat is even afwachten. Bij hem had ik wel een heel goed gevoel, zou het jammer vinden als dat verder geen vervolg krijgt.

Gedachtenkronkels

Ik ben langzaamaan weer mijn gedachten aan het ordenen en verzetten. Ik wil zo graag mama worden en dat laat ik niet door deze man verpesten. Ik heb nog geen oproep geplaatst op bam-mam maar wel gereageerd op twee oproepen. Dus de eerste stappen zijn weer gezet. Ben er wel nuchterder onder dan de eerste keer, weet natuurlijk ook beter wat ik wel en niet wil.
En door die kleintjes op het werk, weet ik wel steeds meer dat het gevoel om moeder te worden er echt is en heel diep zit. Het sterkt me om weer verder te kijken en door te gaan.

Blijf ook wat doormalen over de donor. Het zou toch niet meer dan normaal moeten zijn dat je er als donor rekening mee houdt dat het wel een half jaar kan duren. Daar hebben we het ook echt wel over gehad, staat ook in het donorcontract. Maar ik begrijp hem gewoon helemaal niet meer. Hij heeft zich zo anders voor gedaan de eerste maanden. Heel begripvol, meewerkend en open en eerlijk. En de laatste weken was hij zo onaardig, vol met bemoeienissen en opmerkingen en totaal niet coöperatief. Heel erg jammer dat ik zoveel tijd en energie in zo iemand heb gestoken. En dat ik hem heb vertrouwd, het geeft me echt een nare smaak in de mond.
Maar goed, gebeurt is gebeurt. Nu ga ik weer verder kijken en dit achter me laten alsof het een nare droom was.

En nu…

Afgelopen weken voor mezelf wat dingen op een rijtje gezet. Heb het enorm druk met de opleiding, begonnen op een nieuwe afdeling en een verhuizing die er aan komt. Mijn hoofd zit dus een beetje vol!
Ik was vooral ook bezig met mijn donor en wat ik daar nu precies van vond, wat ik er bij voelde en vooral wat ik daar mee aan moest. Mijn onderbuik gevoel zei al langer dat het niet helemaal goed zat, maar mijn grote kinderwens zorgde er voor dat ik het onderbuik gevoel een beetje vergat.

Afgelopen week heb ik een mailtje van mijn donor gekregen waarin ontzettend nare en kwetsende dingen stonden. Hij vindt het schijnbaar onbegrijpelijk dat ik na 2 pogingen nog steeds niet zwanger ben. De afgelopen weken is hij daarom al meerdere keren met tips gekomen. Bijvoorbeeld dat ik het te druk had en dat we daarom maar even moesten wachten. De keer daarvoor had hij geschreven dat ik er misschien wel te veel mee bezig was en dat ik het van me af moest zetten. Want zijn schoonzus…. en toen kwam er een heel verhaal over IVF dat niet wilde lukken en toen ze daar eenmaal mee stopte en er rust kwam, zij spontaan zwanger is geworden. Ik had toen eenmaal geïnsemineerd!!

Deze keer was zijn boodschap dat ik te dik ben en dat het daarom veel langer duurder. Ik kan je vertellen, het was een ontzettend onaardig en wederom veroordelend mailtje.
Afgelopen woensdag heb ik hem een mail geschreven waarin ik duidelijk heb gemaakt dat onze overeenkomst bij deze is gestopt. Ik heb hem geschreven dat hij zoveel oordelen over mij hebt die nergens op gebaseerd zijn, dat het abnormaal is dat hij deze oordelen ook allemaal uit terwijl ik hem nog nooit ergens op heb aangesproken en dat het niet normaal is dat hij denkt dat twee keer insemineren reden is om al deze dingen als reden van het nog niet zwanger zijn te opperen. Het schrijven van deze mail heeft me goed gedaan, al voel ik me verder heel erg rot en verdrietig.
Het maakt me kwaad dat zo'n l** er voor kan zorgen dat ik mijn droom naar voren moet schuiven. En het maakt me ook zo verdrietig om te bedenken dat ik de komende maanden niet zwanger zal worden.
Al deze emoties, in combinatie met de drukte, zijn behoorlijk veel bij elkaar.


