Gedachtenkronkels

Ik ben langzaamaan weer mijn gedachten aan het ordenen en verzetten. Ik wil zo graag mama worden en dat laat ik niet door deze man verpesten. Ik heb nog geen oproep geplaatst op bam-mam maar wel gereageerd op twee oproepen. Dus de eerste stappen zijn weer gezet. Ben er wel nuchterder onder dan de eerste keer, weet natuurlijk ook beter wat ik wel en niet wil.
En door die kleintjes op het werk, weet ik wel steeds meer dat het gevoel om moeder te worden er echt is en heel diep zit. Het sterkt me om weer verder te kijken en door te gaan.

Blijf ook wat doormalen over de donor. Het zou toch niet meer dan normaal moeten zijn dat je er als donor rekening mee houdt dat het wel een half jaar kan duren. Daar hebben we het ook echt wel over gehad, staat ook in het donorcontract. Maar ik begrijp hem gewoon helemaal niet meer. Hij heeft zich zo anders voor gedaan de eerste maanden. Heel begripvol, meewerkend en open en eerlijk. En de laatste weken was hij zo onaardig, vol met bemoeienissen en opmerkingen en totaal niet coöperatief. Heel erg jammer dat ik zoveel tijd en energie in zo iemand heb gestoken. En dat ik hem heb vertrouwd, het geeft me echt een nare smaak in de mond.
Maar goed, gebeurt is gebeurt. Nu ga ik weer verder kijken en dit achter me laten alsof het een nare droom was.

En nu…

Afgelopen weken voor mezelf wat dingen op een rijtje gezet. Heb het enorm druk met de opleiding, begonnen op een nieuwe afdeling en een verhuizing die er aan komt. Mijn hoofd zit dus een beetje vol!
Ik was vooral ook bezig met mijn donor en wat ik daar nu precies van vond, wat ik er bij voelde en vooral wat ik daar mee aan moest. Mijn onderbuik gevoel zei al langer dat het niet helemaal goed zat, maar mijn grote kinderwens zorgde er voor dat ik het onderbuik gevoel een beetje vergat.

Afgelopen week heb ik een mailtje van mijn donor gekregen waarin ontzettend nare en kwetsende dingen stonden. Hij vindt het schijnbaar onbegrijpelijk dat ik na 2 pogingen nog steeds niet zwanger ben. De afgelopen weken is hij daarom al meerdere keren met tips gekomen. Bijvoorbeeld dat ik het te druk had en dat we daarom maar even moesten wachten. De keer daarvoor had hij geschreven dat ik er misschien wel te veel mee bezig was en dat ik het van me af moest zetten. Want zijn schoonzus…. en toen kwam er een heel verhaal over IVF dat niet wilde lukken en toen ze daar eenmaal mee stopte en er rust kwam, zij spontaan zwanger is geworden. Ik had toen eenmaal geïnsemineerd!!

Deze keer was zijn boodschap dat ik te dik ben en dat het daarom veel langer duurder. Ik kan je vertellen, het was een ontzettend onaardig en wederom veroordelend mailtje.
Afgelopen woensdag heb ik hem een mail geschreven waarin ik duidelijk heb gemaakt dat onze overeenkomst bij deze is gestopt. Ik heb hem geschreven dat hij zoveel oordelen over mij hebt die nergens op gebaseerd zijn, dat het abnormaal is dat hij deze oordelen ook allemaal uit terwijl ik hem nog nooit ergens op heb aangesproken en dat het niet normaal is dat hij denkt dat twee keer insemineren reden is om al deze dingen als reden van het nog niet zwanger zijn te opperen. Het schrijven van deze mail heeft me goed gedaan, al voel ik me verder heel erg rot en verdrietig.
Het maakt me kwaad dat zo'n l** er voor kan zorgen dat ik mijn droom naar voren moet schuiven. En het maakt me ook zo verdrietig om te bedenken dat ik de komende maanden niet zwanger zal worden.
Al deze emoties, in combinatie met de drukte, zijn behoorlijk veel bij elkaar.


