Een nieuwe poging

25-10-2010

Ik ben vandaag weer begonnen met insemineren. Vandaag een licht positieve test dus in ieder geval op tijd . Heb ook voor woensdag en vrijdag afgesproken al denk ik, gezien de test, van de laatste geen gebruik te hoeven maken.

28-10-2010

Ik zit te twijfelen… heb gisteravond geïnsemineerd. Het was een heel gedoe nog. Aangezien mijn donor op tijd weg moest en ik er aan zou komen, had hij vast het potje gevuld. Normaliter rij ik er 15 minuten op, door file gisteravond ruim een uur. Flink balen dus. Terugweg ging gelukkig erg vlot dus uiteindelijk heeft het zaad 5 kwartier in het potje gezeten. Nu ben ik natuurlijk aan het testen en blijft mijn test al sinds gisteravond 'n heel licht streepje vertonen. Had verwacht dat gisteravond m'n ovulatie was, maar nu twijfel ik daar over. Zal ik morgen nog wel insemineren of niet? Misschien stop ik iedere keer wel te vroeg? Morgen nog maar afwachten wat de test zegt en anders toch nog maar een keer insemineren. Beter een keer te veel dan te weinig zullen we maar zeggen.

De medische kant

09-2010

Omdat er toch wel wat mensen in mijn omgeving problemen hebben met zwanger raken, door uiteenlopende redenen, vandaag besloten om het ziekenhuis eens te benaderen wat zij voor alleenstaanden met bekende donor kunnen betekenen. Daarnaast ben ik ondertussen al bijna 12 pogingen verder zonder resultaat.

Ik heb een telefoontje gepleegd naar de afdeling Voortplantingsgeneeskunde. Rare naam eigenlijk! Met de telefoniste een heel gesprek gehouden. Het is soms toch lastig om de situatie uit te leggen. Uiteindelijk heb ik een inschrijvingsformulier gekregen voor mijn donor en voor mij. Deze moeten we invullen en dan opsturen.

Tijdens een etentje met mijn donor en zijn lief het formulier ingevuld. Er werd echt het hemd van het lijf gevraagd! De formulieren zijn ingevuld en opgestuurd en nu is het afwachten wanneer er een reactie komt.

07-10-2010

Het is nu al een aantal weken geleden dat ik de formulieren van donor en van mij opgestuurd heb. Ik heb al meerdere keren gebeld om te vragen wat er nu ging gebeuren en al tweemaal heb ik te horen gekregen dat ik binnenkort gebeld wordt. Tot op heden nog geen reactie helaas.

14-10-2010

Omdat ik gister heel sterk het gevoel had dat deze poging was mislukt, maar weer contact opgenomen met het ziekenhuis. Ik zou gebeld worden voor een afspraak en dat was tot op heden nog niet gedaan. Momenteel zijn ze aan het verhuizen naar een nieuw gebouw en draaien ze geen poli. Omdat de vaste medewerksters ook niet aanwezig waren, kon de secretaresse met niet verder helpen. Haar advies was om na 25 okt terug te bellen. Ze ging er alleen wel vanuit dat ik pas in januari een afspraak kon krijgen, omdat ik heb opgegeven dat ik in januari zijn gestart. Hopelijk kan ik er nog een paar weekjes eerder van af snoepen en nog dit jaar een afspraak krijgen.