Ik ben bij mezelf aan het bedenken wat ik nu verder wil. Deels heb ik er de energie niet voor om weer op zoek te moeten gaan naar een donor. Er gaat de komende maand weer veel veranderen, drukke dagen rondom het verhuizen en de opleiding die ook veel verwacht de komende tijd. Maar ik wil mijn droom ook zeker niet zomaar opgeven. Dus wie weet ga ik komende week wel weer verder met mijn zoektocht.

Poging 3

Dit weekend is mijn eisprong. Helaas voor mij alleen geen inseminatie deze maand.
Er blijft wat gesteggel bestaan tussen mij en mijn donor. Ik kan er niet goed de vinger op leggen bij hem wat er speelt, maar echt meewerkend is hij momenteel niet.
Ik vind het moeilijk om op te schrijven wat er precies gezegd en geschreven is, omdat ik het zelf allemaal niet zo goed snap.

Mijn donor heeft aangegeven dat hij de reis naar B te ver vindt. Hij woont zelf in Noord-Holland. Daarom hebben we de vorige keer in A afgesproken. Omdat ik gister terug zou komen van vakantie had ik hem gevraagd of hij dan voor deze keer nog wel naar B wil komen. En dat wil hij dus niet. Geen uitleg, geen excuus alleen maar de mededeling dat hij het te ver vindt. En daarnaast vindt hij het te chaotisch… wat hij dan te chaotisch vindt is mij ook niet duidelijk, wanneer ik daar naar vraag krijg ik geen antwoord. Hij wilde wel weer insemineren als ik verhuisd ben. Maar dat betekent 2 maanden geen poging, voor mij eigenlijk geen optie. Hem dat ook laten weten maar daar gaat hij niet op in.


Vanuit mijn vakantieadres laten weten dat ik dan vrijdag (gister dus) wel naar A kom (dan maar heen en weer reizen na aankomst) maar hij kon opeens niet meer. Gister nog een mail gestuurd of hij dan misschien vandaag kon afspreken maar tot op heden geen reactie.

Ik vind het allemaal erg vervelend hoe dit loopt. Heb geen goed gevoel over de situatie en over hem. Ik kan niet op hem bouwen op deze manier. Ik snap ook niets van de ommekeer in zijn houding. In het begin was hij zo open en eerlijk, reageerde vlot op mijn mailtjes en vragen.
Nu duurt het dagen en zijn houding is totaal omgeslagen in star en niet meewerkend.
Had het er gisteravond nog over met een vriendin. Ik heb het gevoel dat hij graag wil bepalen hoe het loopt. Hij heeft een heel beeld over mij en mijn situatie gevormd en geeft daar zijn mening over. Maar dit strookt niet met de werkelijkheid en in ieder geval niet met hoe ik in dit hele proces staat.
Ben momenteel een beetje moedeloos, merk ik. Weet niet wat ik met deze situatie aan moet. Aan de ene kant denk ik dat ik er mee ga stoppen, met hem. Het voelt niet goed meer en als hij nu al zo bepalend doet, hoe gaat dat straks dan met een kindje.
Aan de andere kant wil ik ook niet zomaar opgeven. De donoren liggen niet voor het oprapen en ik heb niet voor niets voor hem gekozen.
Bah, kan er wel om huilen. Heb er eigenlijk de energie niet voor om dit te doen. Ik voel alsof ik me moet verantwoorden naar hem en dat voelt niet goed.
Ik wil 'gewoon' proberen zwanger te worden, zonder gedoe van een kerel die niet eens mijn partner is!

Later op de dag…

Weet gewoon echt niet goed wat ik met de situatie aan moet. Het voelt ook alsof ik niet met hem kan praten, hij lijkt dicht te klappen als ik er naar vraag.
Nu belde hij net opeens op dat hij om 16 u in A kan afspreken. Maar mijn moeder is al thuis dus kan haar huisje daar niet voor gebruiken. Een andere mogelijkheid heb ik zo snel niet dus het houdt voor nu even op.
God zeg, wat baal ik hier van. Kan en wil hij uiteindelijk toch nog afspreken, lukt het dus gewoon als nog niet. Wat een gedoe.