Ik ben bij mezelf aan het bedenken wat ik nu verder wil. Deels heb ik er de energie niet voor om weer op zoek te moeten gaan naar een donor. Er gaat de komende maand weer veel veranderen, drukke dagen rondom het verhuizen en de opleiding die ook veel verwacht de komende tijd. Maar ik wil mijn droom ook zeker niet zomaar opgeven. Dus wie weet ga ik komende week wel weer verder met mijn zoektocht.

Poging 3

Dit weekend is mijn eisprong. Helaas voor mij alleen geen inseminatie deze maand.
Er blijft wat gesteggel bestaan tussen mij en mijn donor. Ik kan er niet goed de vinger op leggen bij hem wat er speelt, maar echt meewerkend is hij momenteel niet.
Ik vind het moeilijk om op te schrijven wat er precies gezegd en geschreven is, omdat ik het zelf allemaal niet zo goed snap.

Mijn donor heeft aangegeven dat hij de reis naar B te ver vindt. Hij woont zelf in Noord-Holland. Daarom hebben we de vorige keer in A afgesproken. Omdat ik gister terug zou komen van vakantie had ik hem gevraagd of hij dan voor deze keer nog wel naar B wil komen. En dat wil hij dus niet. Geen uitleg, geen excuus alleen maar de mededeling dat hij het te ver vindt. En daarnaast vindt hij het te chaotisch… wat hij dan te chaotisch vindt is mij ook niet duidelijk, wanneer ik daar naar vraag krijg ik geen antwoord. Hij wilde wel weer insemineren als ik verhuisd ben. Maar dat betekent 2 maanden geen poging, voor mij eigenlijk geen optie. Hem dat ook laten weten maar daar gaat hij niet op in.


Vanuit mijn vakantieadres laten weten dat ik dan vrijdag (gister dus) wel naar A kom (dan maar heen en weer reizen na aankomst) maar hij kon opeens niet meer. Gister nog een mail gestuurd of hij dan misschien vandaag kon afspreken maar tot op heden geen reactie.

Ik vind het allemaal erg vervelend hoe dit loopt. Heb geen goed gevoel over de situatie en over hem. Ik kan niet op hem bouwen op deze manier. Ik snap ook niets van de ommekeer in zijn houding. In het begin was hij zo open en eerlijk, reageerde vlot op mijn mailtjes en vragen.
Nu duurt het dagen en zijn houding is totaal omgeslagen in star en niet meewerkend.
Had het er gisteravond nog over met een vriendin. Ik heb het gevoel dat hij graag wil bepalen hoe het loopt. Hij heeft een heel beeld over mij en mijn situatie gevormd en geeft daar zijn mening over. Maar dit strookt niet met de werkelijkheid en in ieder geval niet met hoe ik in dit hele proces staat.
Ben momenteel een beetje moedeloos, merk ik. Weet niet wat ik met deze situatie aan moet. Aan de ene kant denk ik dat ik er mee ga stoppen, met hem. Het voelt niet goed meer en als hij nu al zo bepalend doet, hoe gaat dat straks dan met een kindje.
Aan de andere kant wil ik ook niet zomaar opgeven. De donoren liggen niet voor het oprapen en ik heb niet voor niets voor hem gekozen.
Bah, kan er wel om huilen. Heb er eigenlijk de energie niet voor om dit te doen. Ik voel alsof ik me moet verantwoorden naar hem en dat voelt niet goed.
Ik wil 'gewoon' proberen zwanger te worden, zonder gedoe van een kerel die niet eens mijn partner is!

Later op de dag…

Weet gewoon echt niet goed wat ik met de situatie aan moet. Het voelt ook alsof ik niet met hem kan praten, hij lijkt dicht te klappen als ik er naar vraag.
Nu belde hij net opeens op dat hij om 16 u in A kan afspreken. Maar mijn moeder is al thuis dus kan haar huisje daar niet voor gebruiken. Een andere mogelijkheid heb ik zo snel niet dus het houdt voor nu even op.
God zeg, wat baal ik hier van. Kan en wil hij uiteindelijk toch nog afspreken, lukt het dus gewoon als nog niet. Wat een gedoe.