Daarnaast heb ik ook gebeld met Medisch Centrum Kinderwens.  De receptioniste was heel vriendelijk en heeft van alles voor me nagevraagd. Het zou in principe allemaal kunnen, ging wel een traject aan vooraf maar het was geen probleem dat het om een donor ging om dan met vers zaad te insemineren. Ze wilde me al gaan inschrijven toen ze bedacht dat er eigenlijk 2 voorwaarden waren waar ik in ieder geval aan moest doen: een bepaalde leeftijd (die heb ik (in dit geval dan maar een keer blij met mijn 36 jaar!)) en de regio waarin ik woon. Helaas dus… ze helpen alleen alleenstaande vrouwen uit hun eigen regio. Nou ja zeg! Dus die vlieger gaat niet op.
Mijn donor heeft vorige keer al gezegd dat we ons anders gewoon als partners moeten inschrijven. Ik heb daar zelf wat moeite mee. Voelt niet zo goed om over dit soort dingen te liegen (uberhaupt is liegen niet m'n sterkste kant!) of er een draai aan te geven. Wat als ze gaan vragen over ons seksleven of zo?! Ik weet niet of ik dat wel kan. Maar als ik nog tot januari moet wachten op het ziekenhuis word ik ook niet echt blij.
Dus vandaag ook maar de huisarts gebeld om te vragen of er misschien al onderzoeken zijn die ik misschien zelf zou kunnen laten uitvoeren, bijvoorbeeld een onderzoek van de eierstokken en de baarmoeder, bloedonderzoeken e.d. De assistente adviseerde me om een gynaecologe met een praktijk aan huis te bellen om advies aan te vragen. Mocht die me niet verder kunnen helpen, dan neem ik weer contact op met de huisarts.
De gyn gelijk geprobeerd te bellen maar die is vanaf maandag weer bereikbaar. Hopelijk kan ik even tijd vrij maken op het werk om te bellen. Heb behoefte aan actie merk ik bij mezelf.

14-10-2010

Heb vanavond een tijdje met mijn donor via de telefoon zitten kletsen. Gekeken welke stappen we willen/kunnen ondernemen. Voor nu houden we het even bij de verschillende onderzoeken die wij zelf kunnen laten uitvoeren. Dan wachten we tot ik eind okt naar het ziekenhuis kan bellen en kijken wat ze daar zeggen. Dat is ook de week dat ik weer kan insemineren dus dat hebben we ook maar gelijk weer afgesproken.
Als het ziekenhuis voorlopig niets kan doen dan gaan we kijken of er inderdaad nog andere ziekenhuizen zijn die ons kunnen en willen helpen.
We hebben het gehad over het aanmelden als partners. Hij zag dat in eerste instantie wel zitten maar toen ik mijn bezwaren daarover uitlegde, begreep hij dat ook wel. Gaf heel simpel het voorbeeld dat ze vast wilde weten hoe ons seksleven eruit ziet. Vroeg hem hoe hij daar dan op zou antwoorden. Toen moest hij lachen gaf toe dat dat wel erg ingewikkeld werd allemaal, om daar een heel verhaal over te verzinnen. Er omheen kletsen zou ook wat lastig worden bij dit onderwerp!

Verder hebben we het ook gehad over Geertgen. Het is niet echt naast de deur maar als er verder weinig opties zijn dan kunnen we dat ook altijd nog gaan proberen. Hopelijk willen ze naast het bijzondere koppel Femke en haar donor ons ook nog wel helpen!!
Ik merk bij mezelf dat het me ook wel rust geeft om zo concreet bezig te zijn. De rest is zo ongrijpbaar, wat ik kan doe doe ik al dus verder is het ongrijpbaar en niet vatbaar zeg maar. Dit is lekker concreet en daar hou ik wel van!

15-10-2010

Ik kom net thuis en vind een envelop van het ziekenhuis in de bus. Voor 29 november!! Wat een verrassing zeg, dat had ik niet verwacht. Ben die dag ook nog eens vrij dus het moet zo zijn!
Da's toch een leuk begin van het weekend !

Helaas

10-10-2010

Zit nu op dag 24 van mijn cyclus en heb het gevoel dat ik ongesteld ga worden . Heb ontzettende pijn in m'n onderrug en ook wat last van m'n buik. Verder geen signalen als ik naar het toilet ga maar ik heb er een hard hoofd in. Balen

11-10-2010

Heb vanmorgen een test gedaan. Niets op te zien. Maar ook geen ongesteldheidstekenen. Dus het is toch weer gewoon afwachten.

13-10-2010
Nog geen nieuws hier maar blijf het gevoel houden dat ik ieder moment ongesteld kan worden. Kan het niet goed omschrijven, heb niet echt buikpijn of zo. Tis meer een gevoel in mezelf denk ik.