Poging 2

28-01-2010

Ik zou vandaag een afspraak hebben met mijn donor om te insemineren. Nou hebben we regelmatig contact via de mail maar de laatste tijd laat hij weinig van zich horen of reageert pas na een week op mijn mail. Ik vind dat natuurlijk erg vervelend en wordt er ook onzeker van.
Omdat ik twijfelde over de dag van mijn eisprong had ik hem vorige week vrijdag gemaild of hij ook op zaterdag kon afspreken. Geen reactie. Gisterochtend hem gemaild. Geen reactie. Gisteravond gemaild dat ik de afspraak van vandaag wil verzetten omdat ik me te ziek voel en nog niet positief getest heb, geen reactie. Nu heb ik hem maar een sms gestuurd maar ook daarvan tot op heden geen reactie.

Ik weet niet zo goed wat ik nu nog moet doen. Baal hier enorm van en ben bang dat hij er mee wil stoppen. Snap niets van deze ommezwaai want hij reageerde hiervoor altijd gelijk op mijn mailtjes. Ik vind het ook helemaal geen type om helemaal niet meer te reageren.
Bah, ik voel me al zo beroerd en dit maakt het er echt niet beter op.

Later op de dag...

Heb net een mailtje van hem gehad. Hij heeft wel twijfels maar niet zozeer over zijn kant als wel over die van mij! Hij vindt dat ik een te druk leven heb om nu zwanger te raken.
Mijn eerste reactie is: waar bemoeit hij zich mee zeg?! Maar die reactie niet naar hem gestuurd natuurlijk.
Ik heb het volgende daar op gereageerd:
"Laat ik eerst reageren op je opmerking dat je vindt dat mijn leven te druk is om op dit moment zwanger te raken. Ik ben het hier, uiteraard, niet mee eens. Ik ben iemand die een groot verantwoordelijkheidsgevoel bezit en daar ook naar handelt. Als ik zelf het gevoel zou hebben dat er geen ruimte is om zwanger te raken of een kindje op te voeden, dan zou ik dat zeker niet doen. Ik ga niet over grenzen heen omdat ik perse iets 'wil hebben' en het kwetst me als mensen denken dat ik dat wel zou doen ten koste van mijn kindje.
Ja ik heb het druk. Maar ik kan het ook druk hebben want ik heb nu nog geen kindje waar ik 24/7 voor hoef te zorgen. Voor nu heb ik alleen mezelf en kan ik mijn tijd besteden aan school, werken, vrienden. Waarom zou ik dat dan ook niet doen?! Ik weet ook niet zo goed waar je op baseert dat ik het te druk heb."

Daarnaast geeft hij aan dat het ritje naar B (waar ik momenteel verblijf vanwege mijn huis dat nog niet beschikbaar is) en de ruimtes in het huisje hem tegenvallen. Dat kan ik me goed voorstellen. Het is allemaal wat primitief en klein. En het is voor hem ook een heel stuk rijden. Ik was hem daarom ook al tegemoet gekomen door te willen afspreken in A bij mijn moeder in huis. Maar ja, dan moet mijn moeder wel van huis zijn! Kan haar moeilijk de deur uit zetten . Ze weet ook niet dat ik er al zo bewust mee bezig ben dus dat is geen optie.
Pff wat een gedoe zeg. Ik baal zelf al zo enorm van het wonen in het huisje en merk dat ik echt behoefte heb aan mijn eigen spulletjes en mijn eigen huisje. Heb al enorme huilbui gehad afgelopen week omdat ik het zo zat was en nu begint hij ook nog eens.
Hopelijk kan hij morgen toch gewoon afspreken want ik zou het echt zo erg vinden als ik deze maand niet kan insemineren.

Ik weet niet zo goed hoe mijn gevoel nu is. Ik snap zijn reactie niet zo goed. Heb ondertussen wel een mail van hem gehad. Hij vindt dat ik te overdreven reageer. Schijnbaar bedoelt hij het anders dan hij opschrijft, ik weet het niet zo goed. We hebben 'gewoon' voor morgenmiddag afgesproken, in A. Ik wil het daarvoor nog wel even met hem hebben over zijn beeld van mij en wat hij van mij verwacht. Ik heb namelijk geen zin om door hem veroordeeld te worden om wie ik ben, omdat hij het anders zou doen. Zoals het nu is mag hij wel een mening over mij hebben maar ik mag deze niet verdedigen. Nou, dan heb je de verkeerde voor je !