Poging 2

28-01-2010

Ik zou vandaag een afspraak hebben met mijn donor om te insemineren. Nou hebben we regelmatig contact via de mail maar de laatste tijd laat hij weinig van zich horen of reageert pas na een week op mijn mail. Ik vind dat natuurlijk erg vervelend en wordt er ook onzeker van.
Omdat ik twijfelde over de dag van mijn eisprong had ik hem vorige week vrijdag gemaild of hij ook op zaterdag kon afspreken. Geen reactie. Gisterochtend hem gemaild. Geen reactie. Gisteravond gemaild dat ik de afspraak van vandaag wil verzetten omdat ik me te ziek voel en nog niet positief getest heb, geen reactie. Nu heb ik hem maar een sms gestuurd maar ook daarvan tot op heden geen reactie.

Ik weet niet zo goed wat ik nu nog moet doen. Baal hier enorm van en ben bang dat hij er mee wil stoppen. Snap niets van deze ommezwaai want hij reageerde hiervoor altijd gelijk op mijn mailtjes. Ik vind het ook helemaal geen type om helemaal niet meer te reageren.
Bah, ik voel me al zo beroerd en dit maakt het er echt niet beter op.

Later op de dag...

Heb net een mailtje van hem gehad. Hij heeft wel twijfels maar niet zozeer over zijn kant als wel over die van mij! Hij vindt dat ik een te druk leven heb om nu zwanger te raken.
Mijn eerste reactie is: waar bemoeit hij zich mee zeg?! Maar die reactie niet naar hem gestuurd natuurlijk.
Ik heb het volgende daar op gereageerd:
"Laat ik eerst reageren op je opmerking dat je vindt dat mijn leven te druk is om op dit moment zwanger te raken. Ik ben het hier, uiteraard, niet mee eens. Ik ben iemand die een groot verantwoordelijkheidsgevoel bezit en daar ook naar handelt. Als ik zelf het gevoel zou hebben dat er geen ruimte is om zwanger te raken of een kindje op te voeden, dan zou ik dat zeker niet doen. Ik ga niet over grenzen heen omdat ik perse iets 'wil hebben' en het kwetst me als mensen denken dat ik dat wel zou doen ten koste van mijn kindje.
Ja ik heb het druk. Maar ik kan het ook druk hebben want ik heb nu nog geen kindje waar ik 24/7 voor hoef te zorgen. Voor nu heb ik alleen mezelf en kan ik mijn tijd besteden aan school, werken, vrienden. Waarom zou ik dat dan ook niet doen?! Ik weet ook niet zo goed waar je op baseert dat ik het te druk heb."

Daarnaast geeft hij aan dat het ritje naar B (waar ik momenteel verblijf vanwege mijn huis dat nog niet beschikbaar is) en de ruimtes in het huisje hem tegenvallen. Dat kan ik me goed voorstellen. Het is allemaal wat primitief en klein. En het is voor hem ook een heel stuk rijden. Ik was hem daarom ook al tegemoet gekomen door te willen afspreken in A bij mijn moeder in huis. Maar ja, dan moet mijn moeder wel van huis zijn! Kan haar moeilijk de deur uit zetten . Ze weet ook niet dat ik er al zo bewust mee bezig ben dus dat is geen optie.
Pff wat een gedoe zeg. Ik baal zelf al zo enorm van het wonen in het huisje en merk dat ik echt behoefte heb aan mijn eigen spulletjes en mijn eigen huisje. Heb al enorme huilbui gehad afgelopen week omdat ik het zo zat was en nu begint hij ook nog eens.
Hopelijk kan hij morgen toch gewoon afspreken want ik zou het echt zo erg vinden als ik deze maand niet kan insemineren.

Ik weet niet zo goed hoe mijn gevoel nu is. Ik snap zijn reactie niet zo goed. Heb ondertussen wel een mail van hem gehad. Hij vindt dat ik te overdreven reageer. Schijnbaar bedoelt hij het anders dan hij opschrijft, ik weet het niet zo goed. We hebben 'gewoon' voor morgenmiddag afgesproken, in A. Ik wil het daarvoor nog wel even met hem hebben over zijn beeld van mij en wat hij van mij verwacht. Ik heb namelijk geen zin om door hem veroordeeld te worden om wie ik ben, omdat hij het anders zou doen. Zoals het nu is mag hij wel een mening over mij hebben maar ik mag deze niet verdedigen. Nou, dan heb je de verkeerde voor je !