14-10-2010
Helaas, ik ben ongesteld geworden.

Poging zoveel

29-09-2010

Ik heb vanmorgen geïnsemineerd. Morgenochtend ook nog een keer. En dan afhankelijk van m'n eisprong misschien vrijdag ook nog. Had vanmorgen nog maar een heel licht streepje op de test dus denk dat ie morgen eind van de dag springt.
Stond vanmorgen enorm in de file met potje onder m'n shirt. Kreeg er echt de zenuwen van, zo enorm stil stond ik! Hopelijk kan ie morgen wat eerder afspreken… of liever gezegd later aangezien ik er vanmorgen al om half 8 op was, op m'n vrije dag . Je moet er wat voor over hebben!

30-09-2010

Heb vanmorgen om 7 uur het potje opgehaald. Pff wel vroeg hoor als je pas om 3 uur hoeft te werken! Dacht daarna nog wel even in slaap te kunnen vallen maar was al te wakker. Dus nog wel lekker even in bed blijven liggen maar na 3 kwartier toch maar opgestaan!
Heb nog geen eisprong trouwens, vanmiddag maar weer testen.

02-10-2010

Vanmorgen toch nog maar een potje opgehaald bij de donor ivm nog positieve ovulatietest.  Vanavond was ie bijna negatief dus denk dat het een goede set is geweest. Het wachten is weer begonnen

Soms lijkt het moeilijker dan het is

Ik heb een oudere broer, hij is 42 jaar. Ik heb een aparte band met mijn broer. Uiterlijk lijken we behoorlijk veel op elkaar (zegt men dan, ik zie het zelf niet echt!) maar innerlijk zijn we totaal verschillend. Hoe gevoelig ik ben, zo hard is mijn broer. Hoe emotioneel ik ben, zo koel is mijn broer. Hoeveel ik van gezelligheid hou, zo'n einzelganger is mijn broer. Misschien dat we daarom ook zo goed hebben kunnen samen werken toen ik nog voor hem werkte.
Mijn broer is heel belangrijk voor me. Wat hij vindt, hoe hij over mij denkt en zijn mening over dingen die ik doe, hebben lang bepaald wat ik zou doen. Nu ik niet meer voor hem werk, wordt dat gevoel wat minder. Maar hij blijft op een bepaalde manier zorgen dat ik heel graag zijn goedkeuring heb.
Ik had mijn broer nog niet verteld over het bammen. Iedere keer dacht ik, nu ga ik het hem vertellen, maar stelde het toch steeds uit. Bang voor zijn reactie, bang voor afwijzing en bang dat hij me aan het twijfelen zou maken. Maar bij iedere poging zat ik ook in de rats; stel dat ik zwanger ben dan heb ik hem daar helemaal niet op kunnen voorbereiden!
Vanmiddag heb ik eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en heb het hem verteld. Over de telefoon, dat wel. Voornamelijk omdat ik mijn broer eigenlijk alleen maar zie als mijn neefje en nichtje erbij zijn, maar ook omdat het het iets makkelijker maakt om te praten.
En mijn broer reageerde heel positief! Nou ja, op zijn manier dan. Er worden niet veel woorden aan vuil gemaakt. Zijn antwoord "dat doe je goed" is genoeg voor mij. Als hij later nog een keer zegt dat hij het leuk vindt, en ik het ook terug hoor in zijn stem, valt er een last van mijn schouder. Pff heb ik hier nou al die maanden tegenop gezien?! Deels had ik deze reactie wel verwacht en natuurlijk ook gehoopt, maar was banger voor de afwijzing.
Vind het echt zo fijn dat ik het verteld heb! Had ik veel eerder moeten doen !