Het is dat de donoren niet voor het oprapen liggen en ik verder een goed gevoel bij hem had, anders was ik er misschien wel mee gestopt. Ik merk dat ik er de energie niet voor heb en ook niet voor wil hebben om mij te verantwoorden naar hem. Ik kan heel goed voor mezelf zorgen, anders zou ik deze stappen niet nemen. Naar mijn gevoel heeft hij andere verwachtingen dan die ik heb.
Ik wil het morgen met hem op een rustige manier uitspreken. Ook aangeven dat hij andere verwachtingen en een ander beeld misschien wel van mij heeft, die niet helemaal klopt.
Merk dat ik er nu ook behoorlijk heftig op reageer. Waarschijnlijk is dat morgen weer een stuk gezakt en kan ik het allemaal in een wat ander perspectief bekijken!

29-01-2010

Ik heb het gisteravond ook al even met D over gehad en er ook veel over nagedacht.
Ik denk dat mijn donor best wel een Alpha-mannetje is die graag zijn stempel ergens op drukt. Hij is verder een rustige man, niet dominant of zo maar denk dat het wel moet gaan zoals hij het graag wil. Daarnaast vind ik het natuurlijk belangrijk dat hij een kleine rol gaat spelen in de toekomst van mijn kindje. En ik denk dat daar de schoen een beetje wrijft. Hij merkt dat ik verder niets van hem wil op dit moment, alleen z'n zaad! En ik geloof dat hij daar wat moeite mee heeft. Hij heeft ook een beeld van mij die hij baseert op de mailtjes die we uitwisselen. Maar deze zijn oppervlakkig en meer gekeuvel dan dat ik mezelf echt helemaal te kennen geef.
Wil ook mijn eigen kant niet wegvagen; merk dat ik allergisch reageer op mannen die invloed willen uitoefenen op mijn leven! Kijk, is het een man waarvan ik vind dat hij invloed mag uitoefenen, vooruit. Maar niet iemand die daar geen recht toe heeft. En dan ga ik steigeren en van me afbijten. En dan ben ik, zoals mijn donor netjes omschreef, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken!

Ik ga vandaag rustig het gesprek aan, wil niet in een discussie belanden maar wel duidelijk krijgen waar onze grenzen liggen naar elkaar. Ik wil geen verantwoording bij hem hoeven afleggen, daar is deze relatie niet op gebaseerd. Maar ik wil hem ook niet het gevoel geven dat hij alleen gebruikt wordt. Dat is ook niet eerlijk.

30-01-2010

Het gesprek is er niet echt van gekomen. We hadden gisteravond via de mail nog een paar keer wat heen en weer geschreven. Daarin heb ik o.a. aangekaart dat het niet handig is om gesprekken via de mail te voeren omdat dingen anders geïnterpreteerd kunnen worden dan bedoeld. Dat hij misschien zijn opmerking over te druk niet zo bedoeld had, maar dat het bij mij wel ingeslagen was als een bom. Hij gaf aan het ook niet handig gevonden te hebben. En eigenlijk is het daar een beetje bij gebleven. We hebben gistermiddag over van alles zitten kletsen en zijn er niet meer over begonnen.
Voor mij is het wel goed zo op dit moment. Hij weet waar ik sta en hoe ik er in sta en dat is denk ik het belangrijkst. De sfeer was gister ontspannen en daar gaat het rondom de inseminatie natuurlijk ook om.

De wachtweken beginnen

Ik heb vandaag mijn eisprong dus hij komt verder niet meer voor deze keer. Op zich natuurlijk een prima timing geweest zo, dus da's gelijk een goed begin! Zou bijna te mooi zijn als ik direct zwanger zou zijn! Maar ik hou hoop en heb er nog steeds een goed gevoel bij. Het maakt me blij als ik er over nadenk en ik moet eerlijk zeggen dat ik dat nodig had. Was opeens weer zo enorm aan het twijfelen over van alles en nog wat.