Het is dat de donoren niet voor het oprapen liggen en ik verder een goed gevoel bij hem had, anders was ik er misschien wel mee gestopt. Ik merk dat ik er de energie niet voor heb en ook niet voor wil hebben om mij te verantwoorden naar hem. Ik kan heel goed voor mezelf zorgen, anders zou ik deze stappen niet nemen. Naar mijn gevoel heeft hij andere verwachtingen dan die ik heb.
Ik wil het morgen met hem op een rustige manier uitspreken. Ook aangeven dat hij andere verwachtingen en een ander beeld misschien wel van mij heeft, die niet helemaal klopt.
Merk dat ik er nu ook behoorlijk heftig op reageer. Waarschijnlijk is dat morgen weer een stuk gezakt en kan ik het allemaal in een wat ander perspectief bekijken!

29-01-2010

Ik heb het gisteravond ook al even met D over gehad en er ook veel over nagedacht.
Ik denk dat mijn donor best wel een Alpha-mannetje is die graag zijn stempel ergens op drukt. Hij is verder een rustige man, niet dominant of zo maar denk dat het wel moet gaan zoals hij het graag wil. Daarnaast vind ik het natuurlijk belangrijk dat hij een kleine rol gaat spelen in de toekomst van mijn kindje. En ik denk dat daar de schoen een beetje wrijft. Hij merkt dat ik verder niets van hem wil op dit moment, alleen z'n zaad! En ik geloof dat hij daar wat moeite mee heeft. Hij heeft ook een beeld van mij die hij baseert op de mailtjes die we uitwisselen. Maar deze zijn oppervlakkig en meer gekeuvel dan dat ik mezelf echt helemaal te kennen geef.
Wil ook mijn eigen kant niet wegvagen; merk dat ik allergisch reageer op mannen die invloed willen uitoefenen op mijn leven! Kijk, is het een man waarvan ik vind dat hij invloed mag uitoefenen, vooruit. Maar niet iemand die daar geen recht toe heeft. En dan ga ik steigeren en van me afbijten. En dan ben ik, zoals mijn donor netjes omschreef, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken!

Ik ga vandaag rustig het gesprek aan, wil niet in een discussie belanden maar wel duidelijk krijgen waar onze grenzen liggen naar elkaar. Ik wil geen verantwoording bij hem hoeven afleggen, daar is deze relatie niet op gebaseerd. Maar ik wil hem ook niet het gevoel geven dat hij alleen gebruikt wordt. Dat is ook niet eerlijk.

30-01-2010

Het gesprek is er niet echt van gekomen. We hadden gisteravond via de mail nog een paar keer wat heen en weer geschreven. Daarin heb ik o.a. aangekaart dat het niet handig is om gesprekken via de mail te voeren omdat dingen anders geïnterpreteerd kunnen worden dan bedoeld. Dat hij misschien zijn opmerking over te druk niet zo bedoeld had, maar dat het bij mij wel ingeslagen was als een bom. Hij gaf aan het ook niet handig gevonden te hebben. En eigenlijk is het daar een beetje bij gebleven. We hebben gistermiddag over van alles zitten kletsen en zijn er niet meer over begonnen.
Voor mij is het wel goed zo op dit moment. Hij weet waar ik sta en hoe ik er in sta en dat is denk ik het belangrijkst. De sfeer was gister ontspannen en daar gaat het rondom de inseminatie natuurlijk ook om.

De wachtweken beginnen

Ik heb vandaag mijn eisprong dus hij komt verder niet meer voor deze keer. Op zich natuurlijk een prima timing geweest zo, dus da's gelijk een goed begin! Zou bijna te mooi zijn als ik direct zwanger zou zijn! Maar ik hou hoop en heb er nog steeds een goed gevoel bij. Het maakt me blij als ik er over nadenk en ik moet eerlijk zeggen dat ik dat nodig had. Was opeens weer zo enorm aan het twijfelen over van alles en nog wat.