Lastige situaties

Ik had vandaag toch een flink probleem op het werk…
Zou meegaan met een ingreep van een patiëntje. Mijn collega's hadden mijn patiënten overgenomen zodat ik alleen dat kindje zou verzorgen en dus de tijd had om mee te gaan. Collega's waren er niet zo blij mee omdat het best wel druk was. Maar ja, ben student dus mag dat soort dingen doen! Het was ff flink ruilen met de patiënten maar uiteindelijk was ik helemaal vrijgepland.
Dus ik bel naar de cardioloog of ik daar bij mocht zijn. Ja hoor, zie hij, geen probleem. En voor hij ophing nog even de opmerking 'als je tenminste niet zwanger bent hoor want we doen veel met röntgen tijdens de ingreep'. Oeps
Dus ik helemaal in de stress…. maar dat wil ik niet, zoveel stralingen op mijn eventuele zwangere buik… Maar ik heb op het werk helemaal niets verteld over mijn stappen. Ik zit hier maar een half jaar en voel me nog niet zo thuis dat ik het daar met iemand over heb gehad.
Dus het zweet brak me echt aan alle kanten uit. Hoe moest ik hier nu onderuit komen?!
Uiteindelijk na een uur zenuwachtig te zijn geweest, van alles bedenken (zal ik 'ziek' worden?!) om maar niet meer te hoeven zonder de echte reden te vertellen, toch maar de praktijkopleidster in vertrouwen genomen. Ze zat helemaal te klappen in haar handen en te joelen. Vond het erg grappig allemaal en ik voelde me bijna echt zwanger!! Ze was heel geïnteresseerd en vertelde daarna dat haar vriendin ook zwanger was geworden via een donor van hun kinderen. Wist ik dus niet!
Samen hebben we bedacht dat ik gewoon mee naar beneden zou gaan en dan daar zou zeggen dat het boven te druk was om te blijven. En dan zou ik iets langer beneden blijven en terug naar de afdeling gaan en daar zeggen dat ik toch niet kon blijven omdat er al te veel co-assistenten bij waren. Leugentje om eigen best wil .
Ik was blij dat iedereen mijn smoesje snel pikte. In die zin was het ook echt druk want ik kreeg gelijk 2 patiënten terug geschoven dus ze waren alleen maar blij!

Pff wat zat ik in de zenuwen vanmorgen zeg!

Poging 3: de herkansing

09-05-2010

Kan het nog steeds niet beseffen dat ik zulke lieve mannen ben tegengekomen die mij willen helpen! Hebben best uitgebreid besproken met elkaar hoe de invulling zal moeten gaan. Ik vind het zelf vrij lastig om nu al concreet een invulling daarvan te geven. Wat ik heel belangrijk vind voor de ontwikkeling van mijn kindje is dat het kindje weet wie de vader is. En dat er ook contact met die vader is, zodat ze elkaar ook kunnen leren kennen. Hoe vaak, hoe intensief, waar etc. zijn dingen die denk ik moeten blijken als het moment daar is. J gaat zeker een rol spelen in het leven van mijn kindje, maar de intentie is absoluut niet om co-ouders te gaan worden. Zij gaan hun eigen gezinnetje stichten en ik het mijne. En het zou heel leuk en fijn zijn als er een goede vriendschap uit bloeit.

Mijn cyclus is alleen gelijk van de rel… zou eigenlijk afgelopen woensdag ongesteld moeten worden maar tot op heden geen signalen. Heel vreemd, ben normaliter vrij regelmatig. Meestal om de 27 dagen, enkele keer 28 dagen. Nou was mijn eisprong afgelopen keer ook al vrij laat, dus wie weet komt mijn menstruatie daardoor ook weer later. Vreemd!

10-05-2010

Ongesteldheid is vandaag doorgebroken dus over een week of 2 mijn ovulatie. Dus nu nog 2 weken relaxt voelen voor de ellenlange wachtweken beginnen. Maar wat ben ik blij dat ik straks weer mag wachten!!!

03-06-2010

Ik weet niet zo goed wat ik moet voelen. Een groot deel van me heeft een goed gevoel bij deze poging. Maar het zegt allemaal zo weinig! Weet het toch echt pas over een paar dagen. Moet mezelf beheersen om geen test te doen. Had er tot vanavond niet zo'n behoefte aan, maar het begint nu wel te kriebelen.