De eerste keer

18-12-2009

Ja ik ga eind deze maand starten!! Ik heb mijn donor 2 data voorgesteld maar daar nog niets van gehoord. Hij schreef al eerder dat hij het enorm druk heeft, dus dat komt wel weer.

Vind het allemaal wel raar hoor, nu het zo dichtbij komt! Krijg opeens ook weer twijfels over van alles en nog wat. Aan de andere kant weet ik heel zeker dat ik het weet, maar soms zit er opeens een duiveltje op m'n schouder die rare dingen in m'n oor fluistert !

Ik heb 2 data naar mijn donor gestuurd maar dus nog niets gehoord.
Mijn ovulatie zal tussen 1 en 3 januari zijn dus ik heb hem gevraagd of hij 30 dec en 2 januari kan komen. Dan heb ik beide data ondervangen, zeg maar!

31-12-2009

Nou, de eerste poging is achter de rug!!
Ik was best een beetje nerveus maar dat ging eigenlijk weg toen ik mijn donor zag. Voor hem is het ook raar en vreemd, misschien nog wel vreemder aangezien hij zijn 'ding' moet doen terwijl ik in huis ben. Ik doe het lekker als ik veilig en alleen in mijn huisje ben!
Het is me uiteindelijk meegevallen. Heb tijdens het wachten achter de computer gezeten met mijn I-pod op mijn hoofd en de muziek héééél hard aan. Het is toch wat gehorig hier in het tuinhuisje en ik wilde zeker weten dat ik geen geluiden zou opvangen .
Daarna is hij weggegaan en heb ik er rustig de tijd voor genomen. Het was minder een kliederboel dan ik had verwacht. Er liep wel wat weg maar door verhalen van anderen was ik daar op voorbereid.
Ben daarna nog een tijd lang met mijn benen omhoog (baadt het niet dan schaadt het niet ) op bed blijven liggen. Had een dvd meegenomen dus ben daar maar naar gaan kijken. Daarna gedoucht en nog even op bed gaan liggen.

Ik heb eigenlijk een soort rust over me heen gekregen. Het is nu niet meer aan mij, heb alles gedaan wat ik kon doen en nu is het afwachten. En wachten. En wachten .

De zoektocht naar een geschikte donor (2)

Vandaag weer m'n donor ontmoet. Ik was er een beetje zenuwachtig voor. Ik had tijdens de afgelopen mailcontacten het gevoel dat hij mij leuker dan leuk begon te vinden. Werd daar erg onzeker en kriebelig van, want dat is natuurlijk niet de bedoeling! Ik vind hem heel aardig maar verder niet aantrekkelijk enzo. Daarbij is hij 'al' 48, beetje te oud voor mij!
Maar goed, het was dus goed om elkaar weer even een keer te zien. Dan kon ik gelijk kijken of ik in real life dat gevoel ook heb. En gelukkig… dat gevoel heb ik nu niet meer. Ik denk wel dat hij mij een hele leuke vrouw vindt maar (voor nu in ieder geval) niet meer dan dat. Heb hem ook heel duidelijk gemaakt (wel heel subtiel hoor ) dat hij voor mij alleen de donor is en ik niet uit ben op een vriendschap met hem.

We hebben vandaag ook het donorcontract getekend. En de afspraak gemaakt om in december te beginnen met insemineren. Dit zal waarschijnlijk eind december zijn. Ik heb eind november/begin december m'n eisprong maar als ik dan gelijk zwanger ben (kleine kans maar het zal me maar gebeuren) kom ik met mijn studie in de knoop. Ik wil graag het 3e jaar hebben afgerond voor ik met verlof ga want anders moet ik nog zolang studeren. Ben bang dat ik m'n studie dan misschien niet ga afmaken. Als ik nog 'maar' een jaartje hoef is het einde al zo dichtbij dat ik wel zal doorzetten hoogst waarschijnlijk.


Ik heb ook voorgesteld om een foto te maken. Hij vond het wel een leuk idee. Dus de volgende keer maken we ook nog een foto. (hij was er vandaag niet op gekleed en moest nodig naar de kapper… hahaha, hoezo ijdel!). Ik heb ook een kopie van z'n legitimatiebewijs.

Dus eind december ga ik beginnen met insemineren!! Spannend!!